Bully (2011)

Integere, veelal rustig registrerende documentaire met een onderwerp dat helaas altijd actueel zal blijven en niet vaak genoeg behandeld kan worden. Legt op confronterende wijze de incompetentie van bestuurders en onmacht van ouders bloot. Prachtig geschoten en met een meer dan prima soundtrack (die coverversie van Teenage dirtbag ). Kortom: zeldzaam goede documentaire, gaat dat zien.

Aangrijpende documentaire over kinderen die het slachtoffer zijn van landurige pesterijen, voornamelijk op school. Het falen van het amerikaanse schoolsysteem komt hierbij aan bod, alsmede de kortzichtigheid van hulpverleners en politie. De documentaire besteedt wat mij betreft iets teveel tijd aan de akties van ouders om allerlei hulporganisaties in het leven te roepen, hoe bewonderenswaardig ook. In dit soort scenes wordt alles een beetje prekerig. De beste scenes zijn die waarin de kinderen zelf aan het woord komen en de scenes waarin zij worden geobserveerd in hun dagelijks bestaan.

Voor de 2e keer gekeken nu. Vind het een indrukwekkende docu dat een kijkje geeft in het leven van kinderen die gepest worden. Ik word er echt kwaad van als je ziet hoe iedereen maar oogluikend toestaat hoe deze wantoestanden dag in dag uit plaatsvinden. Buschauffeur die geen enkele keer in durft te grijpen, een schoolhoofd dat werkelijk elke pesterij wegwuift en dan ook nog de gepeste jongen in de gang gaan zeggen dat hij geen hand wilde geven aan de gene die hem dag in dag uit pest/bedreigt. Bah werd er onpasselijk van. Het schoolbestuur dat wordt uitgenodigd en niet eens op komt dagen. Pesten blijft doorgaan zolang volwassenen er niks van durven te zeggen. Lijkt bijna alsof ze het belangrijker vinden dat hun scholen goed bezet blijven dan dat er iets aan deze psychische mishandelingen wordt gedaan. De kinderen in deze docu zijn in ieder geval al getekend voor het leven. Hopelijk hebben ze de hoop niet opgegeven en kiezen ze niet voor zelfmoord. Ziekmakend hoe de mensheid met elkaar omgaat. Elke school in Nederland moet verplicht deze docu zien vind ik. Gevolgen van de "daders" blijven anders te abstract.

Matige docu, belangrijk onderwerp.

Te Amerikaans, te eenzijdig, examplarisch daarvoor was het ontbreken van het verhaal van de pesters en hun ouders. Bij elke scene bleef mij het gevoel bekruipen dat er een camera aanwezig was, wat een overvalste invloed heeft op de realiteit van de situaties. Wel mooi rustig weergegeven en vanwege het belang van het onderwerp aangrijpend genoeg om uit te kijken.

Ik heb medelijden met 'Fishface' (hij ziet er wèl zo uit!). Zelfs zijn ouders behandelen hem als een tweederangs kind. Ik kan me toch niet aan de indruk ontrukken dat alle segmenten met hem echt zijn, maar de reacties van de volwassenen is ronduit schokkend. Zoals bij de schoolcounselor:

Schoolcounselor: 'Why do you think I take no action?'
Alex Libby: 'You took no action when they sat on my face two years ago!'
Schoolcounselor (duidelijk op de pik getrapt, zelfs als vrouw): 'What makes you think I took no action then?'
Alex Libby: 'Well... They are still kicking me, punch me in the jaw, they, er, strangle me and knock things out of my hand.'
Schoolcounselor: 'But they are NOT sitting on you anymore, do they?'

Echt niet te geloven!