Città Violenta (1970)

En ook ik dank Wouter. Geweldige film, mede door Bronson zelf, Morricone's muziek en zoals Wouter ook al meldde het geweldige einde. Ben zeer benieuwd naar meer werk van deze Sollima. 4*

Film die steeds rustiger, minder luidruchtig en beter wordt. Sterke cast maar Ireland kan haar mond beter houden. Sterk drama. 3,5*

Deze film werd per abuis in het dvd-hoesje gedaan door de videotheek medewerker. Maar in plaats van de film meteen terug te brengen besloot ik hem eerst te kijken (gratis film! woohoo! ons bint sunig).

FOUT! 0,5*.

Deze film ooit goedkoop op video gekocht, nadat ik al jaren het maintheme hier van kende en dat te gek vond.

Film viel behoorlijk tegen, hoewel de ongewone rol van Bronson (welliswaar net zo hard als gewoonlijk, maar ook romantisch en op een bepaalde manier erg naief) en dus de dreunende, coole soundtrack van Morricone alles nog net boven het gemiddelde weten op te krikken.

Film is een typisch voorbeeld van een internationale/Europese film met een paar bekende koppen en in Zuid-Europa gefilmd.

Het maken en opnemen was waarschijnlijk leuker dan het eindresultaat.

Het einde is dan wel weer verassend en origineel genoeg om nog lang bij te blijven.

Mooie poster overigens!

Een zes, ofwel drie sterren.

Had toch iets meer verwacht van dit Euro-misdaadgenre van rond de jaren '70.

Het heeft bij vlagen wel een aardig sfeertje, de La Piovra-achtige Morricone muziek mag er zijn en inderdaad is het einde geniaal, maar verder, met name in het middenstuk is de film wel erg matig geregisseerd en gemonteerd, met tenenkrommende dialogen en soms sleazy gedoe.

Herziening gisteren.
Ik had violent city al eens eerder gezien, maar dan op een NL dvd uitgave. Dat was best een tijdje terug en toen beschouwde ik het als redelijk goed. Maar nu moet ik hem echt behoorlijk opwaarderen.

Vind dit toch wel een van de meest stijlvolle, Italiaanse misdaad film die hier in de meningen (nogal) wordt ondergewaardeerd. Saai? Het zal wel aan mij liggen want bij deze film heb ik wel gefascineerd zitten te kijken. Er zitten inderdaad wat rustige - nietsgebeurende scene's in. Maar ook dat was iets wat mij niet stoorde. Ook de muziek score van Moricone is geweldig en passend in de film.

De scene met de auto achtervolging is ook wel erg goed. Ook een van de beste auto achtervolg scene's ooit. Bronson gaat goed met zijn rol om en heeft natuurlijk geweldig stoere blikken. Savalas (die trouwens helemaal niet zo vaak in de film voorkwam) is ook perfect bezig. Zelfs Jill Ireland zet een degelijke prestatie neer.

Over het camerawerk ben ik ook zeer positief . Zoals in de kamer waar Savalas door Bronson word vermoord, is ruim en perfect gefilmd. De kamer was sowieso al mooi ingericht net zoals de onwijs mooie locaties in deze film.
De sfeer is perfect en zit strak in elkaar. Dialogen zijn ook fraai en de eindscene was wat meerdere al zeiden geweldig.

Misschien ben ik iets wat te mild met mijn 4,0, maar ik hou het tot nu toe maar met deze score. Dikke 4,0 sterren en een absolute aanrader. De Blue Underground dvd geeft nog eens extra waarde aan deze film.

Film is een variant op Point Blank, alleen net wat minder goed. Het zou zelfs een redelijk middelmatige film zijn ware het niet dat er zeker 3 a 4 geweldige scenes in zitten. Inderdaad het al genoemde einde, de sniper scene op het raceparcour, de achtervolging vanuit het hotel (dat is de a 4), maar ik vond vooral die autoachtervolging op het begin geweldig. Een geweldige intrige, er is nog geen woord gesproken, ontzettend knap uitgevoerd, spannend en een verrassende uitkomst. Een van de beste autoachtervolgingen ooit wat mij betreft. Alleen deze scene(s) maakt de film al de moeite waard. Sollima stijgt langzaam in mijn aanzien. 3,5 sterren.

Bronsons stoïcijnse kop, een lekker wijf en een gierende vier wielse achtervolging. En dat allemaal nog voordat er een woord is gesproken. Na een korte opmerking zit je middenin een kogelregen. Je kan een film minder beginnen. Geweldig hoeveel tijd Sollima neemt voor de aanslag op de racebaan, idem voor de scène met die grote kruiper. Het zijn dat soort momentjes die zo'n film echt tekenen. Toen het nog kon. Tussen al dat moois laat Sollima de teugels wel wat vieren, maar The Vanessa Mechanism krijgt zo wel z'n beslag en de finale is er weer eentje om in te lijsten. IJselijk, die stilte.

Charles Bronson is Charles Bronson in deze aardige eurocrime van Sergio Sollima. De film is eigenlijk opgebouwd rond drie sterke scenes. Het begint met Bronson die ontspant op een jacht met een in bikini geklede Jill Ireland (één van de zestien films waar Bronson en zijn vrouw samen in te zien waren) of een body double als ze naakt was. Wat gevolgd wordt door een coole goed gemaakte autoachtervolging op een Caribisch eiland. In het midden is er dan de spannende scene bij het racecircuit en aan het einde was er de sterke climax. Maar voordat het zover is ben je al een paar wendingen rond femme fatale Vanessa en verschillende lange monologen van Telly Savalas verder! De film bezit daarnaast veel van de welbekende Italiaanse elementen; muziek van componist Ennio Morricone, geluidseffecten van geweerschoten en de onvriendelijkheid tegen vrouwen. De versie die ik zag had ook een aantal scènes waarin Charles en zijn vrouw Jill Ireland ineens Italiaans begonnen te spreken, (met Engelse ondertitels) Dit was vreemd maar kwam omdat er acht minuten uit de Italiaanse versie zijn gesneden en later weer op dvd zijn herstelt. Echter zijn deze scènes nooit in het Engels opgenomen!

Het verhaaltje is simpel en kun je in één volzin vatten. Een huurmoordenaar is het moorden beu en wil ermee stoppen, ware het niet dat de onderwereld zijn diensten nodig heeft en zijn zwak voor een aantrekkelijke vrouw hem steeds weer noodlottig wordt.

Prima bezetting. Met Charles Bronson in de rol van de huurmoordenaar. De rol is hem op het lijf geschreven. Met zijn markante gezicht en zijn stoïcijnse manier van doen is hij de perfecte representant van een solistisch werkende huurmoordenaar met een gesloten gedachten- en gevoelsleven. Een interessant karakter dat zich onvoorspelbaar en in het bezit van een sluimerende portie agressie teweer stelt tegen zijn belagers.

Ook met de toenmalige echtgenote van Bronson, Jill Ireland als de aantrekkelijke en mysterieuze vrouw. En met Telly Savalas in een wat kleinere rol als een enthousiaste maar gevaarlijke maffiabaas. Beide zijn goed.

Een film met goede actiescènes. Het gaat meteen in het eerste kwartier al los in een scène die zich afspeelt op een schilderachtig eiland in de Caraïben. Een fijne autoachtervolging is de aftrap. Daarna verplaatst de film zich naar New Orleans en maakt nog een uitstapje naar Michigan voor een autorace. Beide locaties lenen zich uitstekend als settingen voor actie en geweld. Regisseur Sergio Sollima heeft met betrekking tot cast en locaties goede keuzes gemaakt. Met prima ingrediënten ontwikkelt de film zich tot een vlotte actiethriller met een aantal verrassende wendingen en een verrassend fijne fatalistische finale.

Violent City is dynamisch en spannend en weerhoudt zich van clichés. Ook een film met een wat zwaarmoedige en pessimistische onderlaag. De personages gedragen zich allemaal alsof hun handelingen er eigenlijk niet toe doen. Tegenslagen worden met een vanzelfsprekendheid ontvangen die doet vermoeden dat ze er van overtuigd zijn dat het lot uiteindelijk bepalend is voor de toekomst. Hun acties hebben op het lot geen invloed. Het levert een bevreemdende sfeer op. Een sfeer die nog extra wordt benadrukt door de muzikale tonen van Ennio Morricone.

Fijne film

Mooie cast, zelfs 'Kojak' erbij! Alles is zo'n beetje gezegd door mijn voorgangers. Ik vond dit zeker niet de beste van Bronson, maar het geheel keek toch lekker weg. Deze film raakte voor mij iets aan de spaghetti westerns met Bronson, voornamelijk door de sfeer, de muziek en ook de geweerschoten. Het plot was vrij standaard, toch hebben ze er een eigen draai aan gegeven met deze film.

Degelijke misdaadfilm met een bevreemde sfeer waarin diegene die het voor het zeggen heeft eigenlijk de touwtjes niet in handen heeft. Dat is de clou die Steve ( Umberto Orsini ) aan Charles Bronson geeft. De film opent op een boot waar we Bronson samen met zijn lief Vanessa ( Jill Ireland ) zich lekker vermaken. Vervolgens krijg je een goede autoachtervolging, daarna de aanslag op de racebaan, vervolgens ontmoetingen met maffiabaas Telly Savalas ( alia Kojak ) en de bizarre relatie met Vanessa wat verschillende wendingen zal bepalen. Dit gaat gepaard met fijne locaties en settings. Pluspunt is het camerawerk : bv de scène wanneer Vanessa voor de spiegel zit en in dialoog is met Steve en de slotscène in de buitenlift worden meesterlijk gefilmd. 6/10