L'Homme Qui Ment (1968)

Het is even schrikken die opening met schietende soldaten. Maar binnen vijf minuten is het al overduidelijk dat we hier toch met een Robbe-Grillet film te maken hebben. Gedesoriënteerd, gecomponeerd beweegt Trintignant zich door een (Oost Europees?) dorp (waar gelukkig iedereen vloeiend Frans spreekt - ook al zijn ze allemaal Tsjechisch). Trintignant mag zich naast een stel oude boertjes verheugen op een aantal fraaie jongedames. Maar er liggen intriganten op de loer, die hem beter kennen (of andersom) dan hij zou willen.

Dit gegeven in Robbe-Grillet stijl betekent dat er een hoop verstrooiiende verwarring over ons wordt uitgestort. Wie is wie nu echt en waarom (niet?). Intrigerend op zich en het ziet er fraai uit. Eigenlijk (of beter: helaas) vooral dat tweede. Want man-man-man wat is dit een dooie film. Het identiteitsgegeven boeit namelijk geen seconde.

Ik zag Trintignant vorige week in Cavaliers (debuut) le Combat dans l'Ile en daar heb ik me af zitten vragen of ik het nu een fijne acteur vind: Vaak een combinatie van stoïcijns en verbeten. Wel goed, maar als het alleen dat eerste is, zoals hier, is het wel een gortdroog schouwspel aan het worden. Dat werkte in Robbe-Grillet's voorganger Trans-Europ-Express (ook met Trintignant) een stuk beter.

Toch is het qua ontwikkeling niet helemaal kommer en kwel. Het laatste kwartier veerde ik zelfs even op.... hé wat krijgen we nu.... En dan ontbrandt er even een vuur(tje) in het geheel, maar uiteindelijk is dit toch een vorm oefening die qua hyperstilering verder gaat dan in Trans-Europ-Expres (en ik denk ook dan Immortelle die ik nog niet zag) dus laat ik het er op houden dat Robbe-Grillet nog zoekende was, naar een manier waar deze mooie vorm ook zou kunnen samengaan met enige inhoudelijke spanning.

Is mij te veel een ' jaren-60-laten-we-eens-lekker-artistiek-gaan-doen ' film.

Tweede helft van de film is duidelijk de betere helft, al is het omdat het maar moeilijk inleven is in het karakter van Trintignant, hetgeen ook ongeveer de bedoeling was ofwel hoe maak je een film waarin de hoofdpersoon voortdurend andere dingen over zichzelf verteld. Op het moment dat Trintignant dan even uit beeld verdwijnt en we bij de drie dames blijven vinden het meteen boeiender.
Er worden mooie beelden geschoten, de soundtrack is geweldig gedaan en zo halverwege begint de film zijn vorm te vinden.
Niet helemaal geslaagd project, maar we gaan binnenkort nog wel eens een Robbe-Grillet proberen.

De 6e film alweer die ik van deze regisseur gezien heb en ook deze viel mij niet tegen. Integendeel zelfs. Robbe-Grillet heeft lak aan de realiteit en hij gooit de oorlogsjaren veertig en eind jaren zestig schitterend door elkaar. Het begint al gelijk als Duitse soldaten in jaren veertig uitrusting Trintignant in zijn jaren zestig kostuum achtervolgden. Daarna krijgen we drie mooie dames te zien die gekleed waren in mooie jurkjes en met een kapsel dat typerend is voor de eind jaren zestig. Natuurlijk mocht de blinddoek ook niet ontbreken. Die zagen we ook al in "L'Eden et Après". Het verhaal, tja waar gaat het allemaal over? Zit er eigenlijk wel verhaal in de films van Robbe-Grillet? Ach, voor mij is dat eigenlijk van ondergeschikt belang. Ik kan me wel amuseren met dat surrealistische wereldje van deze regisseur die ik heb pas leren kennen van het door mij eerder genoemde "L'Eden et Après", die ik pas twee jaar geleden voor het eerst zag en die ik ook nog steeds zijn beste film vind.

4,0*

Leuk spel met werkelijkheid, fantasie (van de hoofdpersoon) en onwezenlijkheid (want ís er wel ergens een werkelijkheid, laat staan een waarheid?). Meer vragen dan antwoorden, hetgeen bij mij nog wel eens ergernis wil oproepen, maar de spanning tussen Trintignant en de drie dames alsmede de algehele droomachtige sfeer vergoeden veel, en de lokaties geven alle gelegenheid tot boeiende mises-en-scène, ook al zijn het dan allemaal improvisaties met wat er zoal ter plekke werd aangetroffen. Trintignant schittert in zijn rol.