Body Double (1984)

He wat? De Palma, wat had dit te betekenen in godensnaam?

Ik dacht de hele film naar een of andere persiflage te zitten kijken. Wat ongelofelijk zwaar aangedikt en over the top was dit allemaal. Maar blijkbaar was het een behoorlijk serieuze film. Ben echt met stomheid geslagen, wat zie ik over het hoofd?

Wat duidelijkis, is dat De Palma wederom allerlei Hitchcock elementen overneemt, inclusief stukjes plot (Rear Window, Vertigo), en score (die bij vlagen duidelijk totaal niet bij de beelden paste), maar dan op een haast parodierende wijze. Dit verhaal jongens, en met name sommige belachelijk overdreven scenes die echt als een tang op een varken slaan (alleen al dat hele eerste stuk met die achtervolging, waar die griet het gordijn van het pashokje gewoon half open laat, wat eindigt in een ongelofelijk over the top zoenscene bij een tunneltje.. ) Waar zat ik naar te kijken... Ik dacht eigenlijk de hele tijd 'hier komt nog wel een goeie verklaring voor, want dit is te belachelijk', maar dat bleef gek genoeg uit. Behalve helemaal op het einde, waar er wat twijfel inkomt. Vervolgens speelt de hoofdrolspeler van het een op het andere moment in een pornofilm, omdat ie moest vragen of ze een Body Double was (uhja.. ) , om vervolgens toe te werken naar een ongelofelijk vergezochte clou..

Ik vond Blow Out heel mooi geschoten, maar Body Double had visueel nog geen schim van de flair van die film. Qua sfeer viel het dan nog goed mee, zeker relatief gezien (dat muziekje bij de stripteasescnes was wel goed wat dat betreft. Verder echt geen goed woord over voor het onwaarschijnlijk overdreven acteerwerk, scenes, plot, en de (voor 90%) misplaatste filmscore.

Onbegrijpelijk. 1.5*

Heb niet de indruk dat iedereen hier dat met je eens is als ik de meningen er op na sla. Maar dat zou kunnen, dat ik het met de verkeerde mindset heb ervaren. Overigens, het idee om de draak te steken met je grote voorbeeld vind ik op z'n minst opvallend..

Niet ieders smaak, begrijp ik

Montorsi, een echte verklaring moet ik je schuldig blijven. Ook al heb ik de film een stuk of 5 keer gezien, ik ben er nog niet helemaal uit.

De laatste keer toen ik 'm zag begon ik Body Double echter meer en meer te zien aan een ode aan filmmaken zelf. Ik weet dat dat een tikkeltje vergezocht klinkt, maar het is alleszins een wederkerend thema bij De Palma (zo ook bij Blow Out).

Denk er maar eens over na: de hele film draait om het spelen van rolletjes (denk ook aan de speech van de bad guy op het eind), de relatie tussen acteren en realiteit en misschien ook wel het concept body double. We zien de protagonist als vampier en pornoster, maar we weten dat het niet 'echt' is. Maar de film an sich is eigenlijk evenmin 'echt'. Dat maakt het einde wel duidelijk. Bovendien heeft het hoofdpersonage in al zijn rollen een soort verdwaasde, onovertuigende uitstraling. Hij is als een B-acteur die verzeild in geraakt in een matige thriller, met een zodanig implausibele ontknoping dat zelfs de leading lady (Melanie Griffith) er niet intrapt.

Misschien is dit niet de juiste interpretatie, maar ik ben er alleszins van overtuigd dat de film rijk aan inhoud is. Wil dat zeggen dat je de film goed moet vinden? Geenszins. Zelfs met de juiste mindset is het essentieel dat je erin kunt meegaan. Niets zo vervelend als een film die enkel op het niveau van een intellectueel, zelf-bewust meta-spelletje werkt. Ik vind Body Double in de eerste plaats gewoon sfeervol (ook de Hitchcock verwijzingen), goed gemaakt en bij momenten verdomd spannend. Ik stoor me niet aan sommige absurditeiten van de plot.

"What are you, some kind of method actor?"

Alles wat je noemt is ook door mijn hoofd geschoten, maar ik vond het allemaal net niet doorkomen. Met alles heb ik 'het zou kunnen'. Ik heb voor mijn gevoel in de eerste plaats naar een haast absurdistische film gekeken, maar dan zonder echte knipoog. Beetje zoals Tarentino recycle-pulp zeg maar, maar dan minder als ode maar meer als persiflage. En dat werkt niet.

Ik kan me gewoon ook niet voorstellen dat iemand als De Palma zoiets belachelijk slechts maakt, daar moet een visie achter zitten. Maar bij mij is het kwartje nog niet gevallen. Een erg vreemde gewaarwording.

Subliem jatwerk dat ik nodig weer eens moet bekijken.

Ik vond het een leuke film die mij ongeveer 2 uur vermaakt heeft.

Eerlijkheidshalve moet ik erbij vermelden dat ik van De Palma beter werk in het verleden heb gezien maar dat is de kunstwereld, je zit niet altijd met de producten op de top.

Toch niet onaardig.

Wat het "jatwerk" betreft, iedere film heeft componenten uit andere films.

Zolang als het niet één op één is, mag het van mij.

Mja.

Ik had de film wellicht iets minder abstract verwacht - en ook met meer focus op voyeurisme. Body Double lijkt vrij rechtlijnig, maar of het dat ook effectief is, durf ik niet zeggen.
Meer dan een vermakelijk identiteitsplotje is er in mijn lauwe beleving helaas niet overgebleven.

Gregg Henry heeft een te beschimmelde kop voor een rol zoals hier. Hij ziet er gewoon te louche uit om als 'verrassende' slechterik uit de hoek te komen. Hoofdrolspeler Craig Wasson is al een pak doorsnee-er, iets té naar mijn goesting.

Op visueel vlak lijkt Brian De Palma mij al beter te hebben gedaan. Scènes zoals die in het winkelcentrum zijn natuurlijk wel de moeite waard, maar ik had graag meer van dat gezien. De voyeuristische telescoopshots zijn wat aan de magere kant: de hoofdrolspeler ziet er te gerust uit en wat sexy is aan een magere vrouw die veel te opzichtig met haar kont staat te schudden weet ik ook al niet.

Een beetje teleurstellend.
2,5

Hoe langer de film duurt hoe slechter en ongeloofwaardiger hij wordt. Wat een dwaze uitleg en wat een idioot slot.

Veruit de beste scène is wanneer Jake mooie Gloria achtervolgt in het boetiekencomplex. Daar zat zeker suspens in à la Hitchcock (Cary Grant die Eva Marie Saint nazit omdat ook hij er meer wil van weten). Ontgoocheld en veel te hoge score.

Body Double (1984) - passionate kissing

Tochwel afgeleefd en allemaal klunzelig aan de man gebracht in 2013 (ik zag de film in 1985 en voor die tijd tochwel een redelijke film.)

het eerste kwartier saaie bedoening maar daarna toch wat spanning maar na een poosje verdwijnd die spanning volledig en verzwakt de film .

k geef toch nog 2 op 5 .

Dat penis symbool: de drilboor scene is een jaar ervoor al gedaan in the slumber party massacre! Zelfde shot. Alleen niet zo sterk.

Typisch een product van zijn tijd want deze voyeuristische thriller was in mijn herinnering (veel) spannender. De regisseur was duidelijk weg van Hitchcock maar voor diens niveau is het verhaal toch te mager en de erotiek niet "hot" genoeg. Leuk vond ik het volgende: in een bericht las ik dat Melanie Griffith zo vaak topless te zien is dat ze uiteindelijk stijf en onnatuurlijk lijkt met kleding aan.

Alles bij elkaar een aanvaardbare thriller, al vond ik 'Dressed to Kill' en 'Blow Out' van een paar jaar eerder beter.

Enorm sterke erotische en Hitchcockiaanse thriller van dePalma, goed acteerwerk, een aantal verassende plottwists en mooi muziek van Donaggio.

Goeie film waarin een werkloze acteur op her huis van vriend mag passen. Een plot dat zich meer laat ontvouwen door beelden en montage dan door dialoog. De langgerekte, voyeuristische achtervolgingsscène is pure cinema. Deze ode aan Hitchcock is verder stijlvol gefilmd, maar hier en daar een tikkeltje langdradig.

Voor de 2e keer gezien (2e keer na bijna 30 jaar) en weer genoten.

Prachtfilm net zo genoten als toen op VHS.

Best wel een lange tijd geleden dat ik deze film heb gezien. Het verhaal was in ieder geval best boeiend en ook lekker mysterieus en ook met de uitvoering (zeker visueel) zat het wel goed. Zeker in het eerste uur zit deze film best goed in elkaar en na dat uur wordt het allemaal wat verwarrend en ongeloofwaardig (niet dat het slecht was). Dat laatste is zeker het geval op het einde waar de film opeens wel een heel vreemde en verrassende wending krijgt. Ik had destijds toen iets van WTF?! De scene met de inbreker in het appartement van overbuurvrouw Gloria Revelle was best apart en ook lekker grof (met de drilboor ).

Er zitten sowieso best wel wat aparte scenes in deze film want zo mag bijvoorbeeld de band "Frankie Goes to Hollywood" hun beginjaren 80 hit "Relax" helemaal performen in deze film (leuk rolletje van Holly Johnson). Wel niet helemaal zo als in deze clip. Hetzelfde geldt voor de aparte maar wel goede aftiteling die perfect de titel van de film in uitvoering laat zien.

De cast doet het overigens wel aardig en dan met name natuurlijk Craig Wasson als Jake Scully met zijn angsten en Melanie Griffith als het hoertje "Holly Body". Ze zag er destijds tenminste nog heerlijk naturel uit en ze ging ook uit de kleren (o.a. een fraai achterwerk). Ze komt overigens wel pas heel laat in het verhaal voor.

Al met al gewoon een zeer aardige film die op het einde wel wat raar in elkaar steekt.

Deze film werd u aangeboden door Praxis - dé specialist in drilboren.

Praxis. Doe Het Zelf. Doe Het Samen.

Ddrrill, Ddrrill..

Gewaagde en ingenieuze De Palma, al is het er niet eentje die mij ligt. Een film over film(s), een film in een film, een film die zich overdreven bewust is van het feit dat het een film is en een film die een loopje neemt met het film zijn. Op z'n tijd fascinerend, maar een dusdanig bonte mix dat het geheel voor mij niet werkt.

De Palma zal zich wel vermaakt hebben toen hij de grote filmzoen stond te draaien, helemaal toen hij de cheesy muziek eronder zette. Veel theatraler krijg je het niet. Verderop, rond het aquaduct, is Donaggio's bijdrage ineens sinister en zit je te kijken naar iets wat voor een duistere, volbloed thriller door kan gaan.

Om daar te komen moet je nog door het Frankie Goes To Hollywood segment heen. De beleving ligt zo ver uit elkaar dat de tagline, you can't believe everything you see, letterlijk gaat opspelen. Neem de atypische hoofdrol. Die Wasson heeft de uitstraling van een schlemiel, maar hij moet het tegenovergestelde spelen.

Zoals Scully dat ook doet, wiens blikveld, net als de vele spiegels, dient als een verlengstuk van de camera. Via het voyeuristische karakter van de film speelt De Palma een uitdagend spelletje met de kijker, tussen kunst en kitsch en op de grens van het betamelijke. Intrigerend, maar niet helemaal voor mij weggelegd.

Fair

Vandaag deze film bekeken om hem van mijn lijstje '(cult)klassiekers die ik nog niet gezien heb' te kunnen schrappen. Het is nu een uurtje geleden dat de aftiteling over m'n scherm kwam gerold en ik voel me nog steeds niet lekker. Dit moet de eerste keer zijn dat ik me fysiek slecht heb gevoeld door een film. Alles aan deze film werkte me op de zenuwen: slechte acteerprestaties, vrachtladingen kitsch, een scenario dat extreem vergezocht is en bovendien nog zuiver jatwerk is van Hitchcock. Diep teleurgesteld in deze, dat mag duidelijk wezen

Een film waar wellicht veel op aan te merken is, maar wat maakte De Palma toch lekkere films! De onmiskenbare stijl, met lange camerashots en net op het randje; heerlijk. Sommige scenes springen er echt uit, waaronder de uiteindelijk moord, in het winkelcentrum en de scene op de porno set. De kritiek dat er veel jatwerk in zit vind ik onzin; praktisch iedere film hangt met gejatte ideeën aan elkaar. Het verschil is dat De Palma zich er niet voor schaamt (en het goed doet!).

Hi Ha

Body Double (1984) | Blu ray | Carlotta Films

de grunt likes nice stuff, doesn't he?

Mooi nieuws! Heb The Fury, Dressed to Kill en Blow Out al op bluray van Carlotta, stuk voor stuk uitstekende uitgaves.

Mooizo! Die moet ik ook hebben.

Mooie dingen John.. van die mooie mooie dingen

Met de Body Double uitgave van Carlotta krijgen we die klets gelukkig niet. Helaas wel een Frans boek (hopelijk veel foto's). Echter, het belangrijkste: een nieuwe restauratie van de film.. . Deze aangekondigde gelimiteerde uitgave zou weleens populair kunnen gaan worden.

Body Double (1984) | Blu ray Teaser | Carlotta Films