Djinn (2013)

Beter dan verwacht.

Analoog de voetballers zou je verwachten dat Hooper vooral voor het grote geld naar het Midden-Oosten was getrokken, niet zozeer voor kwaliteit. Nu is dit ook weer geen écht hoogstaande horrorfilm natuurlijk, maar zeker ook zo slecht nog niet.

Fijn dat hij in ieder geval op locatie gaat, de Djinn in Amerika (daar leek het een beetje op in het begin) zou vervelend geweest zijn. Ook leuk om weer eens een iets ander wezen te zien, al is het niet écht bijzonder. Ook een beetje overpowered (onzichtbaar, shapeshifter en possessor), wél fijn is dat het ding op het einde gewoon wint. Alles is volgens plan verlopen, de mens delft het onderspit.

Acteerwerk is wat op het randje, zeker in het begin. Eens op locatie valt het beter mee. De locatie zelf is gelukkig wel cool. Eenzame toren, in het midden van de woestijn, immer gehuld in nevel. De horror/haunting effecten zijn ook naar behoren, al wil het nooit écht spannend worden.

Duurt ook niet overdreven lang, bouwt geduldig op en weet vooral na halverwege een meer dan degelijk sfeertje op te bouwen.

3.0*

De laatste film van Tobe Hooper (The Texas Chain Saw Massacre). Het is weinig origineel om mee te openen, maar dat zal vermoedelijk de eeuwige associatie blijven bij Djinn. Deze productie uit de Verenigde Arabische Emiraten is de eerste bovennatuurlijke horrorthriller die deel Engels en deels Arabisch is, en grotendeels rond Dubai opgenomen. 5 miljoen dollar budget is misschien niet veel geld vergeleken met het gros van de films die in de bios draait, maar een ervaren filmmaker als Hooper heeft lang geleden al bewezen met beduidend minder uit de voeten te kunnen. Het is dan ook jammer dat de film niet iets beter is. Zo’n acteur als die Amerikaan in het eerste kwartier van de film. Zo jammer. Gelukkig doet de rest van de cast het beter dan dat. Aiysha Hart (hier in haar debuut) en Razane Jammal zijn bovendien geen straf om naar te kijken.

Djinn is uiteindelijk minder slecht dan ik had verwacht, maar de verwachtingen waren laag, grotendeels door de poster en het gemiddelde cijfer hier. Bij vlagen wordt het nog best wat creepy en de locaties zijn prima. Hooper is alleen weinig terughoudend, met de Djinn. We zien hem snel en ook daarna gaat hij niet voor de subtiele onderhoudse spanning, wat je ook terughoort in de soundtrack. Wat ik alleen niet snap is de manier waarop Hooper hier jump scares gebruikt. Als je de spanning over langere tijd is opgevoerd, kan jezelf even compleet de tering schrikken erg fijn zijn, bij wijze van ontlading. Maar hier komen ze óók uit het niets, in scènes waar van spanningsopbouw geen enkele sprake is. BOE! -schrik. Of niet eens. Ja, en dan? -Dan nog een keer. Meh.

Als we Djinn vergelijken met een film als Za'er (2004) uit Bahrein, dan is het zowat een meesterwerk. Maar uiteraard komt Hooper er zo makkelijk nou ook weer niet vanaf. Soms lijkt hij net iets teveel te willen voor wat het budget toelaat, en meer dan eens voelt de film wat chaotisch, vooral naar het einde van de film toe, waar Hooper wat mij betreft alsnog uit de bocht vliegt en zijn voldoende verspeelt. Al stel ik het de afloop stiekem wel op prijs.

2,5*

via John Milton ontdekt bij de horrorchallenge en de film komt uit V.A.E. Dus twee vliegen in één klap. Dus ook goed voor die andere challenge van reis rond de wereld. Tja, ik ben ook min of meer eens met Milton want zo slecht is het niet, maar goed is ook weer iets anders. De locaties en de sfeer rondom de Djinn zijn best aardig, al is de uitwerking wisselvallig. De Djinn wordt te vroeg prijs gegeven waardoor de spanning al sowieso op een laag pitje is. Maar het zijn vooral de schrikmomenten die helemaal niet werken. Het verhaal is naar het einde inderdaad wat chaotisch waarbij het slot wel weet te verrassen. 5/10

Regisseur Tobe Hooper bewijst dat zijn niveau flink kan kelderen als hij niet het benodigde budget weet te bemachtigen, want Djinn is bij vlagen van wel erg treurig niveau. Een inhoud die nagenoeg niet te volgen is, samen met geforceerd en slecht acteerwerk zetten allebei namelijk vroeg de negatieve voetnoot voor wat komen gaat. Hooper kiest zijn locaties wel slim, maar weet desondanks geen vorm van spanning of dreiging op te roepen. Naar het einde toe gaat het allemaal volledig los qua gespook, maar tegen die tijd zijn de meeste horrorliefhebbers waarschijnlijk al afgehaakt vanwege een ontbrekende rode lijn.