When Harry Met Sally... (1989)

Tijdloze romantische comedy boordevol gedenkwaardige scenes en dialogen. Ryan en Crystal (in hun beste rollen ooit) zijn een zeer goede match en het samenspel is magistraal te noemen.

Het enige dat de film opbreekt is het overwegende braafheid-gehalte. Ach, de herziening bewees dat naarmate je ouder wordt deze film meer gaat waarderen (en voornamelijk [h]erkennen).

De fameuze orgasmescene is waar de film berucht door is geworden, maar er zijn zo'n tiental andere scenes die naar mijn mening memorabeler zijn.

Een typische herzien-film na iedere 5 jaar.

Lekkere leuke vermakkelijke film!

Heb er echt van genoten en het is allemaal heel bekenbaar.

Sommige scene's waren ook echt grappig, en Meg Ryan doet het ook leuk.

4,5 * van mij

Prachtige film en één van de besten in zijn gerne. Poeh, wat is die Meg Ryan een verschrikkelijk lekker wijf in deze film zeg! Ongelovelijk! Alleen daarom is deze film al het kijken waard. En het mooiste van alles is dat ze ook nog eens de sterren van de hemel speelt naast een ook sterk spelende Billy Crystal. Het verhaal is prachtig en enkele dialogen zijn subliem. Een film die je raakt, maar ook een film die je aan het lachen maakt.

In het begin was ik redelijk blij deze een kans gegeven te hebben, vooral dankzij de leuke dialogen. Toch knaagt en kraakt ook deze romantische komedie en het 'blije' gevoel ebde langzaam weg.

De stoïcijnse Harry, maar vooral de naïeve Sally maken de film nog enigszins de moeite waard. Bijna alle randpersonages werken eerder vervelend (Marie, Jess) dan bevorderend aan het kijkplezier. De ramp van de film waren die vervelende (oude) koppeltjes tussendoor..

Toch komt ook deze film weer met zo'n cliché einde, waarschijnlijk de reden dat ik dit genre maar niks vind. Echt vervelend wordt het gelukkig niet.

2.0*

Leuke tussendoor/wegkijk film. Vooral Billy Crystal en Meg Ryan doen het hier goed. Ook het verhaaltje is helemaal niet slecht. Voor de rest een leuke romantische/komedie filmpje.. Krijgt een 3,0

Na herziening toch maar verhoogd naar 4 sterren. De reden? De kurkdroge humor. Terwijl de humor in andere romantische komedies hoofdzakelijk klef en flauw is, is hij hier gortdroog. Heerlijke dialogen (Did you really make a woman meow?), rake uitspraken ('vriendschap tussen man en vrouw is onmogelijk, daar zit altijd seks in de weg', maar ook Harry's uitbarsting over scheiden), uitstekende acteerprestaties en onvergetelijke scènes (niet alleen de legendarische orgasmescène) maken hier een geweldige film van. Geen zoetsappige wijvenfilm, maar een kurkdroge en hilarische komedie.

Dit is altijd mijn favoriete Romantische Komedie geweest, ook al ben ik in dat genre niet erg thuis. Het unieke samenspel tussen twee charismatische acteurs, de luchtige humor onder zomerse pianomuziek, de sfeervolle stad New York die ontzettend goed wordt weergegeven en een heleboel momenten die je bijblijven.

Het huppelen doorheen tijdlijnen en zelfs de enorm toevallige ontmoetingen tussen beide personages stoorden me totaal niet. Iets waar ik doorgaans nochtans vrij streng op toekijk. Ik weet niet wat er met deze film aan de hand is, hij lijkt met alles weg te komen. Eens per jaar vliegt hij de DVD-speler in en ik weet op voorhand steeds weer dat het genieten geblazen wordt.

Kleine topper.

4,00

Dit heeft natuurlijk veel weg van een Woody Allen-film, maar faalt hard in humor en vernuftige dialogen, die je bij een Woody wel kunt vinden. Over het lastige gedoe van relaties zijn best goede films te maken, maar When Harry Met Sally... overtuigde me nauwelijks. Het is zo gemaakt allemaal. de phoney Meg Ryan voorop. Haar personage was overdreven, zeurde en verdiende menigmaal een draai om de oren. De droge Bill Crystal vond ik ook nauwelijks uit de verf komen. Al met al zeer matig.

Ik vind dit toch wel een leuk klassiekertje onder de romcom's. Nu is het heel erg gedateerd maar ik kan me voorstellen dat toen deze film uitkwam de orgasmescnene behoorlijk het gesprek van de dag was. Dat kan je ook wel merken gezien het feit dat het vaker in films of op tv na is gedaan. Toch vind ik de humor nog steeds erg leuk en kan ik me heerlijk inleven in het romantische gedeelte. De dialogen zijn ook gewoon nog van deze tijd dus ik kan me daar nog wel in vinden. Ik vind deze film ook niet zo overdreven suikerzoet zoals je het in dit genre wel eens kan tegenkomen.Gewoon een lekker filmpje om naar te kijken.

Wat een heerlijke, luchtige romantische komedie. Er is veel chemie tussen Meg Ryan en Billie Chrystal, de dialogen zijn erg scherp, en er zijn een aantal erg leuke momenten. Maar wat de film vooral goed doet is het gebrek aan overdadig sentiment. De enkele cliché's die men kan tegenkomen storen verder totaal niet en die neem je dan ook graag voor lief.

When Harry Met Sally is één van die feelgood films zonder overdadige en kleffe zoetsappigheid. Eersteklas romantische komedie. 4,5*

When Harry Met Sally wordt altijd genoemd als 1 van de beste romantische komedie's en na het kijken van de film moet ik zeggen dat dit wel aardig klopt.

De combinatie van een boeiend verhaal, sterke chemie tussen de 2 hoofdpersonen en de nodige humor maakt dit erg prettig om te kijken.
Zowel Billy Crystal en Meg Ryan zijn zeer sterk in hun rol. Beiden zijn enorm verschillend en dat maakt hun verhaal zo vermakelijk. Daarbij ziet Meg Ryan er ook behoorlijk goed uit in de film, niet verkeerd om naar te kijken. Beide rollen bezitten ook de vereiste humor die in een film als deze past. Leuk!

De film kent een hoop leuke momenten, met als hoogtepunt (dit mag je dubbel opvatten ) het stuk in het restaurant met Sally's orgasme! Schitterend stuk, helemaal als een andere vrouw daarna tegen de ober zegt zat "I'll have what she's having''
Ook de serieuze stukken (oa. Harry over scheiden) zijn goed te kijken.
Zonder klef of vervelend te worden is het een prettige feelgood movie geworden. Het einde was wel te voorspellen, maar daar hoop je tijdens de film toch ook allemaal wel op?

4*

When Harry Met Sally...., een film die ik van naam kende, maar ondanks dat deze best vaak op televisie verschijnt en volgens velen behoort tot de beste romantische films aller tijden, liet ik de film steeds links liggen.

Tot afgelopen week, toen ik besloot de film een kans te geven, een kans die de film helaas niet pakte. Vooral Chrystal vind ik maar een vervelend mannetje. Als acteur heeft hij me nog nooit kunnen bekoren en ook hier slaagt hij niet. Hij is druk, vervelend en ik vond hem eigenlijk totaal niet grappig. Ook Ryan vond ik niet geweldig, al komt zij wel wat beter uit de verf. De beroemde scene in het restaurant, is letterlijk en figuurlijk het hoogtepunt van de film.

De dialogen konden mij ook totaal niet pakken. Tja en dan blijft er eigenlijk niet zo heel veel over en wordt de film soms zelfs saai. Ik had stiekem gehoopt, dat deze film een beetje over zou komen als de Before Sunset/rise films. When Harry Met Sally oogt echter minder natuurlijk, is minder leuk en minder boeiend en daarom dus ook minder goed. Ik kreeg en heb er in ieder geval totaal geen gevoel bij.

1,5*

Een film die ik eigenlijk boycotte, want ondanks mijn stiekeme liefde voor romkoms, heb ik weer minder met die uit de jaren '80. Maar ik ben blij dat ik deze film heb gezien, want het was een stuk leuker dan ik had durven te voorspellen. Het verhaal is redelijk origineel, natuurlijk wel voorspelbaar maar dat kan eigenlijk niet anders in dit genre. De humor is ook erg leuk, vooral natuurlijk de zwarte grappen van Billy Crystal zijn erg hilarisch. Het is ook absoluut niet gedateerd.

De muziek was wel redelijk fout vaak, maar dat was aan de andere kant ook weer erg leuk. Het paste er ook wel bij. De bejaarde koppels die tussendoor kwamen, waren niet erg belangrijk natuurlijk maar waren wel lief en geestig vaak alleen iets te herhalend.

Leuke cast ook, een fijne chemie tussen Ryan en Crystal. Ik heb niet heel veel met Meg Ryan, maar ze was wel erg leuk nu. Al deed ze me wel erg aan Daphne Deckers denken.

3.5*

Rob Reiner is erg goed in dit soort films en dat bewijst hij nogmaals met deze klassieke romcom. Het uitgangspunt is behoorlijk standaard, maar dankzij erg grappige momenten(het telefoongesprek) en one-liners("I want what she haves") weet When Harry met Sally toch verfrissend uit de hoek te komen. Ook is het erg leuk om de jonge Chrystal en Ryan aan het werk te zien.

3,5*

Een redelijk vervelende film. Het acteerwerk is fijn en ook het sfeertje is oké, maar de film is verder zo voorspelbaar en ongeloofwaardig als de pest. De bekende scène in het restaurant is hier het beste voorbeeld van. Alsof een normaal degelijke persoon tot zoiets in staat is. Verder zijn de dialogen best vermakelijk, maar echt pakkend wil het nergens worden.

2,5*

Tegenvaller.

Ik heb een nogal raar gevoel overgehouden aan When Harry Met Sally... In het begin gaat het te snel; de tijdsprongen geven enige binding met de personages geen mogelijkheid. Na een tijdje draait die trend en wordt het storend traag.
Beide hoofdpersonages zijn vrijwel constant irritant. Hun quasi-neurotische relatie kent weinig hoogtepunten en het is dan ook wachten tot het moment waarop ze dan eindelijk seks hebben om nadien de strijd aan te gaan met het lamlendige crisismoment.

Billy Crystal en Meg Ryan vormen een goed koppel in die zin dat ze allebei weinig overtuigend zijn. In plaats van voor een warme en romantische filmromance te zorgen is het één en al nervositeit dat de klok slaat - of hoe zeggen ze dat ook alweer...

Enkele dialogen zijn redelijk geschreven, maar van een volwassen, laat staan intelligente romcom is absoluut geen sprake. Vooral chemie - zowel tussen beide hoofdpersonages als uitgaande van het verhaal - ontbreekt, nochtans een essentieel onderdeel van dit genre.
Wél leuk zijn de intermezzo's met de bejaarde koppels.

2

Eén van de ultieme romantische komedies, en volgens mij ook degene die het genre weer nieuw leven inblies (en misschien heeft Richard Curtis ook wel heel goed naar deze film gekeken voordat hij aan Four weddings and a funeral begon).

De IMDb-trivia-pagina bevat wel de meeste interessante weetjes die op Rob Reiners commentaartrack en in de Making of van mijn DVD-versie ter sprake komen, maar wat ik ook wel grappig vond was Reiners verwijzing naar Ingmar Bergmans Scenes from a marriage en hoe deze film daar eigenlijk een komische versie van zou moeten worden : Scenes from a friendship!

Wie zou hebben gezegd dat er een leeftijdsverschil van twaalf en een half jaar tussen de beide hoofdrolspelers zit?

Relatiekomedies balanceren blijkbaar op de dunne lijn van amusant en irritant. De films van Woody Allen bijvoorbeeld, behandelen ook ongeveer dit thema met een hoop gezeur dat irritant kan worden, maar ik waardeer ze desondanks zeer. Deze film daarentegen is eigenlijk alleen maar heel irritant. Dat is tenminste wat ik dacht na een half uur.

De twee keer '5 jaar later' in het begin vond ik een zwakke start en maakt het eigenlijk alleen maar heel voorspelbaar. Het is een hoop wachten op wat nog komen gaat, de personages worden nogal onsympathiek neergezet, en alle relatie- en man/vrouw-praat wordt erg vervelend.

Maar alles daarna valt eigenlijk reuze mee, en de leuke situaties en dialogen nemen de overhand. De scenes zitten leuk in elkaar, de omgevingen dragen op een grappige manier bij (heb wel moeten gniffelen om die wave-scene bijvoorbeeld), en ondanks dat we anno nu zo'n beetje alles wel gezien hebben kan ik me voorstellen dat het voor 1989 allemaal heel fris was.

De intermezzo's met de oudjes waren wel aardig, maar hadden niet per se gehoeven.

Uiteindelijk een best goede romantische komedie, die waarschijnlijk de toon heeft gezet voor veel films die erna kwamen.

3,5*

Zeer vlotte romantische komedie. De chemie tussen Meg Ryan en Billy Crystal zorgt voor een leuke film. Hoewel de film uiteindelijk redelijk voorspelbaar is, onderscheidt hij zich toch van een standaard romantische komedie door de sterke dialogen en enkele leuke scenes. De tijdsprongen in het eerste deel van de film zorgen voor een sterke opbouw. De film bevat enkele leuke scenes, waarbij de bekende restaurant-scene nog niet eens de beste was. De scene waarin Harry en Sally naar Casablanca kijken (en er telefonisch over discussiëren) steekt er wat mij betreft bovenuit. De film wordt niet onnodig lang gerekt, hoewel de tussenstukjes met de oudjes niets toevoegden aan de film.

Deze klassieker eens geprobeerd en 'k vond het wel een prima film. 'k had geen verwachtingen bij deze film en hij is prima meegevallen. De film is toch wel wat meer dan een traditionele romantische komedie.

De cast deed het prima en kwam overtuigend over.

'k heb toch een aantal keren moeten lachen en er zat toch ook een portie drama in, kortom voor elk wat wils.

De film mag zich toch wel klassieker noemen, want de film is er toch eentje met dat ietsje meer.

Leuke feelgood-movie. Klassieker in zijn genre, en de basis voor vele latere romantische films. Heeft de tand des tijds met glans doorstaan. 3.5*

De score op IMDB was/is zeker verdient, nu na 26 jaar nog niets aan charisma en good-feeling verloren.

Billy Crystal (soap eind 70 er jaren)en Meg hebben dezelfde uitstraling als Tony Danza en Judith Light in

Who's the Boss!

zeker 'n 3,5 zoniet 'n 4 .

Ik betrap me er op dat ik 'm vaak toch weer (grotendeels) zie als ie op TV langskomt. Zelfs ander moois ervoor laat schieten. Geweldige dialogen, geweldige acteurs, geweldig verhaal. Een mijlpaal. Veel waars natuurlijk dat mannen en vrouwen nauwelijks échte vrienden kunnen zijn terwijl ze mekaar zeker niet onaantrekkelijk vinden. Bitterzoete afdronk vermomd als 'toch een eind goed al goed' m.i. Wat nog leuk is op zekere afstand, leidt onvermijdelijk tot irritatie later. Een "When Harry Shed Sally"?

Wat een heerlijke film! Ze deden het allemaal goed, maar de rol van Crystal was toch wel het leukst. Crystal speelde echt goed, 1 van zijn beste rollen.

Leuk verhaal, leuke setting, goede acteurs en leuke jazz muziek door de hele film, om even paar dingen op te noemen die heel goed zijn in deze film.

4*

Aardige film van Reiner.

Ik ben doorgaans niet zo'n fan van z'n werk, zeker niet het oudere 80s gebeuren, maar deze film viel me best mee. Ik vond het qua gedateerdheid nog wel meevallen, afgezien van de kledij en relatieve braafheid.

Qua type film leunt het dicht tegen Woody Allen aan, alleen is het type personage compleet verschillend. Geen highbrow, kunstminnende brabbelaars die verzuipen in het luirijke leventje, gewoon wat simpelere mensen. Ik kan beiden best verdragen trouwens, maar de ene leuk vinden is allerminst een garantie dat je de ander ook leuk vindt.

Crystal en Ryan spelen fijn, er zitten best wat grappige conversaties in en wie van Sinatra houdt hoort z'n halve repertoire voorbijkomen. Althans, de nummers zelf dan, want de meeste worden gezongen door iemand anders.

Echt héél aandoenlijk is het ook weer niet en naar het einde toe valt het allemaal wel weer érg makkelijk in z'n plooi, maar veel beter dan ik verwacht had.

3.0*

Ik ben zo dol op deze film. Puur om het verhaal en de personages. De toen nog prachtige Meg Ryan en de toen ook nog knappere Billy Crystal zijn ontzettend aan elkaar gewaagd in deze romantische film die zich afspeelt in het mooie New York. Het acteerwerk is prima voor een film van die tijd, je moet er niet super veel van verwachten natuurlijk. Het klikt tussen die twee en dat zie je echt terug op het scherm. De verhaallijn is mooi uitgewerkt, de personages en de gevatte, sarcastische, narcistische trekjes van Billy passen echt bij z'n personage... Cliche? Ja. Maar wel een fijne film. Kijken dus.

“You know, you may be the first attractive woman I've not wanted to sleep with in my entire life.”

“That's wonderful, Harry.”

De ultieme romantische komedie. When Harry Met Sally is het schoolvoorbeeld van hoe je een sterke romcom maakt en als je de film bekijkt zie je pas hoeveel dingen latere romantische komedies hebben overgenomen van deze film. Dit soort films staat of valt bij de casting van de twee hoofdrolspelers en When Harry Met Sally heeft een home run geslagen met Billy Crystal en Meg Ryan.

Crystal is lekker droog komisch en zijn filosofie over mannen en vrouwen die nooit vriendschappelijk met elkaar kunnen omgaan, blijft ook in 2016 nog voer voor interessante discussies. Ryan is ook leuk als de naïeve en wat neurotische Sally. Die ogen, dat gezicht, dat haar… Prachtige actrice. De film onderscheidt zich van andere romantische komedies door de gevatte en grappige dialogen en de spetterende chemie van Crystal en Ryan. Er zit een bepaald venijn in de dialogen waardoor het niet te zoetsappig wordt en ik zou nog uren naar deze twee tortelduifjes kunnen luisteren want hun gesprekken vervelen geen moment. De fake orgasme scene is natuurlijk geweldig (maar zeker niet de enige onvergetelijke scene) en een voorbeeld van de originele manier waarop regisseur Rob Reiner te werk is gegaan. When Harry Met Sally is een film waar ik met een grote glimlach naar heb gekeken en waar ik ook in de toekomst met plezier naar zal blijven kijken. Die aandoenlijke oudjes tussendoor zijn de kers op de taart.

Meh.

Dik vijfentwintig jaar geleden in de bioscoop gezien, en daarna niet meer geloof ik. Toen vond ik het nog wel in de verte grappig, nu lijkt het alleen cliche na cliche, half-gelukte grappen en matige situaties. Komt dat doordat ik zelf ondertussen meer meegemaakt heb, of meer van een film verwacht - wie het weet mag het zeggen. En het onderwerp, ach, hoeveel boeken en films zijn daar niet aan verspild. Hoe dan ook, ik vond het tegenvallen, en Crystal en Ryan maken maar weinig indruk.

Het hoge tempo en de snelle opeenvolging van geestige opmerkingen roepen de sfeer op van een oude screwballkomedie. Het gaat over een schijnbaar banaal maar eigenlijk zeer ernstig onderwerp: de moeilijkheid van het smeden en in stand houden van een band tussen twee individuen. Vriendschap betekent dat twee mensen zich belachelijk durven te maken in elkaars gezelschap, dat ze zich niet beter voordoen dan ze zijn, dat ze alles eruit flappen ook al leidt dat soms tot botsingen.

Met Harry en Sally kun je gemakkelijk meeleven. Ze zijn allebei sympathiek met vergeeflijke gebreken. Ze zijn voor elkaar voorbestemd, maar tegelijk is er de angst dat het toch mis kan gaan. De kostuumafdeling heeft haar best gedaan om hun diverse leeftijden te laten kloppen. Billy Crystal zien we als student, met en zonder baard; Meg Ryans kleren variëren van casual tot gala. Over hun beroepsleven komen we weinig te weten; het is volledig toegespitst op hun persoonlijke leven. In het decor zijn meermaals hoofden in kunststof te zien.

De stijl is vlot, zelfs jachtig, met locaties die voor vluchtigheid staan: restaurants, een winkel met zelfhulpboeken, een luchthaven... Een van mijn favoriete momenten is wanneer Harry Sally bij hun tweede ontmoeting niet herkent en dat vervolgens niet toe wil geven. Als je niet verwacht iemand tegen te komen en de context en de kleren zijn anders, is het goed mogelijk dat je die niet herkent.

De diverse plotwendingen zorgen ervoor dat het nergens ineenzakt. Je kunt je afvragen of dat happy end wel moest. In werkelijkheid waren ze misschien geleidelijk aan uiteengegroeid. Wanneer Harry op Oudejaarsavond opeens het licht ziet en een looppas inzet, leidt dat wel tot een mooie climax. Bovendien was dit eigenlijk het enige mogelijke einde, met die bejaarde koppels die vertellen hoe ze elkaar destijds ontmoet hebben. Die intermezzo's zijn op echte koppels gebaseerd, maar het zijn wel degelijk acteurs.

Scenariste Nora Ephron en regisseur Rob Reiner hebben ideetjes gehaald uit hun eigen leven. Ephron is degene die zo minutieus bestelt; Reiner en Crystal deden aan simultaan tv-kijken met commentaar over de telefoon. Het is allemaal heel herkenbaar en geïnspireerd. Grappige en ontroerende momenten blijven werken, ook als je het vervolg al kent. Elke romantische komedie van de voorbije kwarteeuw is hier schatplichtig aan.

Ik tracht vaak films te bekijken die me op één of andere manier bijblijven ongeacht welke genre film het is. Deze romcom heeft een boodschap waarbij ik blijf stilstaan, waarbij ik nadenk of waaraan ik nog vaak zal herinnerd worden. Deze romcom is niet zo sterk als bijvoorbeeld Groundhog Day met Bill Murray (nog zo’n pareltje), maar het concept, de boodschap het achterliggend idee achter de film blijft geweldig.

Kan je een intense vriendschapsrelatie uitbouwen met het andere geslacht zonder bijbedoelingen voor pakweg een one-night-stand? En vooral als man dan. Wat indien hét er toch van komt: zal de vriendschap ooit nog zijn als daarvoor of zal er steeds “iets” in de weg staan? Wat als je een relatie begint met je beste vriend(in): wat verandert dit aan het vertrouwen en de vriendschap op korte en lange termijn? Heerlijke vragen om over na te denken!

De film an sich stelt inderdaad niet zoveel voor, maar daarover gaat het eigenlijk niet. De dialogen met Harry waren geweldig, spitsvondig en grappig. De rest is inderdaad gezever van de bovenste plank. Dit was ook meteen eens een andere Carrie Fisher (jammer). Het verhaal enzovoorts is laag van kwaliteit en veel andere topmomenten buiten het concept waren er niet. De boodschap is op zichzelf sterk genoeg om voor mij een uitzonderlijke 3,5* te geven voor dit genre.