Xiao Shi Da Kan (2011)

Mijn beloofde review/rant.

Honey PuPu is wat mij betreft cinema komende van een nieuwe generatie. Niet zozeer een nieuwe generatie filmmakers, maar echt een nieuwe generatie mensen die hun jeugd anders hebben beleefd als wij.

Informatie is een aggregatie van verschillende media en visies geworden, geen eenduidige single-access point of knowlegde. Naast wikis (= encyclopedie) krijgt iemand die zoekt naar informatie een ongelofelijke schat aan andere impressies en gelinkte content. Net dat gevoel is wat deze film zo bijzonder maakt.

Er is een centraal thema, dat doormiddel van een collage aan verhalen en impressies vormgegeven wordt. Er is geen echte boodschap, enkel de keuze van de regisseur rond welke informatie hij wenst weer te geven. Maar daarin zit net een veel rijkere ervaring verborgen, eentje die je niet terugvindt in traditionele films. Enige vergelijk is dan ook pk.com.cn, welke een soortgelijke structuur heeft.

Verder helpt het ook gewoon dat deze film een audiovisueel wondertje is en ook erg sterk acteerwerk kent. Een waar pareltje.

5.0*, een uitgebreide review en waar ik hem ergens neerplant in m'n top 10, daar denk ik nog even over na.

Ik denk eigenlijk dat een groot gedeelte van deze recensie niet over die film zelf zal gaan. Voor een buitenstaander zal dit overkomen als vergezocht gemijmer, voor wie de film gezien heeft hoop ik dat het nog enigszins steek houdt.

Wat als ik deze film had gezien als ik net dat beetje ouder OF net dat beetje jonger was geweest. Op het moment dat je met oudere ogen deze film bekijkt zie je een generatie die niet de jouwe is en jonger dan zit je er waarschijnlijk middenin. Zelf heb ik het idee dat ik er nogal tussenin val.

Inderdaad hebben we op school nog veel gebruik gemaakt van naslagwerken als Atlassen en woordenboeken. Pas in mijn laatste jaar van de middelbare school werd het gebruik van handmatige naslagwerken minder denk ik. Als ik het me goed herinner had ik tot ongeveer mijn 14e jaar nog een dial-up internet verbinding. Zoiets kostte nog een half uur om in te loggen en dan mocht ik maar een uur per dag. Wilde ik meer, moest ik bijbetalen. Zo’n jaar later, hadden we ADSL en dat ging dan “snel”. Als ik het dan toch waagde om te mopperen over de snelheid, hoorde je je mijn vader vanuit de keuken heel boos worden: Frank ik neem weer dial-up hoor!

Op dit moment heb ik niets meer in huis, geen telefoonboek, geen gouden gids, geen woordenboek en waarom zou ik? Toch, voor mensen die dat zo jaaaaren gewend waren, zal het vast een omschakeling zijn. Om maar niet te spreken over mijn oma, die al steeds minder van deze wereld snapt.

Er is wel steeds minder papier, geen rekeningen meer, geen facturen, mijn jaarlijkse stroomrekening. Ik krijg het allemaal op de mail. Das handig, maar wel wat frustrerend. Ik had nu juist mijn ordners zo goed op orde. Zullen er dan ook minder leesboeken en tijdschriften komen? Ik zou er persoonlijk niet mee zitten om met een e-reader in de hand een PDF-je te lezen, maar ik ken mensen zat die bij de gedachte al gillend gek worden. Verdwijnt het helemaal? Er wordt gezegd van niet, we gaan het zien.

Dingen en personen verdwijnen nou eenmaal, lichtjes het onderwerp in deze film.. Al heb ik het idee dat er altijd een nostalgiefreak is die zorgt dat het nooit helemaal verdwijnt. Zo heb ik sinds kort weer een platenspeler en een cassettedeck. Met personen is het anders, die kunnen wel eens bruut uit je leven gaan. Toch, de kunst is om dan door te gaan.

Terugkijken naar een bepaalde tijd van je leven is leuk, met muziek, films, kleding whatever, maar ik denk dat je leven in het NU ook de moeite waard is en dan moet je niet te lang stilstaan.

Nostalgie is een leuk iets trouwens, maar alles wordt moderner en moderner. Zal er altijd iets blijven om nostalgisch over te zijn? De dingen die ik beschrijf zijn voor mij nostalgie. Dat en wat concertervaringen. Echter ik zal nooit nostalgisch zijn over mij 1e bezoek aan Facebook of mijn 1e telefoon met internet.

Had het idee dat de film zich die vraag ook stelde. 1 van de vele “vragen”, want de film stelt eigenlijk helemaal geen vragen. Het laat iets zien en roept op die manier vragen bij de kijker op?

Naja, misschien hebben jullie er helemaal niets aan, maar dit bleef bij mij een beetje hangen na het zien van deze film.

Geen aanknopingspunten.

Aangezien ik Honey PuPu zojuist voor de tweede keer gezien heb, durf ik hier wel mijn (blijvende) kritiek te uiten. Echter wil ik graag positief beginnen en vermelden dat dit inderdaad een uniek filmpje is. Een uniek filmpje met uitzonderlijk sounddesign, en veel visuele hoogtepunten.("sneeuw" scène)

Helaas beviel de inhoud me de tweede keer nog minder dan de eerste, en de reden is eigenlijk heel simpel: Ik houdt niet van uitgesproken emotie en actueel filosoferen. En waar ik de eerste keer voornamelijk de subs negeerde, was deze kijkbeurt een oprechte poging om mij te laten intrigeren door de inhoud, iets wat Onderhond en Inland Rabbit wel is gelukt.

Mijn kritiek begint eigenlijk bij het feit dat deze film veel te veel inhoud presenteert, het merendeel is symbolisch, maar aangezien ik niet genoeg aanknopingspunten heb met de eeuwige zoektocht naar identiteit en erkenning, zag ik de symboliek meer als doorgestoken kaart dan een mooie weergave van wat Chen nou eigenlijk te zeggen heeft.

Het begin illustreert inderdaad de nieuwe generatie waar anonimiteit domineert en er van alles zoek raakt. (Symbolisch of oprecht?) Iets wat inderdaad een zeer interessant onderwerp is om te verfilmen, maar om dat nu te vergieten in een wereld van directe liefde en gearticuleerde emoties, is iets waar ik mezelf niet in herken.

Dit resulteert in dat ik de wellicht mooie momenten als dode momenten ervoer, en waarom ik de laatste 15 minuten dan ook niet optimaal kon genieten van het mooie audiovisuele. Echt heel veel meer wil ik er ook niet over kwijt aangezien ik daarvoor het audiovisuele aspect gewoon te goed vond. Iets wat klaarblijkelijk veel zegt over waar ik mijn prioriteiten leg wanneer ik een film kijk.

Verder ben ik eigenlijk wel benieuwd hoe toegankelijk deze film is voor de ervaren bioscoopganger, aangezien dat toch wel het publiek is dat voor de emotie/passie en inhoud van deze film zou gaan, al zullen ze het visuele aspect wellicht minder appreciëren.

(Kleine) 3.5*

Sprankelend!

Een zeer eigentijdse film die op een frisse en vlotte manier weet te pendelen tussen verschillende verhaallijnen. De film is erg losjes van opzet: veel ideeën, veel gefilosofeer, veel uitstapjes.....Alles kan. De personages zijn nergens aan gebonden.

De enige houvast is dat de personages min of meer op zoek zijn naar een vermist persoon. Tussendoor volgen we o.a. de teloorgang van cd `s, zonder de moderne tijd te ondermijnen. Immers, nieuwe producten worden toch gemaakt om het de mens steeds gemakkelijker te maken?! En zorgt het internet er ook niet voor dat oude producten niet in de vergetelheid raken?

Een fascinerende film die ik nog niet helemaal kan doorgronden. Door de vreemde mix aan genres een moeilijk te plaatsen film. En dat bevalt mij eigenlijk heel goed. Ik weet wel dat als Vicky iets minder aanwezig was geweest in deze film er gemakkelijk 5 sterren hadden gestaan. Het relaas van het groepje jongeren wist mij veel meer te boeien.

Op visueel vlak een van de creatiefste films die ik ooit gezien heb. Een dikke 4,5*

Ik sluit me aan bij Boogeyman en Reinbo. Zeker een aantal bijzonder prachtige beelden, verder veel klassieke muziek en als het geen klassiek is, is het nog steeds sfeervol. Je zou verwachten dat het helemaal een film voor mij is, maar het komt allemaal in golven. Ertussenin veel scenes die me niet veel zeggen, de inhoud kan mij niet veel boeien, het komt niet echt coherent over, en de personages blijven ook op een afstand staan voor mij. Ik kan er niet zoveel, en ik had soms moeite de aandacht erbij te houden tot er weer een nieuwe audiovisuele golf aankwam. Wellicht dat een tweede kijkbeurt wonderen doet (zoals dat ook bijvoorbeeld bij Tokyo.Sora het geval was) maar ik vrees van niet. Ook ik wil als positief punt de sneeuwscene noemen. Buiten anime (Patlabor 2!) heb ik dat verder niet zo sfeervol gezien.

3,5*.

Niet mijn ding.

Als een geheel deed Honey PuPu me om de één of andere reden denken aan Upstream Color: beide films zijn zeer pretentieus en hebben een hoop potentieel, maar beide films bevielen me uiteindelijk niet. De poëtische teksten die met regelmaat op het scherm verschijnen (of uitgesproken worden) vond ik irritant. De personages vond ik kinderlijk, dom en instabiel overkomen – en ook simpelweg oninteressant. Het verhaal vond ik warrig en duf, en de fragmentarische vertelstijl sprak me niet aan. En de muziek (pop, rock en klassiek) vond ik meestal lelijk. In visueel opzicht is de film wel sterk, en bij vlagen zelfs indrukwekkend (bijvoorbeeld in de cyberpunk-achtige scènes in zwart-wit, of wanneer er met licht gespeeld wordt), maar vanwege de verschrikkelijke muziek hadden de mooie beelden voor mij vrijwel nooit het gewenste effect.

Niet mijn ding dus. In visueel opzicht is de film meestal sterk, maar omdat alle andere elementen van Honey PuPu me niet aanspraken deed de film me uiteindelijk evengoed amper iets. 2*

Goh. Nog niet eerder konden een (R3) dvd en mijn tv, die ook niet meer helemaal state of the art is, het zo goed met elkaar vinden. Haarscherp, hoor. Voor elke software is er de juiste hardware, voor elke zender een ontvanger, en op ieder potje past een dekseltje, zullen we maar zeggen; al kunnen ze, in een tijd waarin het één en ander een steeds hogere omloopsnelheid heeft, elkaar ook zo maar kwijtraken.

Jongeren op de rand van volwassenheid die een wereld, een bestaan dat zich afspeelt ‘between two useless nothings’, waarin verandering en verlies de klok slaan, te lijf gaan met een poëtisch-magisch denken dat even hemelsbreed is als het universum lang is: het komt vaker voor.

Chen verbeeldt die worsteling vanuit de internetgeneratie, en doet dat met verve. Hoe niet te verdwijnen in een wereld waarvan de horizon steeds weer wordt uitgewist. De begrippen ‘communicatie’ en ‘gegevensdrager’ hebben vele dimensies in deze film, een feest voor oog en oor, een inventief gesponnen web (of is het een honingraat) vol adolescente associaties en sprankelende personages, die met een hemelbestormende romantiek proberen te redden wat er te redden valt.

Oppervlakkig? Onvolwassen? Maar wie is dat niet in het zicht van die twee nietsen? Vorm en stijl maken hier de substance, en zo zou het altijd moeten zijn.