Body Double (1984)

Hele goeie thriller.

Geweldige sfeer. Spannend en met een leuke twist op het eind.

Heb ik nog in de jaren tachtig op video gehuurd.. Later nog 'ns gezien en vond 'm toen nog steeds goed.

Erg spannende film, toen Griffith nog fatsoenlijk uitzag (alleen haar zin: "ik scheer me niet" vond ik minder smakelijk ) en leuke dubbele twist op het einde, beetje ondergewaardeerd op imdb vind ik .... 4 *

Tot nu toe heb ik al De Palma's films overschat gevonden. Van Body Double verwachtte ik dus ook niet bijzonder veel. Ik ging hem dan ook alleen kijken vanwege de vergelijkingen met Hitchcock.

En wat blijkt: Body Double is een heerlijke film. Hitchcock zou er trots op zijn geweest. Zoals altijd bij De Palma een tikkeltje over-the-top, maar eindelijk heeft hij een film waarbij het past. Body Double is verrassend spannend, een constante puntje-op-de-stoel ervaring. En net als Hitch mixt De Palma het met een fijne laag zwarte humor. De film is een aaneenschakeling van zeer vermakelijke scènes. En Craig Wasson is perfect in deze rol. Een normale sul over wie je uiteindelijk met een glimlach kunt zeggen dat hij zichzelf flink in de nesten gewerkt heeft. Ook volgens de beste Hitchcock-traditie.

Enige fout is het moment in het graf, wanneer Scully ineens de set uitstapt en weer bij de horrorfilmers is. Dit stuk haalt de hele film bijna onderuit. Ik was even bang dat de film hier zelfs zou eindigen. Dat zou echt dodelijk geweest zijn. Nu doe ik maar net alsof die scène niet bestaat, omdat de film genoeg krediet opgebouwd heeft.

Veel milde reacties hier, maar ik vind het vermaak van de bovenste plank.
4,5* Misschien een halve ster teveel, maar ik ben in een goede bui

Opzich wel een vermakelijke film.

Verhaal is erg simpel, en van het acteerwerk moet je niet veel verwachten maar opzich keek het wel lekker weg.

Had niet echt iets bijzonders met de personages, maar dat maakte ook niet zoveel uit.

Wel leuk voor tussendoor.

3*

Merkwaardige wisselingen van kwaliteit deze film. Geweldige scenes worden afgewisseld met wel heel matige momenten. (On)bedoelde humor?

Die wel hele lange (dubbele) achtervolging is het beste voorbeeld. Heel sterk stuk van de film, maar wordt dan weer afgesloten met een van de meest debiele liefdesscenes (of miste ik de knipoog?) ooit. Strontvervelend begin ook, echt niets aan. De gluurscenes waren dan weer perfect in beeld gebracht (vanaf dat moment wordt de film boeiend) met als hoogtepunt de moord, een van de betere 'moorden in een film'.
Denk toch echt dat dit meer een ode aan Hitchcock (inderdaad met name Rear Window en Vertigo) is dan puur jatwerk; de manier waarop de claustrofobie in beeld gebracht werd was daar het duidelijkste voorbeeld van.

De ontknoping was dan weer behoorlijk voorspelbaar. Voor mij was vanaf het begin al duidelijk dat de hoofdrolspeler (charismaloze kwast trouwens) die flat niet voor niets zou krijgen en die vent die hem te leen gaf achter het geheel zat. De laatste scenes waren dan ook nog eens heel matig. Heb lang met het idee gelopen (en nog steeds wel een heel klein beetje) dat de hoofdpersoon zich alles inbeelde. Maar dat zal wel niet. Toch wegen de sterke momenten zwaarder dan de mindere momenten. Vooral een erg aparte film gezien de wisseling in kwaliteit. 3,5 sterren

Uitstekende film van De Palma. Als dit moet dienen als een ode aan het werk van Hitchcock, dan is deze erotische thriller - zo mag je deze film toch wel noemen - dan in ieder geval wel een zeer mooie ode met talrijke verwijzingen naar o.a. "Rear Window" en "Vertigo". Film was spannend tot aan het eind, er werd zeer goed geacteerd bovendien en als toegift kregen wij ook nog de geweldige performance van 'Relax' van 'Frankie goes to Hollywood'.

Verder valt eigenlijk nog te vermelden dat voor mij de jaren tachtig toch wel het hoogtepunt vormden voor het werk van De Palma, gezien mijn hoge waarderingen voor "Blow Out", "Scarface" en "The Untouchables". In de jaren negentig zou De Palma nog een uitstekende film maken met "Carlito's Way", maar daarna had hij zijn kruit toch wel verschoten.

btw Ik kocht deze DVD voor slechts € 5,00 bij Boudisque. Een koopje.

4,0*

De Palma, wat een regisseur! Telkens wanneer ik zin heb in een mysterieuze, donkere thriller met vlagen van sfeer, spanning en erotiek is het tijd voor een De Palma. Vannacht was het zover met Body Double, een film die ik gemakkelijk tot zijn beste werk reken.

De Palma vind ik doorgaans niet de sterkste verhalenverteller, maar dit keer overtreft hij zichzelf. Het begint eigenlijk al bij de veelzeggende titel die een perfecte weergave is van de complexiteit en de dubbelzinnigheid van het scenario. Body Double, een term die refereert aan low-budget films waarin voor goedkope naaktscènes gebruik wordt gemaakt van een vervangende actrice zonder schroom om uit de kleren te gaan. Die referentie wordt benadrukt met de opening en het slot waarin een trashy horrorfilmpje met overbodig naakt wordt ingeblikt. Het concept van de body double wordt gedurende de rest van de film een symbolische leidraad, in die zin dat geen enkel personage is wat het lijkt. Een slim gevonden uitgangspunt dat voor een flinke dosis Lynchiaans mysterie zorgt.

Zoals enkele andere films van De Palma is ook Body Double een collage van knip- en plakwerk uit Hitchkockfilms, zij het flink in de mixer gegooid en daarom geen moment storend. Zo is het hoofdpersonage Jake een voyeur (Rear Window) die lijdt aan claustrofobie (Vertigo), twee karaktereigenschappen die hem keer op keer in de problemen zullen brengen. En De Palma mag dan al de mosterd ergens anders gehaald hebben op verhaaltechnisch gebied, hij zorgt er met zijn audiovisuele stempel voor dat dit een onmiskenbaar werkje van zijn hand is. Body Double baadt in een prachtige, zweverige score van Pino Donaggio en loom maar tegelijk erg suspensevol camerawerk. De scènes waar Jake de stripteasedanseres begluurt en de lang aanhoudende achtervolgingsscène in het winkelcentrum zijn hiervan uitstekende voorbeelden. Een andere veelbesproken moment in de film is de ganse Relax-sequentie die tegelijk surrealistisch en sfeervol is.

Het leuke aan Body Double is ook dat je aan het einde van de rit geen zekerheid hebt over droom of realiteit, iets wat deze film toch naar een hoger niveau tilt. Na de herziening blijf ik het alvast een prima film vinden die op alle fronten scoort en een De Palma laat zien die erg veelzijdig en talentvol is.

flut film,

samengevat: kitsch

Een erg vermakelijke film dit. Echt zo’n film die een typisch jaren tachtig sfeer uitstraalt met de aankleding en zeker ook het kapsel van hoofdrolspeler Jake. Het verhaal van de film is aan de ene kant natuurlijk wat afgeleid van Rear Window, maar is gelukkig geen kopie, want daarvoor verschilt het teveel van de Hitchcock film.

De opbouw is goed en het wordt op een gegeven moment lekker mysterieus als de man met het masker voor het eerst verschijnt. Beetje bij beetje kom je als kijker dan wel te weten hoe een en ander in elkaar zit en net als je alles op het gegven moment denkt door te hebben, zet de Palma je op een knappe manier op het einde nog zowat op het verkeerde been, door net te doen alsof het allemaal een droom is, waardoor ik toch nog weer even mijn twijfels had over de afloop van de film.

Een erg fijne en vermakelijke film dus met een fijne sfeer, goede muziek (Relax!) en een paar verrassende wendingen. De Palma laat hiermee ook duidelijk zien een erg veelzijdig regisseur te zijn.

3,5*

Tikkeltje tegenvallende De Palma. Een doorzichtig plotje hoeft niet erg te zijn, als de uitwerking maar goed is, en dat was nou net even niet het geval.

Gloria en Scully die uit het niets nogal intiem raken.. complete miss hit wat mij betreft. Na een tijdje kwam ik er ook eindelijk achter wat er nou zo knaagde, wat een prutser die Craig Wasson! Vreselijk irritant 'acterend'. Bij vlagen is de muziek wat te aanwezig, maar vooral Wasson en rare keuzes zoals hierboven eentje genoemd, doen de film de das om.

2* + 0,5 voor de spannende moordscène

Zit een beetje tussen 2,5 en 3 sterren in. Het eerste uur vond ik zeker geslaagd, met een leuk sfeertje. Daarna neemt het niveau wat af naar mijn gevoel. Op zich kijkt het allemaal vlot weg, maar een meesterwerk herken ik er toch niet in. Dikke 2,5*

Deze gisteravond maar weer eens gekeken.

Het vreemde bij deze film is dat ik me nooit de clou en wie nu de dader is kan herinneren (heb hem toch al minstens 5 keer gezien).
Blijkbaar maakt de film niet zo'n geweldige indruk.

Best geinig werkje, maar toch wel stukken minder als De Palma's beste werk (Dress to kill, The Untouchables etc).
Uiteraard ook nu weer behoorlijk jatwerk van Hitchcock, dit maal zijn Rear WIndow en Vertigo aan de beurt. Ook nu weet De Palma er zijn eigen draai aan te geven.

Mijn grootste probleem met De Palma is altijd dat de films interessant beginnen, zelfs behoorlijk spannend worden, maar daarna als een nachtkaars uitgaan en mij met een leeg gevoel achterlaten.
Zo ook deze. De Palma komt wel vaker met een zwak einde aan zetten, maar nu is het wel heel erg! Eigenlijk een belediging voor de kijker.

Verder denk ik niet dat ik de enige ben die vanaf de eerste echt goede close-up van de Indiaan er vrijwel meteen Henry in herkende. Ogen kunnen veel veraden.

Acteer werk ging over het algemeen wel, alleen de knappe donkere dame, die door Wasson wordt begluurd, kon er geen hout van. Dat was echt heel slecht (volgens mij zat ze destijds ook in "Dallas"). Ze zag er fantastisch uit, maar zo gauw ze ging praten zakte ze door het ijs.

Kortom: uiteindelijk een tegenvallende De Palma.

Niet meer dan een aardige voldoende: 3 sterren.

Tegen alle verwachtingen in zowaar de beste film van De Palma!

Oke, de film speelt leentjebuur bij Hitchcock qua onderwerpen als: claustrofobie, persoon moet onschuld bewijzen en een stand - in inzetten om de boel voor de gek te houden.

Maar hoe anders is de sfeer in deze film t.a.v. het duffe, gare Vertigo of Rear Window! Hitchcock mocht willen dat hij zo `n gruwelijke moordaanslag op zijn conto had staan. De schurk in deze film deed mij bijna doodsangsten uitstaan. De Palma heeft een geweldig oog voor focus. De scene waarin we voor de eerste keer kennis maken met een ogenschijnlijke onderhoudsmonteur laat weinig aan het toeval over, dat er iets niet pluis is.

De Palma heeft een prachtige film uitgedokterd met aparte details, zoals een luxeus huis dat van alle gemakken voorzien is en een erotische toonzetting, die deze film gemakkelijk doen onderscheiden van de doorsnee film. De momenten waarop de hoofdrolspeler er op los gluurt, voorzien van prachtige muziek, zijn een meer dan welkom opstapje naar het echte werk. Zeker in een film die wat stroef op gang komt, brachten de staaltjes voyeurisme alvast een wat ongemakkelijk gevoel teweeg.

De scene in de tunnel is trouwens bijzonder fraai gefilmd en de Relax - scene kwam redelijk onverwacht, maar absoluut een leuk verzetje in een soms wat tè foute film. De even op tilt staande: het is maar een droom - climax zorgde onnodig voor verwarring. En of vampieren geil zijn valt ook sterk te betwijfelen! Jammer, dat een paar scenes wat afbreuk doen aan een verder zeer sfeervolle, enge film!

De Palma revancheert zich prima na het matige Scarface. Een 4*

wie deze film niet snel door had wil dat gewoon niet of is blind.

al na de eerste dans scené zie je al dat het Melanie Griffith is en ook de man met de hoed die geld neemt uit de de slaapkamer is duidelijk te herkennen net als de indiaan die voor het eerst in beeld komt beide Gregg Henry.
wat mij betreft is de film dan al het water in gevallen en dat na nog maar 25 min.
ik veronderstel dat dat toch niet de bedoeling zal geweest zijn.

dit is verre van Brian De Palma's beste werk.

ik kom bij 2* voor de setting meer niet.dit is een saaie voorspelbare film die nergens boeide.gelukkig heb ik e film kunnen kopen bij free record schop voor 2euro want meer is hij niet waard.

Body Double, De Palma's welgemeende 'fuck you' naar critici en publiek, is een enorm excessieve en bovenal misbegrepen pastiche. De opzet lijkt die van de gemiddelde thriller, maar de film beoogt iets heel anders. In plaats van de kijker in de toeschouwersrol te houden, betrekt de film zijn publiek in een zelf-reflexieve observatie van het medium. Elke scène is zo aangedikt en in het belachelijke getrokken dat zaken als spanning en geloofwaardigheid bijna irrelevant worden. Denk maar aan de Hitchcockiaanse 360 spins bij de overemotionele kus, de lang uitgesponnen opbouw tijdens de beruchte drilboor-scène of de manier waarop Gloria Revelle uitbundig in haar lingerie staat te dansen, begeleid door de dromerige soundtrack van Donaggio. Ongeveer elk filmisch cliché wordt uitvergroot en bijgevolg geridiculiseerd. De film doorbreekt ook meermaals de vierde muur door het 'film in film effect' te hanteren en lapt op het einde zelfs de hele suspension of disbelief aan zijn laars door de kijker nadrukkelijk duidelijk te maken "it's only a movie."

Daarnaast is dit ook een amalgaam van de meest decadente, ordinaire pop culture uit de jaren '80: riante villa's op stelten met kitscherig interieur, de sleazy porno industrie en zelfs een videoclip van Frankie Goes to Hollywood komt aan bod. (let ook vooral op Norma Desmond die de trappen afdaalt!)

Craig Wasson, in feite niet bepaald een getalenteerd acteur, is dan vanwege zijn nuchterheid en down-to-earthness dan ook perfect gecast en kan de nodige distantie behouden van de eigenlijke intenties in dit cinematisch spelletje.

De Palm heb ik als regisseur vrij hoog zitten. Niet dat zijn films mijn film top 100 kleur geven (waarschijnlijk zal alleen The Untouchables die halen), maar vooral omdat zijn films altijd wat meer toevoegen dan de doorsnee film. Nadat ik eind juli het tegenvallende Casualties of War keek, was ik een beetje huiverig voor deze. Maar waarom eigenlijk? Body Double is een klein meesterwerkje. Dat het een hommage aan Hitchcock is moge duidelijk zijn, maar ook de bij vlagen naar The Thing neigende score was zeer welkom. Sowieso is de 80s-sfeer die deze film met zich draagt om van te smullen. Het droom/realiteit-element is uiteraard het klapstuk van de film. Nog altijd ben ik er niet echt uit. Een ogenschijnlijk eenvoudige twist (hoewel ik zelf eerder op het schizofreen/MPS-spoor zat, blijkt één van zijn beste zetten. Ik kan niet anders zeggen dan dat De Palma eens te meer bewezen heeft een zeer goed regisseur te zijn.

Blijft een van mijn lievelingsfilms. Melanie Griffith, Frankie goes to Hollywood, (spinning)-camerawerk en bijzondere locaties maken deze film mijns inziens een feest om naar te kijken.

4*

Met een films als Rear Window die bij mij de topscore krijgt is het zeker leuk om deze film te zien, maar anderzijds tegelijk een minpunt omdat het toch niet beter wordt dan het origineel. Deze film eert/covert de Hitchcockfilms met vooral Vertigo en Rear Window voorop, maar de sfeer wordt vooral bepaald door de muziek en het naakt in de film. Naakt, want niet alle scènes zijn even erotisch.

Ik hou niet zo van dat 80's sfeertje in films, het heeft meestal wat 'fout' en gedateerd. Wat ik minder heb met andere decennia. Relax heeft pakken meer sfeer op plaat dan wat hier in de film gebracht wordt. Zulke scènes halen de film onderuit.

Maar de film heeft wel goede kanten. Met Jake in de tunnel krijg je weer de sfeer van Vertigo en het gluren van Jake (om het zo maar te zeggen) bouw wel wat sfeer op. Niet voldoende om Rear Window te vergelijken, maar het is wel het enige moment dat de muziek wel helpt. 't Zal wel aan mij liggen, maar de erotische sfeer die toch wat bedoeld is, komt meestal over als een foute softpornofilm en kan weinig boeien. Pas naar het einde toe - ook al heb je dit plot snel door - wordt de spanning meer opgebouwd en komt het nog goed. Om weer verpest te worden door die onnodige slotscène.

Over het acteerwerk kan ik moeilijk oordelen, veel hoogstaand acteerwerk is er niet te bespeuren. Craig Wasson past met z'n fout overkomen wel wat in deze film. Het verwondert me niet dat hij verder een onbekende acteur is. Brian De Palma maakt een cultfilm en wil gewoon z'n liefde voor Hitchock tonen. Je merkt de stijl van de oude meester er wel in, dus hij slaagt er deels in. Al geniet ik meer van z'n regiewerk in films als The Untouchables en Carlito's Way dan hier.

Liefdesbetuiging.

Dat regisseur Brian De Palma een groot Hitchcock-fan is moge duidelijk zijn. Dit is niets minder dan een openlijke en dik aangezette liefdesbetuiging aan de meester en zijn werken als Rear Window en Vertigo. Zo sterk als die werkjes wordt het allemaal niet en een oplettende kijker kan de synopsis al snel voorspellen, maar deze sfeervolle thriller weet desondanks prima te vermaken. Hoogtepunt is een videoclip met Frankie Goes to Hollywood, die plotseling in de film voorbijkomt.

Zeer goed.

prima film. Leuke wendingen en wat een briljant huis waarin de hoofdpersoon verblijft!

En eindelijk weer eens herzien. 'Body Double' ís en blijft Brian De Palma's beste werk (voor mij). Vond deze film jaren geleden al geweldig (als ''beginnend'' filmliefhebber) en ik vind 'm nog steeds schitterend! Heb weer ontzettend zitten genieten! De sfeer, de muziek, het camerawerk, de fraaie locaties, de onderhuidse spanning, de vele memorabele scénes.. prachtig. L.A., Hollywood, het huis, Gloria, de telescoop, de ''indiaan'', de achtervolging, het winkelcentrum, de erotiek, de humor (!), de tunnel, het strand, ''Relax'', de boor, etc.. het zal me allemaal bijblijven. Eén van m'n favoriete films.

Verbazingwekkend, al die hoge scores. Zelden een film gezien met zulke lachwekkende en ongeloofwaardige scènes: de drilboormoord dingt mee naar de prijs voor meest debiele thrillerscène ooit. Of neem de begraafscène op het eind met Griffith die haar kop omhoog steekt. Hooguit thematisch nog enigszins de moeite waard. De eindscène was wat mij betreft de leukste, en niet zozeer vanwege de vrouwelijke lichaamsdelen. De muziek in deze film prijzen, wat ik hier toch een paar keer lees, gaat mijn petje trouwens echt te boven.

He wat? De Palma, wat had dit te betekenen in godensnaam?

Ik dacht de hele film naar een of andere persiflage te zitten kijken. Wat ongelofelijk zwaar aangedikt en over the top was dit allemaal. Maar blijkbaar was het een behoorlijk serieuze film. Ben echt met stomheid geslagen, wat zie ik over het hoofd?

Wat duidelijkis, is dat De Palma wederom allerlei Hitchcock elementen overneemt, inclusief stukjes plot (Rear Window, Vertigo), en score (die bij vlagen duidelijk totaal niet bij de beelden paste), maar dan op een haast parodierende wijze. Dit verhaal jongens, en met name sommige belachelijk overdreven scenes die echt als een tang op een varken slaan (alleen al dat hele eerste stuk met die achtervolging, waar die griet het gordijn van het pashokje gewoon half open laat, wat eindigt in een ongelofelijk over the top zoenscene bij een tunneltje.. ) Waar zat ik naar te kijken... Ik dacht eigenlijk de hele tijd 'hier komt nog wel een goeie verklaring voor, want dit is te belachelijk', maar dat bleef gek genoeg uit. Behalve helemaal op het einde, waar er wat twijfel inkomt. Vervolgens speelt de hoofdrolspeler van het een op het andere moment in een pornofilm, omdat ie moest vragen of ze een Body Double was (uhja.. ) , om vervolgens toe te werken naar een ongelofelijk vergezochte clou..

Ik vond Blow Out heel mooi geschoten, maar Body Double had visueel nog geen schim van de flair van die film. Qua sfeer viel het dan nog goed mee, zeker relatief gezien (dat muziekje bij de stripteasescnes was wel goed wat dat betreft. Verder echt geen goed woord over voor het onwaarschijnlijk overdreven acteerwerk, scenes, plot, en de (voor 90%) misplaatste filmscore.

Onbegrijpelijk. 1.5*

Mja.

Ik had de film wellicht iets minder abstract verwacht - en ook met meer focus op voyeurisme. Body Double lijkt vrij rechtlijnig, maar of het dat ook effectief is, durf ik niet zeggen.
Meer dan een vermakelijk identiteitsplotje is er in mijn lauwe beleving helaas niet overgebleven.

Gregg Henry heeft een te beschimmelde kop voor een rol zoals hier. Hij ziet er gewoon te louche uit om als 'verrassende' slechterik uit de hoek te komen. Hoofdrolspeler Craig Wasson is al een pak doorsnee-er, iets té naar mijn goesting.

Op visueel vlak lijkt Brian De Palma mij al beter te hebben gedaan. Scènes zoals die in het winkelcentrum zijn natuurlijk wel de moeite waard, maar ik had graag meer van dat gezien. De voyeuristische telescoopshots zijn wat aan de magere kant: de hoofdrolspeler ziet er te gerust uit en wat sexy is aan een magere vrouw die veel te opzichtig met haar kont staat te schudden weet ik ook al niet.

Een beetje teleurstellend.
2,5

Hoe langer de film duurt hoe slechter en ongeloofwaardiger hij wordt. Wat een dwaze uitleg en wat een idioot slot.

Veruit de beste scène is wanneer Jake mooie Gloria achtervolgt in het boetiekencomplex. Daar zat zeker suspens in à la Hitchcock (Cary Grant die Eva Marie Saint nazit omdat ook hij er meer wil van weten). Ontgoocheld en veel te hoge score.

Goeie film waarin een werkloze acteur op her huis van vriend mag passen. Een plot dat zich meer laat ontvouwen door beelden en montage dan door dialoog. De langgerekte, voyeuristische achtervolgingsscène is pure cinema. Deze ode aan Hitchcock is verder stijlvol gefilmd, maar hier en daar een tikkeltje langdradig.

Best wel een lange tijd geleden dat ik deze film heb gezien. Het verhaal was in ieder geval best boeiend en ook lekker mysterieus en ook met de uitvoering (zeker visueel) zat het wel goed. Zeker in het eerste uur zit deze film best goed in elkaar en na dat uur wordt het allemaal wat verwarrend en ongeloofwaardig (niet dat het slecht was). Dat laatste is zeker het geval op het einde waar de film opeens wel een heel vreemde en verrassende wending krijgt. Ik had destijds toen iets van WTF?! De scene met de inbreker in het appartement van overbuurvrouw Gloria Revelle was best apart en ook lekker grof (met de drilboor ).

Er zitten sowieso best wel wat aparte scenes in deze film want zo mag bijvoorbeeld de band "Frankie Goes to Hollywood" hun beginjaren 80 hit "Relax" helemaal performen in deze film (leuk rolletje van Holly Johnson). Wel niet helemaal zo als in deze clip. Hetzelfde geldt voor de aparte maar wel goede aftiteling die perfect de titel van de film in uitvoering laat zien.

De cast doet het overigens wel aardig en dan met name natuurlijk Craig Wasson als Jake Scully met zijn angsten en Melanie Griffith als het hoertje "Holly Body". Ze zag er destijds tenminste nog heerlijk naturel uit en ze ging ook uit de kleren (o.a. een fraai achterwerk). Ze komt overigens wel pas heel laat in het verhaal voor.

Al met al gewoon een zeer aardige film die op het einde wel wat raar in elkaar steekt.

Gewaagde en ingenieuze De Palma, al is het er niet eentje die mij ligt. Een film over film(s), een film in een film, een film die zich overdreven bewust is van het feit dat het een film is en een film die een loopje neemt met het film zijn. Op z'n tijd fascinerend, maar een dusdanig bonte mix dat het geheel voor mij niet werkt.

De Palma zal zich wel vermaakt hebben toen hij de grote filmzoen stond te draaien, helemaal toen hij de cheesy muziek eronder zette. Veel theatraler krijg je het niet. Verderop, rond het aquaduct, is Donaggio's bijdrage ineens sinister en zit je te kijken naar iets wat voor een duistere, volbloed thriller door kan gaan.

Om daar te komen moet je nog door het Frankie Goes To Hollywood segment heen. De beleving ligt zo ver uit elkaar dat de tagline, you can't believe everything you see, letterlijk gaat opspelen. Neem de atypische hoofdrol. Die Wasson heeft de uitstraling van een schlemiel, maar hij moet het tegenovergestelde spelen.

Zoals Scully dat ook doet, wiens blikveld, net als de vele spiegels, dient als een verlengstuk van de camera. Via het voyeuristische karakter van de film speelt De Palma een uitdagend spelletje met de kijker, tussen kunst en kitsch en op de grens van het betamelijke. Intrigerend, maar niet helemaal voor mij weggelegd.

Een film waar wellicht veel op aan te merken is, maar wat maakte De Palma toch lekkere films! De onmiskenbare stijl, met lange camerashots en net op het randje; heerlijk. Sommige scenes springen er echt uit, waaronder de uiteindelijk moord, in het winkelcentrum en de scene op de porno set. De kritiek dat er veel jatwerk in zit vind ik onzin; praktisch iedere film hangt met gejatte ideeën aan elkaar. Het verschil is dat De Palma zich er niet voor schaamt (en het goed doet!).

Ik las pas later dat er stukken waren "gejat" van Vertigo. Dit had ik op het moment zelf helemaal niet door, al doet het me vrij weinig. Maar dit is my kind of movie. Mysterieus, ingenieus en ingewikkeld. IJzersterke opbouw met een aantal prima acteurs en een tof einde. Die Brian is echt een baas, maar dat zal 'm in de naam zitten!