Irma Vep (1996)

Deze film liet me volledig koud.

Ik vond het geforceerd spontaan geacteerd. Geen verhaal. Matige dialogen. etc. etc.

Heeft nog wel de persprijs van het IFFR 1997 gewonnen. Het zal wel aan mij liggen.

Ze veel jaren na "La Nuit Américaine" zit Jean-Pierre Léaud weer in de rats bij het maken van een film, maar echte blikvanger is hij niet, wel de mooie Maggie Cheung en dit in een film die mij in zijn geheel niet echt bekoorde.

Het Franse cinemamaken wordt hier niet echt geprezen "Fransen maken films voor zichzelf en niet voor het publiek. Alleen voor intellectuelen", hoor ik in de film zeggen en het chaotisch, eigenzinnig gedoe van de crew, tijdens hun remake van "Les Vampires", dat toch wel een flink stuk van de film inneemt, moet dat dan maar bewijzen....

Goeie film over een actrice uit Hong Kong die naar Frankrijk komt vanwege een remake van een stomme film. Het komt hier en daar wat ongestructureerd over, maar alle scenes zijn wel vermakelijk. Lekker meta allemaal want het is een film over film. Ook een leuke rol van Maggie Cheung die in feite zichzelf speelt.

Op zichzelf is Irma Vep (1996) misschien niet de meest briljante film ooit. Maar in combinatie met Les Vampires (1915) en Irma Vep (2022) wordt het ineens een heel ander verhaal. De film en de serie zijn leuk in combinatie - de film als kritiek en observatie van de toestand van de Franse filmwereld van de jaren '90, de serie met eenzelfde benadering over de streaming industrie van nu. Met af en toe wat steken onder water - bijvoorbeeld bij de discussie waarom de serie zo lang is, en Assayas even vergeet dat het origineel Les Vampires ook een uur of 8 duurt.

De film is verder alleen al de moeite door de fijne soundtrack en de aanwezigheid van Maggie Cheung die een heerlijk neutrale versie van zichzelf speelt. Misschien nergens met de diepte en breedte van de verwording die Alicia Vikander in de serie laat zien, maar daar is de tijd in de film ook domweg te kort voor.

Met de twee remakes levert Assayas toch maar mooi een meesterwerk af, een tweedelige kritiek op de filmwereld via een film in een film, en dan vullen de film en de serie elkaar nog heel fraai aan ook. Erg knap.

Vergeleken met de serie rauwer, organischer, sfeervoller, maar minder grappig en minder uitgewerkt. Irma Vep is tamelijk ongepolijst en dat heeft op zich wel wat. Ik begrijp echter dat Assayas hier nog niet mee klaar was.