Xiao Shi Da Kan (2011)

Het idee is op zich wel aardig, maar het maakt niet perse een goede film. Hangt natuurlijk af van het onderwerp waar naar gezocht wordt en zoals je zegt de keuzes van de regisseur. Maar toch zullen die keuzes niet enkel gekozen zijn, maar ook geregiseerd zijn door de regisseur. In die zin blijft het een bron. Het wordt pas echt interessant als de verschillende segmenten ook een verschillende regisseur hebben. Kom je een beetje bij life in a day uit. Maar die vond ik pas echt mislukt. Wederom omdat de personages en de beslommeringen mij niet boeide. Maar naar een dergelijke film over een onderwerp en omgeving die mij wel aanspreekt kijk ik zeker uit.

Met verschillende regisseurs kom je inderdaad al snel in het omnibus straatje uit. Daar is de coherentie vaak helemaal zoek en krijg je ook sterk afgebakende visies te zien. Een omnibus waar verschillende regisseurs collaboratief elk hun eigen visie tot één film mixen lijkt me dan wel weer een boeiend project.

Uiteraard zit er in deze film verder wel een duidelijke regie in, al vind ik niet dat je met "een bepaalde boodschap" uit de film komt of rond een bepaalde moraal kan gaan discussiëren. Die vrijheid in combinatie met het feit dat de film toch echt wat te vertellen heeft vind ik mooi. Dat de "wereld" waarin deze film zich afspeelt je iets minder ligt leek me vooral wel logisch, ik moet zeggen dat ik nog positief verrast was van je recensie bij pk.com.cn

Sprankelend!

Een zeer eigentijdse film die op een frisse en vlotte manier weet te pendelen tussen verschillende verhaallijnen. De film is erg losjes van opzet: veel ideeën, veel gefilosofeer, veel uitstapjes.....Alles kan. De personages zijn nergens aan gebonden.

De enige houvast is dat de personages min of meer op zoek zijn naar een vermist persoon. Tussendoor volgen we o.a. de teloorgang van cd `s, zonder de moderne tijd te ondermijnen. Immers, nieuwe producten worden toch gemaakt om het de mens steeds gemakkelijker te maken?! En zorgt het internet er ook niet voor dat oude producten niet in de vergetelheid raken?

Een fascinerende film die ik nog niet helemaal kan doorgronden. Door de vreemde mix aan genres een moeilijk te plaatsen film. En dat bevalt mij eigenlijk heel goed. Ik weet wel dat als Vicky iets minder aanwezig was geweest in deze film er gemakkelijk 5 sterren hadden gestaan. Het relaas van het groepje jongeren wist mij veel meer te boeien.

Op visueel vlak een van de creatiefste films die ik ooit gezien heb. Een dikke 4,5*

Ik sluit me aan bij Boogeyman en Reinbo. Zeker een aantal bijzonder prachtige beelden, verder veel klassieke muziek en als het geen klassiek is, is het nog steeds sfeervol. Je zou verwachten dat het helemaal een film voor mij is, maar het komt allemaal in golven. Ertussenin veel scenes die me niet veel zeggen, de inhoud kan mij niet veel boeien, het komt niet echt coherent over, en de personages blijven ook op een afstand staan voor mij. Ik kan er niet zoveel, en ik had soms moeite de aandacht erbij te houden tot er weer een nieuwe audiovisuele golf aankwam. Wellicht dat een tweede kijkbeurt wonderen doet (zoals dat ook bijvoorbeeld bij Tokyo.Sora het geval was) maar ik vrees van niet. Ook ik wil als positief punt de sneeuwscene noemen. Buiten anime (Patlabor 2!) heb ik dat verder niet zo sfeervol gezien.

3,5*.

een audiovisuele golf? serieus? stond tussendoor het beeld op zwart?

Nee hoor, vond het tussendoor niet slecht, maar ook zeker niet betoverend mooi.

Naar aanleiding van een nieuwe persoonlijke top 100 deze toch nog maar eens herzien. Was vooral benieuwd wat er blijven hangen was na de vorige kijkbeurt, gelukkig stelde de film absoluut niet teleur.

Ik blijf in ieder geval bij m'n vorige bericht. Eén concept centraal met daarrond een hoop zaken die gerelateerd worden aan dit concept. Prachtig gestileerd, lekker jong en fris en zonder gene in elkaar gedraaid.

Eén van mijn onbetwiste favorieten, da's wel duidelijk na twee kijkbeurten. Hopelijk krijgt deze film nog wat navolging links en rechts want er valt nog zo geweldig veel uit dit concept te halen ...

5.0* blijven uiteraard gewoon staan.

Niet mijn ding.

Als een geheel deed Honey PuPu me om de één of andere reden denken aan Upstream Color: beide films zijn zeer pretentieus en hebben een hoop potentieel, maar beide films bevielen me uiteindelijk niet. De poëtische teksten die met regelmaat op het scherm verschijnen (of uitgesproken worden) vond ik irritant. De personages vond ik kinderlijk, dom en instabiel overkomen – en ook simpelweg oninteressant. Het verhaal vond ik warrig en duf, en de fragmentarische vertelstijl sprak me niet aan. En de muziek (pop, rock en klassiek) vond ik meestal lelijk. In visueel opzicht is de film wel sterk, en bij vlagen zelfs indrukwekkend (bijvoorbeeld in de cyberpunk-achtige scènes in zwart-wit, of wanneer er met licht gespeeld wordt), maar vanwege de verschrikkelijke muziek hadden de mooie beelden voor mij vrijwel nooit het gewenste effect.

Niet mijn ding dus. In visueel opzicht is de film meestal sterk, maar omdat alle andere elementen van Honey PuPu me niet aanspraken deed de film me uiteindelijk evengoed amper iets. 2*

Had deze wel eens graag gezien. Onderhond's favoriet van 2011. Kan niet slecht zijn

Goh. Nog niet eerder konden een (R3) dvd en mijn tv, die ook niet meer helemaal state of the art is, het zo goed met elkaar vinden. Haarscherp, hoor. Voor elke software is er de juiste hardware, voor elke zender een ontvanger, en op ieder potje past een dekseltje, zullen we maar zeggen; al kunnen ze, in een tijd waarin het één en ander een steeds hogere omloopsnelheid heeft, elkaar ook zo maar kwijtraken.

Jongeren op de rand van volwassenheid die een wereld, een bestaan dat zich afspeelt ‘between two useless nothings’, waarin verandering en verlies de klok slaan, te lijf gaan met een poëtisch-magisch denken dat even hemelsbreed is als het universum lang is: het komt vaker voor.

Chen verbeeldt die worsteling vanuit de internetgeneratie, en doet dat met verve. Hoe niet te verdwijnen in een wereld waarvan de horizon steeds weer wordt uitgewist. De begrippen ‘communicatie’ en ‘gegevensdrager’ hebben vele dimensies in deze film, een feest voor oog en oor, een inventief gesponnen web (of is het een honingraat) vol adolescente associaties en sprankelende personages, die met een hemelbestormende romantiek proberen te redden wat er te redden valt.

Oppervlakkig? Onvolwassen? Maar wie is dat niet in het zicht van die twee nietsen? Vorm en stijl maken hier de substance, en zo zou het altijd moeten zijn.