Xiao Shi Da Kan (2011)

En daar is hij dan. Mijn favoriete films van 2011, op de valreep!

Dank. Zat er al even op te wachten. En ik ben eigenlijk wel verbaasd 5* te zien van jouw kant, zeker gezien het matige (bijna Tree of Life achtig) begin. Overdreven filosofisch naar bijna cliché. Gelukkig weet de film dat bijzonder goed recht te trekken op audiovisueel vlak, maar de teksten bij en tijdens de www.missing.com/ing waren iets te veel op de voorgrond naar mijn mening, gelukkig had ik de keuze om wel of niet de subs te lezen.

Maar goed ik ga er vanuit dat die 5* meer voor de personages en het audiovisuele deel zijn.

Er is een goede reden waarom ik deze film 5* gegeven heb (en mss nog wel meer), die hoop ik morgen uitgebreid toe te lichten. Ik had absoluut geen problemen met het filosofisch/poëtische van deze film, het is vooral de moderne manier waarop het gebracht wordt die deze film voor mij (bijna) compleet uniek maakt.

Raadt ook zeker aan om een keertje pk.com.cn mee te pikken. De enige film die ik hiermee kan en wil vergelijken. Maar morgen meer dus.

Geef je me nu (al) weer een tip die ik al gezien heb (en op 5* heb staan)?

Moet ook toegeven dat ik niet in de beste bui was toen ik de film zag, aangezien ik meer een Blowfish achtige film verwachtte. Alles behalve dus. Ik zal na herziening (dit jaar hoop ik nog) ook wel even wat pennen, maar ik ben erg benieuwd naar je bevindingen.

Haha, als je m'n review bij die film erop na leest heb je ongeveer wel de essentie waarom ik dit zo'n speciale film vond. Al vind ik dat hier de klasse het jeugdige enthousiasme van pk.com.cn ruimschoots overschreidt, vandaar de hogere score

Met Blowfish heeft deze film inderdaad niet zoveel te maken, beetje toeval dat twee Taiwanese films op zo'n korte tijd hoog scoren. Al was dit voor mij wel het jaar van de Taiwanese films, veel moois gezien.

Mijn beloofde review/rant.

Honey PuPu is wat mij betreft cinema komende van een nieuwe generatie. Niet zozeer een nieuwe generatie filmmakers, maar echt een nieuwe generatie mensen die hun jeugd anders hebben beleefd als wij.

Informatie is een aggregatie van verschillende media en visies geworden, geen eenduidige single-access point of knowlegde. Naast wikis (= encyclopedie) krijgt iemand die zoekt naar informatie een ongelofelijke schat aan andere impressies en gelinkte content. Net dat gevoel is wat deze film zo bijzonder maakt.

Er is een centraal thema, dat doormiddel van een collage aan verhalen en impressies vormgegeven wordt. Er is geen echte boodschap, enkel de keuze van de regisseur rond welke informatie hij wenst weer te geven. Maar daarin zit net een veel rijkere ervaring verborgen, eentje die je niet terugvindt in traditionele films. Enige vergelijk is dan ook pk.com.cn, welke een soortgelijke structuur heeft.

Verder helpt het ook gewoon dat deze film een audiovisueel wondertje is en ook erg sterk acteerwerk kent. Een waar pareltje.

5.0*, een uitgebreide review en waar ik hem ergens neerplant in m'n top 10, daar denk ik nog even over na.

Zeldzaam lelijke poster.

Valt wel mee toch? De trailer daarentegen belooft weinig goeds.

Hmm ik vind de trailer dan wel weer aardig, maar nee die poster is echt dramatisch.

Het lijkt me dat die poster door de felle kleuren wel goed opvalt, als hij in de bioscoop of in de stad hangt. Vind het wel mooi, niet zo doorsnee.

Ik denk eigenlijk dat een groot gedeelte van deze recensie niet over die film zelf zal gaan. Voor een buitenstaander zal dit overkomen als vergezocht gemijmer, voor wie de film gezien heeft hoop ik dat het nog enigszins steek houdt.

Wat als ik deze film had gezien als ik net dat beetje ouder OF net dat beetje jonger was geweest. Op het moment dat je met oudere ogen deze film bekijkt zie je een generatie die niet de jouwe is en jonger dan zit je er waarschijnlijk middenin. Zelf heb ik het idee dat ik er nogal tussenin val.

Inderdaad hebben we op school nog veel gebruik gemaakt van naslagwerken als Atlassen en woordenboeken. Pas in mijn laatste jaar van de middelbare school werd het gebruik van handmatige naslagwerken minder denk ik. Als ik het me goed herinner had ik tot ongeveer mijn 14e jaar nog een dial-up internet verbinding. Zoiets kostte nog een half uur om in te loggen en dan mocht ik maar een uur per dag. Wilde ik meer, moest ik bijbetalen. Zo’n jaar later, hadden we ADSL en dat ging dan “snel”. Als ik het dan toch waagde om te mopperen over de snelheid, hoorde je je mijn vader vanuit de keuken heel boos worden: Frank ik neem weer dial-up hoor!

Op dit moment heb ik niets meer in huis, geen telefoonboek, geen gouden gids, geen woordenboek en waarom zou ik? Toch, voor mensen die dat zo jaaaaren gewend waren, zal het vast een omschakeling zijn. Om maar niet te spreken over mijn oma, die al steeds minder van deze wereld snapt.

Er is wel steeds minder papier, geen rekeningen meer, geen facturen, mijn jaarlijkse stroomrekening. Ik krijg het allemaal op de mail. Das handig, maar wel wat frustrerend. Ik had nu juist mijn ordners zo goed op orde. Zullen er dan ook minder leesboeken en tijdschriften komen? Ik zou er persoonlijk niet mee zitten om met een e-reader in de hand een PDF-je te lezen, maar ik ken mensen zat die bij de gedachte al gillend gek worden. Verdwijnt het helemaal? Er wordt gezegd van niet, we gaan het zien.

Dingen en personen verdwijnen nou eenmaal, lichtjes het onderwerp in deze film.. Al heb ik het idee dat er altijd een nostalgiefreak is die zorgt dat het nooit helemaal verdwijnt. Zo heb ik sinds kort weer een platenspeler en een cassettedeck. Met personen is het anders, die kunnen wel eens bruut uit je leven gaan. Toch, de kunst is om dan door te gaan.

Terugkijken naar een bepaalde tijd van je leven is leuk, met muziek, films, kleding whatever, maar ik denk dat je leven in het NU ook de moeite waard is en dan moet je niet te lang stilstaan.

Nostalgie is een leuk iets trouwens, maar alles wordt moderner en moderner. Zal er altijd iets blijven om nostalgisch over te zijn? De dingen die ik beschrijf zijn voor mij nostalgie. Dat en wat concertervaringen. Echter ik zal nooit nostalgisch zijn over mij 1e bezoek aan Facebook of mijn 1e telefoon met internet.

Had het idee dat de film zich die vraag ook stelde. 1 van de vele “vragen”, want de film stelt eigenlijk helemaal geen vragen. Het laat iets zien en roept op die manier vragen bij de kijker op?

Naja, misschien hebben jullie er helemaal niets aan, maar dit bleef bij mij een beetje hangen na het zien van deze film.

Moet zeggen dat het bij mij ook best lang geleden was dat een film zo bleef hangen. Mede door de structuur, maar ook daar wat Chen te vertellen heeft.

Geen aanknopingspunten.

Aangezien ik Honey PuPu zojuist voor de tweede keer gezien heb, durf ik hier wel mijn (blijvende) kritiek te uiten. Echter wil ik graag positief beginnen en vermelden dat dit inderdaad een uniek filmpje is. Een uniek filmpje met uitzonderlijk sounddesign, en veel visuele hoogtepunten.("sneeuw" scène)

Helaas beviel de inhoud me de tweede keer nog minder dan de eerste, en de reden is eigenlijk heel simpel: Ik houdt niet van uitgesproken emotie en actueel filosoferen. En waar ik de eerste keer voornamelijk de subs negeerde, was deze kijkbeurt een oprechte poging om mij te laten intrigeren door de inhoud, iets wat Onderhond en Inland Rabbit wel is gelukt.

Mijn kritiek begint eigenlijk bij het feit dat deze film veel te veel inhoud presenteert, het merendeel is symbolisch, maar aangezien ik niet genoeg aanknopingspunten heb met de eeuwige zoektocht naar identiteit en erkenning, zag ik de symboliek meer als doorgestoken kaart dan een mooie weergave van wat Chen nou eigenlijk te zeggen heeft.

Het begin illustreert inderdaad de nieuwe generatie waar anonimiteit domineert en er van alles zoek raakt. (Symbolisch of oprecht?) Iets wat inderdaad een zeer interessant onderwerp is om te verfilmen, maar om dat nu te vergieten in een wereld van directe liefde en gearticuleerde emoties, is iets waar ik mezelf niet in herken.

Dit resulteert in dat ik de wellicht mooie momenten als dode momenten ervoer, en waarom ik de laatste 15 minuten dan ook niet optimaal kon genieten van het mooie audiovisuele. Echt heel veel meer wil ik er ook niet over kwijt aangezien ik daarvoor het audiovisuele aspect gewoon te goed vond. Iets wat klaarblijkelijk veel zegt over waar ik mijn prioriteiten leg wanneer ik een film kijk.

Verder ben ik eigenlijk wel benieuwd hoe toegankelijk deze film is voor de ervaren bioscoopganger, aangezien dat toch wel het publiek is dat voor de emotie/passie en inhoud van deze film zou gaan, al zullen ze het visuele aspect wellicht minder appreciëren.

(Kleine) 3.5*

Op welk publiek doel je dan? Ik had het er laatst nog over met iemand, die de film niet ging zien, omdat hij dacht dat het kans maakte nog op IFFR te verschijnen. Als het al een festival film is, lijkt me er dan meer een voor het Imagine publiek of Camera Japan dan voor IFFR. die toch wat braaf zijn vaak.

ik hoop niet dat ze Taiwanese films gaan draaien op Camera Japan

misschien ben ik de ervaren bioscoopganger?

dit is iig geen toegankelijke films, voor een mainstream publiek, maar ook het gemiddeld art-house publiek zal hier wellicht weinig raakvlakken vinden... het is ook weer niet echt een moeilijke film... maar de focus is vooral op de sfeer en die zal voor het gemiddelde publiek snel eentonig worden ben ik bang; ook omdat er inhoudelijk zeer weinig wordt ontwikkeld.

bioscoopgangers die het visuele aspect minder appreciëren zijn wellicht blind? geen idee, maar ik ga toch vooral naar de bios om iets te zien. Maar gezien ik bij de bovenstaande mensen die deze film hoog scoren vaak de term "audiovisueel" voorbij zie komen zal dat wel een insider dingetje zijn

Je spreekt uit ervaring? (Voorbeeld 1, 2 en 3)

Ik vermoed dat de "ervaren bioscoopbezoeker" meer op zoek is naar films als Tree of Life, die volgens een vaste structuur naar een zekere moraal toewerken. Waar je na afloop van de film wat kan bespreken over de visie die de regisseur over het centrale thema heeft uitgewerkt.

Honey PuPu moet het meer hebben van de associatie, de aggregatie van impressies en sferen rond zo'n thema. Je kan het na het kijken van deze film over vanalles hebben, terwijl geen enkel element in de film zelf érg sterk naar voren is gekomen (behalve dan het centrale thema zelf en niet zozeer één visie op dit thema).

Denk dus ook dat deze film geen al te groot doelpubliek heeft, al heeft hij geloof ik wel aardig wat prijzen in eigen land weggekaapt.

@Verhoeven: Nee ook ik roep soms wel eens lukraak wat in het rond, heel vaak zelfs. Mja is toch wel zo dat Imagine globaal gezien op extremere films focust dan IFFR? In die zin trekt het dus ook een ander publiek. Dat bedoelde ik zeg maar.

Het is maar wat je extreem noemt natuurlijk. Vind de experimentele cinema die IFFR vertoont toch wat extremer dan een film als deze. Maar dit zal het inderdaad net iets beter doen op iets als Imagine ja.

Maar dan moet je het publiek eens horen dat op IFFR op die experimentele films afkomt. Kan me Analife nog herinneren, plaatsvervangende schaamte tijdens de Q&A. Over Imagine kan ik niet echt oordelen, maar op Dejima waren toch meer mensen die zulke films gewoon een warm hart toedroegen en wisten waar ze voor gingen zitten.

Dat is inderdaad wel een probleem op het IFFR. Aan aanbod over het algemeen geen tekort, maar de films weten vaak niet het 'juiste' publiek te vinden. Alhoewel bijvoorbeeld afgelopen jaar het Film and Fashion programma, dat enkele experimentele shorts en features kende, toch telkens een goed gevulde en aandachtige zaal kende (en zo ken ik nog wel een paar voorbeelden).

En op Imagine heb ik destijds Drawing Restraint gezien, ook niet direct het perfecte publiek - wat telkens dubbel leek te liggen (god knows why).

Dejima (en Camera Japan) is dan weer zo specifiek dat men inderdaad wel weet wat men ken verwachten.

Maar soit: on-topic!

Met een 4,19 scoort hij op imdb nog ietsje hoger dan hier (Staat nu op 4,05)

Jammer genoeg is de score op IMDB wel op 10..

In het begin is er niets, dan een audio visuele collage rondom de zoektocht van wat Taiwanese jongeren en dan weer niets. Het zou te makkelijk en onterecht zijn deze film als niets af te doen, maar veel blijft er niet hangen. Toegegeven, de beelden en het sounddeisgn zijn mooi en er zitten ook een paar prachtige scenes in. Maar de leegte overheerst. Had erg weinig met de personages, dus hun beslommeringen, en hun gedachtes lieten me vrij koud. Het keek op zich best prettig weg, maar vernieuwende cinema vind ik het allerminst. Gewoon een soort revival van de nouvelle vague. Maar dan met je mobieltje.

3*

Interessante beschrijving! Vond het zelf ook niet veel meer dan een aardig interessante fragmentarische collage aan scenes rondom enkele jongeren. Onderhond's gedachtes omtrent de 'vernieuwendheid' van deze film zijn interessant, zelf kon ik dat er echter gewoonweg niet uithalen. En bovendien was ik niet weg van de filmstijl en de personages zelf.

Komt misschien omdat jij het een collage van scenes rond de jongeren vindt, terwijl ik echt de term "missing" als kern van de film zie. Komt steeds weer terug in de verschillende verhaaltjes (die ook los van de jongeren staan, zoals de "missing bees").

Doorheen de film krijg je bijna het equivalent van search keyword highlighting. De jongeren dienen vooral om de verschillende ideeën en concepten aan elkaar te breien.

Vond de ideeën en jongeren te oninteressant om me echt te verdiepen in hun beschouwsels. Kijk toch liever naar mensen die iets zinnigs te melden hebben vanuit een bepaalde autoriteit. Noem me ouderwets, maar ik heb precies om die reden Big Brother ook nooit wat gevonden. (En meer dan de helft van de zoekresultaten op google is ook niet de moeite waard.)

Verder doet hetgeen je egt me toch een beetje aan 12 Angry men en Rashomon denken. Ook daar worden we met diverse visies geconfronteerd. Zei het in een wat strakker georganiseerd jasje.

Rashomon een beetje, 12 Angry Men niet. Toch twee films die nog steeds op een basisidee hameren, met een centrale boodschap. De verschillende visies in 12 Angry Men zijn niet eens boeiend, ze dienen enkel ter illustratie van de basismoraal. Daarin verschilt deze film toch erg sterk, aangezien er niet eens een basismoraal is. Er is een thema, waaraan losse links en ideeën gekoppeld worden. Daarin zit net het eigentijdse.

Dat de keuze van de afzonderlijke segmenten je niet zo ligt is verder best normaal. Scheelt toch bijna 20 jaar denk ik

De keuze van afzonderlijke segmenten ligt me wel, het waren de personages en de beslommeringen die me niks deden. Had veel meer met de personages en de individuele scenes in PK.com.cn. Verder steekt Inland Empire op eenzelfde gefragmenteerde wijze in elkaar. Die geef ik de volle 5*.

Maar een Inland Empire focust zich weer rond een bepaald verhaal, niet zozeer een themawoord. En hoe verschillend bepaalde scenes ook zijn, die film richt zich ook meer op één sfeer. Verder helpt het ook niet dat de films van Lynch ook wel een beetje z'n leeftijd beginnen tonen.

Je kan nog wel honderden films aandragen die allen wat lijken op deze, ik heb zelf ook al aangegeven dat Honey PuPu niet noodzakelijk de eerste en origineelste is, maar de "search engine" structuur heb ik nog nooit eerder in een geziene film gevonden. Misschien dat er wel al een hoop andere bestaan, die hebben hun weg dan nooit tot bij mij gevonden.

Daarom dat ik eerder ook al zei dat je de stempel van de regisseur in dit soort films vooral gaat vinden in de keuze van wat hij linkt aan z'n centrale thema en de wereld die hij ertussen schept. De ene wordt geboeid door Amerikaanse yokels in de 60s, de andere door de Taiwanese internetgeneratie.