Happy Feet Two (2011)

Zeer geestige en vrolijke film, geen bijzonder verhaal of dergelijks maar ik werd er wel blij van en dat soort films mogen er ook wel wezen. De muziek is prima en af en toe zelfs erg goed bedacht, ondanks dat het simpel is. Bijvoorbeeld "We're bringing in Fluffy back". Daarnaast is de humor gewoon leuk, misschien wat kinderachtig af en toe maar zeker de aanwezigheid van maatjes Pitt en Damon als twee krielen is echt hilarisch. Verder zag het er best mooi uit allemaal.

3.5*

Teleurstellend tweede deel. Vooral qua plot is het ditmaal behelpen; in het eerste half uur is er zelfs helemaal geen sprake van wat voor plot dan ook! Ook qua humor is het erg vlak en de liedjes zijn ditmaal behoorlijk tenenkrommend. De animatie is wel erg fraai gedaan en de film is niet zelden visueel behoorlijk indrukwekkend. Leukste stemmen zijn die van Brad Pitt en Matt Damon als Will & Bill The Krill, al lijken zij verdwaald te zijn in een compleet andere film.

Ik moet iets bekennen. Ik vond de eerste film niet leuk. Maar telkens als ik in de bioscoop de trailer zag.. zat ik als een klein kind mee te swingen op mijn stoel om vervolgens breed lachend mee te rappen om vervolgens met een zwoel stemmetje 'I'm bring sexy baaaaack UHUH!' mee te zingen om daarna als een blije kip met 'Shake your tail (but watch yourself!) af te sluiten. Nog steeds een grijns van oor tot oor. Ja, soms ben ik een kleuter, ik geef het toe. De trailer was leuk, dus ik ging deze film toch maar kijken. Ondanks het tegenvallende eerste deel.

Ik ben gek op pinguïns. Ik heb een knuffelpinguïn van 1+ meter meegesleept uit Amerika omdat ik hem zo schattig vond. Hij heet Mr. Popper. Ik vind die diertjes geweldig. Misschien moet ik het eerste deel toch nog maar eens herzien, het is tenslotte al 6 jaar geleden dat hij uit kwam, even uit mijn blote hoofd.

Ik vond de film best vermakelijk. Vooral de baby wigger pinguïns waren erg schattig. Beach Master Bryan was leuk met zijn kleintjes. Will en Bill vond ik weer wat minder. Net als de meeste liedjes, die me niet echt aanspraken. Na zo'n 45 minuten begon 't wel te vervelen, ik had het allemaal wel gezien. De liedjes kwamen me mijn neus uit (Dat vréselijke Dragostea Din Tei!) en echt grappig werd het nergens. Maar ach, het was een wegkijker.

En ik wil een baby pinguïn.

In 3D een leuke film. Er is namelijk goed nagedacht over de drie dimensionale toevoeging, en dat werkt in het voordeel. De rest van de film is maar zo zo. Geen bijzonder verhaal en de animaties waren nu ook niet echt baanbrekend.

Met een gematigd positieve mening over Happy Feet nu het vervolg op deze animatiefilm gekeken. En wat viel het tegen...

Ten eerste blijft de hoofdfiguur uit de eerste film zijn nestvacht houden en de pinguïns blijven natuurlijk weer op allerlei bekende liedjes volop tapdansen, alles bij elkaar heb ik dat vreselijk gevonden. Bovendien is het interspecies altruïsme dat in de film een aantal keren terug komt verre van geloofwaardig te noemen, maar dat is misschien beroepsmisvorming mijnerzijds. Kinderen kijken daar natuurlijk heel anders tegenaan.

De kids die ondertussen zijn ontstaan waren heel schattig. Vooral de stemmen waren heel leuk gecast. En naar Elijah Wood luister ik ook wel graag.

Zwaarste minpunt is toch wel het verhaallijn. Dat een verhaal tijd nodig heeft om te ontstaan en zich te vormen is logisch, maar bij deze animatiefilm liet het wel heel lang op zich wachten. Toen eindelijk het verhaal een vorm begon te krijgen werd ik er niet wild enthousiast van. Er hangt met de global warming als onderliggend thema toch wel een WNF sfeertje overheen. Natuurlijk goed voor de ontwikkeling van de bewustwording van de nieuwe generatie, maar persoonlijk vind ik dat onderwerp wel passé. Na afloop van de film bleef ik bij elkaar genomen zitten met het gevoel dat de film er móest komen en de schrijvers in een gigantische writersblock snel een slap verhaal op papier hebben gezet.

Beeldkwaliteit is op zich prima, maar werd niet van mijn stuk gebracht. Liedjes vond ik niet zo pakkend als bij deel 1 en bij sommige 'musicalmomenten' kreeg ik, ook al ben ik liefhebber van het musicalgenre, kromme tenen. Niet dat het slecht was, maar vind het niet passen in een animatiefilm, alhoewel bij deze reeks natuurlijk wel muziek centraal staat.

Samengevat: hartstikke leuk voor kinderen, maar geen film waar volwassenen plezier aan beleven.

Een leuke animatie/komedie/familie/musical film...

Mooi verhaal...

Heel leuk gemaakte animatie...

Prima vervolg...

Super mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Uitstekend achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Heel leuk voor hele familie...

Bij momenten slechte graphics (mighty Sven?). Ook geen hoogstaand verhaal (is er een verhaal?); enkele glimlachjes bij de Beachmaster en Krill (hoewel de toevoeging van dergelijke figuurtjes niks nieuws meer toevoegt sinds films als Ice Age). Kortom, een grote teleurstelling

Regisseur George Miller neemt alles wat zijn eigen "Happy Feet" in 2006 zo'n succes maakte mee en voegt daar wat geslaagde elementen aan toe.

In dit verhaal heeft de slecht zingende maar goed tapdansende pinguïn Mumble (stem van Elijah Wood) nu zelf een zorgenkind, namelijk zijn zoon Erik (stem van Ava Acres). Deze kan niet dansen en loopt gefrustreerd weg naar een andere pinguïnkolonie. Mumble haalt hem terug, maar een ijsberg gooit roet in het eten.

Het verhaal dwarrelt alle kanten op en is niet het sterkste punt van deze Animatie / Familie film. De stemmetjes van Robin Williams (in twee rollen) en Matt Damon als kleine krill-garnalen, die op zoek zijn naar de zin van het leven, zijn wel uitstekend, net als de wonderschone animaties.

Al met al een feelgoodfilm voor het hele gezin, vol met omgesleutelde popliedjes, tapdansende en zingende animatiepinguïns en verbluffend mooie beelden van een ijzig Antarctica.

Hoewel ik het eerste deel leuker vond van deze reeks was deel twee zeker geen ramp en weet ‘Happy Feet’ mij meestal blij te maken, dit heeft ook vaak te danken aan het jeugdsentiment wat er aan vast hangt. Toch (zoals ik ook al hiervoor zei) zijn animatie films niet meer mijn ding en wil ik deze zo snel mogelijk gehad hebben voor mijn doelstelling, interssant ga ik ze nooit meer vinden.

De stemmen zijn leuk van o.a. Robin Williams, Elijah Wood en Pink maar echt onder indruk was ik er niet van. George Miller zet hier toch twee leuke animatie films neer, de man achter de gehele Mad Max reeks is dus ook niet vies voor een paar kinder films, als ik dan toch moet zeggen dat hij het misschien wel beter gewoon bij de animatie films kan houden.

We volgen hier wederom ‘Mumble’ de beroemde tapdansende pinguïn uit het eerste deel die nu zijn eigen kind heeft gekregen. Echter is deze bang voor dansen (durft hij niet) en loopt vervolgens weg van de groep. Na wat rond gedwaald te hebben komt hij de vliegende Pinguïn Sven tegen die hij vervolgens als voorbeeldfunctie gaat zien en hij laat zijn vader een beetje achter wegen. Het is nu een strijd voor ‘Mumble’ om zijn zoon weer terug te winnen, wat hier en daar wat emotie los wreekt.

En dan heb ik ook deze animatie film weer gehad, en dan ben ik voor mijn gevoel bijna uit de animaties die ik nog moest herzien, niet dat het de grootste ramp is van de wereld maar mijn interesse is gewoon niet meer aanwezig voor dit soort films.

3.0*

Verrassend leuk nog wel. Vooral omdat dit een vrij klein verhaal is op een beperkte locatie en zonder vijand (de natuur zelf allicht) waardoor een heleboel clichés redelijk bespaard blijven. Prima ritme en muziek, onder meer een geinige versie van het schitterende E Lucevan le Stelle, en het tempo is behoorlijk. Echt grappig vond ik de film overigens niet, zelfs die twee garnalen niet die overduidelijk een soort van Scrat uit Ice Age zijn. De hoofdpersoon is wat saai ook en de animatie is ook niet heel bijzonder. Al met al geen wereldfilm, maar ook niet slecht en prima als vertier op een luie vrijdagavond. 3,0*.

Pracht vervolg op Happy feet 1 Zowat alle menselijk falen qua natuur komt aan bod. En die kril, die is hylarisch!

Teleurstellend vervolg op het vrolijke Happy Feet is slechts een serie muzikale intermezzo’s met dansende en zingende pinguïns op zoek naar een verhaal dat er niet is. De toevoeging van Brad Pitt en Matt Damon als broer Bill en Will the Krill, in een vrijwel volledig losstaande verhaallijn, duidt erop dat de makers zelf wisten dat het basisverhaal te mager was voor een avondvullende film. En dus verzandt dit grotendeels in een herhaling van de formule met opnieuw een maniakale, te aanwezige Robin Williams en een aantal nieuwe karakters die helaas weinig toevoegen. Maar als je dat niet compleet is zonder dansende, zingende en/of rappende pinguïns, dan ben je hier aan het goede adres.

Het verhaal is er met de haren bijgesleept... Het kril heeft geen enkele functie in de film en is alleen mislukte afleiding.
Het dansen en zingen is nog het meest romantische.... Jammer en heel krom dat niet alles vertaald is in het Nederlands... Een aantal mooie scènes blijven bij..... Verder kun je de film ook wel vergeten dansen om ijsrotsen te laten instorten te simpel