When Harry Met Sally... (1989)

Best wel een prima Woody Allen achtige relatiekomedie. Ik dacht dat het een saaie praatfilm zou worden zonder richting maar het werd een leuke goed gestructureerde film. Over vriendschap, liefde, seks, en de grijze zones daartussen. Liefde tussen twee mensen blijft iets waar geen natuurwetten grip op hebben; sommigen weten meteen wie hun zielsverwant is en trouwen op korte termijn (Jess en Marie). Anderen zoals Harry en Sally, doen er meer dan tien jaar over vooraleer ze beseffen dat ze bij elkaar passen ondanks schijnbaar onoverbrugbare verschillen. De "I hate you" van Sally op het einde illustreert dit perfect.

De film heeft het over de funderingen van een sterke relatie: luisterend oor (de telefoonsessies tussen Harry en Sally), zichzelf blijven, het aanvaarden van elkaars minder mooie kantjes etc.

Seks wordt hier vaak als een monster afgebeeld die vrienschappen en relaties in het honderd kan doen lopen. Zoals Frank Vanderlinden van De Mens zingt: Seks verandert alles. En dat is ook zo wanneer beiden eigenlijk het bed induiken. Eigenlijk vind ik de visie hierop verouderd. Seks is na dertig jaar geen monster meer dat dingen kapot kan maken maar is in de huidige cultuur veel meer de barometer van een goede of slechte relatie en een uiting van het levensgenieten. De film is ook een beetje ten onrechte gekend voor één scène waarin Meg Ryan een orgasme faket in een restaurant . Springt er uit natuurlijk, maar er is ook zoveel meer. Als kijker hoopte ik dat Harry en Sally uiteindelijk elkaar zouden vinden en daarom is deze romcom al zeker geslaagd. Aanrader waarop oom Woody zeker jaloers op geweest moet zijn.

Dialooggedreven romcom die me in de verte wat aan Before Sunrise (1995) deed denken, echter met (veel) minder diepgang. Doet ook aan Woody Allen denken zoals hier vaker is gezegd, maar laat ik nou niet bepaald dol zijn op zijn films. When Harry Met Sally is een sympathieke film waarvan echter bij mij de humor niet zo aansloeg en ik graag wat meer diepgang had gezien. Ook de chemie ontbrak, vrij logisch aangezien de twee bijna de hele duur van de film niets meer dan vrienden zijn, maar wel een gemis. Magere 2,5*

Vreemd dat ik deze nog nooit gezien had. When Harry Met Sally behoort immers toch wel tot de bekendere romcoms, al komt dat vermoedelijk vooral door de beruchte 'fake orgasm' scène. Die betreffende scène is tevens eigenlijk het enige moment waar ik de film echt grappig vond. Het deed me qua toon meermaals denken aan Annie Hall, die ik afgelopen zomer zag, en zo te lezen ben ik niet de enige die de link met Woody Allen legde.

Billy Crystal is, net als Allen in Annie Hall, vaak eerder vervelend dan grappig en van zijn chemie met (de in deze film overigens bloedmooie) Meg Ryan had ik me wat meer voorgesteld. Het begint allemaal vrij veelbelovend, maar het maakt de hooggespannen verwachtingen uiteindelijk niet helemaal waar. De dialogen mogen dan wel best scherp geschreven zijn; echt op de lachspieren werken deed het bij mij niet. Het werd zelfs naarmate de film vorderde bij vlagen wat saai en langdradig. Ik vond dat Ryan met Tom Hanks twee leukere films binnen dit genre maakte (Sleepless in Seattle en You've Got Mail).

Ik vond het niet meteen een vervelende zit, maar dit is geen film die me lang zal bijblijven. Sterker nog, ik moet bekennen dat ik dit op het moment van schrijven alweer grotendeels vergeten ben. Wat overblijft is een aardige wegkijker die met name teert op één opmerkelijke scène en enkele leuke bijrollen.

2,5*

Frisse en grappige romantische komedie met gevatte en frivole dialogen en doorspect met mooi gekozen, soms jazzy, muziek.

Plezierige scènes en uitstekend acteerwerk. In zijn genre, zeker van de betere soort.

Nu pas gezien. Ik vind ‘m leuk en luchtig, maar niet geweldig. De humor mag ik wel, ik vind het geen flauwe film, en het verhaal kijkt makkelijk weg. De ontwikkelingen en de afloop vind ik voorspelbaar. Goed gespeeld. Harry en Sally vind ik fijne, interessante personages. Romantisch, en dan niet van het te zoetsappige soort, wat mij betreft. Deze heeft mij wel vermaakt. Een 7. 3,5*

Best leuk.

Heel veel wist ik eigenlijk niet over deze film, niet eens wat over de cast. Het was wel een film die bekend was, en vandaag was het eens tijd om die bekende film te zien. Toen ik echter voor het eerst Ryan en Crystal naast elkaar zag had ik nooit verwacht dat deze ook echt de hoofdpersonages zouden gaan vertolken.

De 13 jaar die deze 2 in het echt in jaren verschillen versterkt ook niet meteen een comfortabel gevoel, maar nu zien we dat wel vaker in de huidige dagen en het is maar een film dus uiteindelijk went het. Ik vond het ook wel 2 leuke personages dus storend was het ook zeker niet. Een chemie was er wel zeker, al had deze soms net wat subtieler mogen zijn.

Ryan doet het erg leuk alvast, maar ook Crystal mag er wezen. Interessante personages, regelmatig ook erg grappig. Ik had niet meteen verwacht dat ik ook echt zou kunnen lachen met deze film. Enkele scenes zoals de orgasme in het restaurant klinken te flauw voor woorden maar worden zo leuk neergezet dat het eigenlijk moeilijk is een neutraal gezicht te behouden.

Visueel verder ook naar behoren. Leuke settings, prima in beeld gebracht ook. Nu is dit niet meteen een film waar het visuele aspect erg telt, maar ik mag er op z'n minst op letten en de regie is zo verkeerd nog niet. Erg bijzonder is het ook niet, maar het zal niet snel irriteren. Er heerst daarnaast ook een vlot sfeertje dus dat wist goed bij te dragen.

Het is zeker voorspelbaar maar toch wist ik niet helemaal de richting te plaatsen van deze film, wat het verhaal alleen maar leuker maakt. Als je die zin leest denk je al gelijk dat ik een domme koe ben, maar toch had ik er oprecht niet veel zicht op. Voor mij maakt het een film als deze wel leuker. Dat ze elkaar niet direct in de armen vliegen is op een gekke manier ook verfrissend.

Geinig filmpje dit, duurt niet lang en weet erg te vermaken. Super bijzonder of hartverwarmend is het nu ook weer niet, maar leuk genoeg om je een anderhalf uur bezig te houden zonder te sentimenteel, flauw of saai te worden. Ik heb me kostelijk vermaakt.

Deze wilde ik altijd al zien omdat de film een zekere culturele impact had met de neporgasmescène. Die scène is uiteindelijk niet super interessant, maar desondanks is deze film beter dan de gemiddelde romcom, wat met name komt door het sarcasme van de mannelijke hoofdpersoon. De dialogen zijn sterk, de film gaat eigenlijk ook aardig in op man/vrouw verhoudingen in vriendschappen en relaties. Ondanks de leeftijd van de film voelt het fris aan. Wat een verschil met de hedendaagse romcoms met de meest onwaarschijnlijke uitgangspunten om maar onderscheidend te zijn. Deze film heeft dat niet nodig, voelt veel meer geworteld in de werkelijkheid waardoor het makkelijker is om je met de personages te vereenzelvingen, maar weet tegelijkertijd ook onderscheidend te zijn en dat is knap. Om die reden geef ik een halfje extra bovenop de 3* die ik normaal zou geven. 3,5* dus.

Twee momentjes bleven me bij. Eerst die bekende orgasmescène, waarvan ik dacht toen dat moment er zo aan zat te komen: ah ja, dit stukje heb ik weleens gezien en is van deze film, zo kon ik me nog wel herinneren wat naam van de film betreft. Het tweede leuke moment was die bekende meme (of gifje) van de tissues die worden aangeboden. Nu weet ik ook waar dat ding vandaan komt. Geinig.

Meestal best een leuke film, grappen zijn ook net wat pittiger dan tegenwoordig. Jammer alleen dat Harry Burns behoorlijk irritant is - geen moment kon ik geloven dat iemand hem leuk zou vinden. Toch vrij essentieel in zo'n film. Qua sfeer en tijdsbeeld allemaal prima maar de film weet ook niet constant echt te boeien. 3,0*.

Voelt zeer invloedsrijk aan, het voelde vrij modern aan wanneer ik het keek maar dat is gewoon omdat elke romcom sindsdien eigenlijk gewoon dezelfde film opnieuw is maar in een andere jasje. Ik denk ook dat Friends vrij beïnvloed is door dit. De referenties zijn echt wel oud, ook voor 1989. Pop cultuur was echt wel... iets anders toen. Maar het voelt wel als de blueprint aan voor alles wat nadien kwam.

Ik heb het even nagevraagd aan chatgpt. Maar screwball comedies waren toen toch echt wel al oud, en zullen nooit die "modern vibes" gehad hebben en Woody Allen films zijn toch heel anders vind ik. Eerder gericht op intelligentsia. Deze is echt wel meer everyday life romcom, en heeft veel tropes die sindsdien echt tal van keren opnieuw zijn over gedaan.

Dus interessant om gezien te hebben in dat aspect. Ironisch genoeg vond ik het niet overal wow. Ik vond de romance en de hele aanloop ernaar eigenlijk gewoon niet altijd even geloofwaardig. Maar dat heb ik wel vaker met indie romcoms. En ik vind het ondanks de speelduur toch een beetje langdradig, maar dat is ook iets dat elke romcom sindsdien heeft, zeker de indie romcom waarvoor dit toch wel echt de blueprint was. Ik denk dat het te veel maken heeft met al dat eindeloos talmen wat na een tijd toch gewoon wat vermoeiend wordt. Pretty Woman werkte iets beter voor mij wat ik ook recent zag en uit die periode was.

Lang geleden natuurlijk gezien, maar zoals ik bij een andere film al zei, denk er nu aan met de dood van Reiner. Ben nooit zo van de komische films geweest, maar deze vond ik echt grandioos....