Being Flynn (2012)

Een film die makkelijk uit te zitten is maar ook een die je snel weer vergeten bent.

Weinig verheffende scènes of gebeurtenissen die deze film boven de middelnoot uit doet stijgen.

De film moet het ook niet van het verhaal hebben en de personages op zich zijn ook weer niet zo interessant of goed uitgewerkt dat deze film de moeite waard maakt.

Sowieso had de drugsverslaving van Paul Dano veel en veel beter uitgewerkt moeten worden. In de film lijkt het wel alsof Dano na een paar keer snuiven al meteen een junk is die hulp moet zoeken.

Op audiovisueel vlak vrij pover en verhaaltechnisch matig en gewoontjes. Soundtrack kan ik me sowieso al niet meer herinneren. Nee, ben er helemaal niet enthousiast over al heb ik me ook niet geïrriteerd of verveeld tijdens deze film.

Eindelijk weer eens een gedenkwaardige rol van Robert De Niro in dit overwegend interessante drama. De verhaallijnen zijn niet overal even goed uitgewerkt en de film loopt soms wat vast in navelstaren en somberheid, maar het sterke akteerwerk van de hele cast en de verfrissende niet-sentimentele toon van het geheel zorgen toch voor een meeslepende kijkervaring. De Niro trekt de meeste aandacht met zijn vuilgebekte, racistische en politiek incorrecte personage, maar Paul Dano als zijn getergde zoon is ook goed op dreef. Dano is sowieso al zijn hele carrière goed bezig en hij wordt alleen maar beter.

Degelijk.

Van het boek e.d. had ik nooit gehoord, maar na het zien van de film blijkt dat er met veel potentieel te weinig gedaan is.

Het grootste minpunt is besluiteloosheid. Men scheen niet te weten wat te doen met twee boeiende karakters tegen een al even boeiende achtergrond.

Rauw en hard is het zeker, maar Jonathan Flynn blijft een personage dat in cirkels dwaalt. Hij is zo onmenselijk - zelfs bijna karikaturaal - dat een fatsoenlijke relatie met zoon Nick nooit een optie is. Maar ook Nick zelf doet weinig. Zijn traumatische jeugd heeft duidelijk invloed gehad - iets wat mooi naar voren komt in het verhaal -, maar op relationeel vlak blijft hij maar oppervlakkig.

De vertelstijl haalt trouwens tempo uit de film. De voice-overs zijn niet storend, maar film is meer dan woorden. De makers hadden mogelijk meer gezegd gekregen door wat stille scènes.

Dergelijke karakterscènes hadden trouwens het niveau van Paul Dano en Robert De Niro kunnen opkrikken. Dano is iemand met veel potentieel, De Niro heeft zich allang bewezen. Mede door hun niet bijster sterk geschreven personages halen beide heren hun beste niveau niet.

Olivia Thirlby daarentegen (ontdekking!) is wél erg goed - hoe klein haar rol ook is - en ook op Julianne Moore is weinig aan te merken.

Paul Weitz valt als regisseur weinig te verwijten. De hele sfeer die Being Flynn uitademt is grauw en hard genoeg. Enkele scènes zijn best wel intiem en ook de cameravoering is in orde.

Het is alleen een beetje spijtig van zijn besluiteloosheid als schrijver.

3

Wat duurde deze film eindeloos lang en dat ligt toch vooral aan die Robert de Niro die nu toch echt met pensioen moet. Met zijn manier van acteren wil hij het nog net zo doen als vroeger, maar helaas werkt dat bij mij niet meer. Hij is voor mij "out of time", een acteur die thuishoort in de vorige eeuw. Ook van de overige acteurs was ik niet onder de indruk, met uitzondering van de aantrekkelijk ogende Denise die voor mij een verademing was tussen dat zooitje losers waar ik mij in de verste verte niet mee kon inleven. Ze lieten mij allemaal siberisch koud.

Dus, aan mij; snel vergeten deze film en aan De Niro; volg mijn raad op en kap er mee, want je was gewoon niet om aan te zien. Zoek maar een rusthuis op.

1,0*

Beste Kijkers,

Als fanatische fan van Robert De Niro, ben ik in deze film erg teleurgesteld. Ziet er naar uit dat zijn acteer gave ten einde begint te raken. He was mager en het verhaal kwam ook niet en bijna zelfs ongeloofwaardig over.

waardering........ 3

Being Flynn is een film die voor mij vooral werkte omdat het verhaal me enorm aansprak. De basis is sterk genoeg om te voorkomen dat het helemaal niets werd.

Het is toch opmerkelijk dat de echte Nick Flynn, die betrokken was bij deze productie, kennelijk heeft toegezegd op juist deze verfilming. Paul Weitz ken ik niet bepaald als een groot regisseur en hij heeft dan ook niet bewezen rauwe drama's te kunnen maken. Aangezien de memoires van Flynn waarop deze film gebaseerd is enorm rauw en pijnlijk zouden zijn (ik heb ze zelf niet gelezen), zou je zeggen dat je voor een regisseur kiest die daar een beetje voeling mee heeft. Misschien leek het vooraf wel zo dat Weitz dat had, maar in het eindproduct is er niets van te merken. Het verhaal zelf is niet verzwakt en daar merk je nog wat van de ruwe kanten en duistere dieptes, maar de regie is in alle opzichten zo glad als een aal, bijna te mooi om waar te zijn en zonder ook maar een greintje filmische originaliteit. Het creëert een afstandelijkheid die een boeiend verhaal met bijzonder interessante karakters bijna de nek omdraait.

Het is echter niet alleen de schuld van Weitz, het zit ook in het acteren. Daar lijkt eenzelfde drang naar gladheid te domineren, ondanks het feit dat de film bevolkt wordt door praktisch alleen maar gebroken zielen en personages met ernstige trauma's en psychologische problemen. Je voelt het gewoon niet, met uitzondering van De Niro. Die heeft ook wel eens meer doorleefd gespeeld, maar hij weet nog iets gebrokens te geven aan zijn karakter. Hij speelt larger-than-life, maar dat past hier wel. Paul Dano vond ik goed in Little Miss Sunshine en There Will Be Blood, maar is me sindsdien altijd tegengevallen, maar in deze rol had hij helemaal nooit gecast mogen worden. Hij loopt totaal onaangedaan door de film heen en weet geen enkele diepgang over te brengen. Je gelooft niet dat hij lijdt, je gelooft niet dat hij het in zich heeft een grote schrijver te worden en als iemand zegt dat hij eruit ziet als een junkie dan ziet hij er nog net zo uit als in de rest van de film (of hij is de best functionerende drugsverslaafde aller tijden; ik kreeg ook niet de indruk dat hij werkelijk naar een afkickkliniek moest, het is dat het verhaal het me verteld). Julianne Moore zit te weinig in de film en haar scènes zijn wat klunzig geschreven waardoor er nooit voeling mee komt dat ze iemand is die zelfmoord zou plegen. Olivia Thirlby speelt wel goed, maar heeft een personage dat in deze wereld te mooi is om waar te zijn, een soort wishfulthinking tussendoor.

Dus het enige dat echt goed gedaan is, is het verhaal intact houden. De centrale relatie tussen vader en zoon is er een die ik nog niet eerder zag en ook een die erg boeiend was, zeker in combinatie met het milieu waarin het zich afspeelt (die van de daklozen) en de schrijversambities van beiden. Ik ben zeer benieuwd geworden naar het boek, waarover ik niet twijfel dat hij beter is dan de film. Hopelijk krijg ik bij het lezen wel Paul Dano uit mijn hoofd.
3*

Matige film over een vader en zoon die elkaar al jaren niet meer hebben gezien en allebei schrijver zijn/willen worden. Uiteraard staat de vader-zoon relatie centraal hier en weet het ook de gebruikelijke clichés te vermijden. Helaas is de film verder wat aan de saaie kant. Zelfs de prima cast weet dit niet te redden.

p.s. leuk om Robert DeNiro weer eens een taxi te zien besturen.

Film begon sterk maar verzande daarna regelmatig in een stuurloos geheel.Tegen het einde krabbelde ie weer wat op maar toch niet genoeg om Being Flynn echt geslaagd te noemen.Het acteren was wel ok maar voor het overige vond ik allemaal wat saai en soms zelf deprimerend.

Een depressieve boel.

Waar het onderwerp van het verhaal nog best interessant zou kunnen zijn, wordt geen van de personages ook maar in de verte sympathiek, en is het daarmee moeilijk om je in een van hen in te leven. En het voortdobberen van de film helpt daar ook niet echt bij. Tot overmaat van ramp komen we maar weer eens terecht in zo'n stereotiep Amerikaans gedoetje van verslavingszorg. Boooring.

De Niro speelt op zich wel sterk, op de rand van overacting. Paul Dano daarentegen lijkt het grootste deel van de tijd onder de dope te zitten, zo suf en emotieloos komt hij over.

En goed, het is dan een boekverfilming. Als het boek net zo slecht is als de film, dan overheerst de vraag waarom er zonodig een film van gemaakt moest worden. En als het beter is, dan heeft Weitz toch een behoorlijke miskleun afgeleverd.

Een goede drama film...

Prima verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteurs Robert De Niro en Paul Dano ...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Neem twee oninteressante, onsympathieke personages en geef ze een vervelende achtergrond. De ene worstelend met de zelfmoord van zijn moeder, de ander met een drankprobleem. Pleur ze samen in een film en kijk wat er gebeurt. Dat moet de gedachte geweest zijn achter Being Flynn. Zo lijkt het althans, als je niet beter weet, want het verhaal is godbetert gebaseerd op een (deels waargebeurd) boek.

De film voelt alsof je twee muizen in een doos flikkert. Bij de ene muis zijn twee poten geamputeerd en de tweede is geblinddoekt. Kijk hoe ze zich redden. De muizen doen heel weinig, en wat ze doen, is volkomen oninteressant en willekeurig. Zo gaat het ook met de muizen in deze film: Jonathan Flynn (De Niro) en zijn zoon Nick (Dano). Ze lopen wat rond, doen willekeurige dingen, na 102 minuten gevolgd door een aftiteling. Er worden zo nu en dan wat interessante thema's aangestipt waar vervolgens niks mee gedaan wordt. Bijvoorbeeld waarom Nick's moeder zich uiteindelijk precies van kant maakt, wordt niet eens verteld.

De rol van Nick is zo saai en plat dat Dano er helemaal niets mee kan. De Niro probeert zijn personage nog een ziel mee te geven, maar veel verder dan een doorsnee scheldende oude man komt hij ook niet.

De troef van de film is dat het verhaal weinig met filmconventies en voorspelbare filmstructuren doet, waardoor je geen idee hebt welke kant het op gaat. Dat zal komen doordat het verhaal op de memoires van Nick Flynn is gebaseerd: het echte leven kent immers geen standaard rise-fall-rise verhaalstructuur. Dat maakt het nog enigszins interessant om te bekijken, want je hebt de hele tijd het gevoel dat er nog iets gaat komen. Achteraf blijkt dat dus alleen de aftiteling te zijn.

Wat DeNiro in zo'n saaie film doet is me een raadsel, maar het feit dat hij lekker artistiek met lang haar rond kan lopen, zal geholpen hebben hem over de streep te trekken. Net als zijn generatiegenoten Al Pacino en Christopher Walken loopt hij er in het dagelijks leven het liefst bij als een clochard. Ik heb weinig hoop dat De Niro ooit nog in de buurt komt van zijn niveau in Goodfellas of Heat. Righteous Kill was eigenlijk een afscheid van de carriere van zowel Pacino als De Niro.

R.I.P.

1 ster

Saaie film , oninteressant, langdradig. De Niro kan de film niet naar een hoger niveau tillen, dat zegt ook wel iets natuurlijk, jammer. 1 * voor de moeite

Jonathan Flynn [Robert De Niro] schaart zichzelf onder het rijtje klassieke Amerikaanse auteurs met J.D. Salinger en Mark Twain. Het probleem is dat zijn debuut (een regelrechte “klassieker”) er nog steeds niet is gekomen. Wanneer hij in problemen komt, neemt hij uit het niets contact op met zijn zoon Nick [Paul Dano] met wie hij lange tijd geen contact heeft gehad. In flashbacks (met Julianne Moore als Nicks moeder) krijgen we een vaak beeld van het leven van een jongen die opgroeit met een vader die zich meer bekommert om zijn carrière dan om zijn kind. Dat verleden staat uiteraard een goede verstandhouding in het heden in de weg. De mix van komedie en drama die Weitz voor ogen had, komt totaal niet uit de verf. Ondanks de degelijk acterende cast blijven de hoofdpersonen vooral sneue mannetjes die eerder een schop onder de kont verdienen dan onze sympathie.