La Religieuse (1966)

Nog geen berichten voor deze nunsploitation klassieker

Nu goed, wat anno 1966 doorging voor nunsploitation dan want deze brave film veroorzaakte destijds een schandaal door het opvoeren van een openlijke lesbische abdis en kan door de thematiek van geweld en onderdrukking in een nonnenklooster toch als een mijlpaal in het genre worden beschouwd.

De brave Rivette deelt ons in het begin per credits mede dat dit werk niet moet worden beschouwd als een verantwoorde studie van het kloosterwezen in de 18e eeuw laat staan nu, maar zowel de kwezeltjes als de progressievelingen die er een feministies en anti-klerikaal manifest in zagen geloofden hem niet.

Zoals reeds gezegd een bewerking van de geijknamige roman die Rivette vrij getrouw volgt, muv het slot dat in het boek als ik het wel heb niet volledig is. Dat slot lijkt idd een politieke duiding aan te moedigen.

Imho is dit vooral een formeel experiment waarin NV badboy Rivette liet zien dat hij ook een streng en sober "klassiek " drama kon produceren. Heb deze film dan ook herzien omdat hij- dacht ik- sterk leek op het zeer late ne touchez pas la hache, dat ook niet geheel toevallig bijna exact even lang duurt en bijna alle stijlkenmerken deelt.

Als gebruikelijk worden de acteerprestaties van Karina ernstig overschat, Pulver als lesbo speelt haar tamelijk weg.

Zoals al even gebruikelijk in het genre zijn bijna alle nonnekes jong. stevig opgemaakt ( Karina echter niet ) en goed uitziend.

Rivette blijft echter een lolbroek ,wat vooral blijkt uit de manipulatie van het geluid: we horen op de achtergrond regelmatig absurd nadrukkeijke diegetische geluiden van bv onweer of krassende uilen.

Itt wat we gewend zijn wel een non- diegetische score die echter spaarzaam wordt gebruikt, verder diegetische muziek van oa Pachelbel en Couperin.

-edit: jullie proberen de nachtbrakers wel weg te pesten hier he ?

Na het zien van de remake uit 2013 met Pauline Etienne in de titelrol realiseerde ik mij dat ik vrijwel niets meer wist van de oorspronkelijke verfilming door Jacques Rivette. Nou is die naam alleen al voldoende om enigszins huiverig te zijn om opnieuw aan de film te beginnen. Helemaal onterecht bleek dat niet, want in mijn ogen haalt dit origineel het niet bij de remake, die ondanks zijn tekortkomingen een stuk meeslepender is.

Er zitten ook een paar opmerkelijke blunders in de film. Zo is het aangename “Plaisir d’amour” een kwart eeuw later geschreven dan het boek van Diderot en is het blonde kapsel van zuster Thérèse wel heel erg jaren ’60. Ondanks dat alles toch wel goed te doen.

Halverwege vond ik dat er wel wat meer tempo in mocht komen. De laatste tien minuten gingen echter wel heel erg vlug voorbij, als Rivette haast had om het verhaal af te ronden.