Poulet aux Prunes (2011)

Film die naarmate hij vordert meer en meer gaat boeien en genietbaarder overkomt en naar het einde toe echt gaat raken.

Wat in een leven van een bepaald individu kan gebeuren wordt hier niet netjes van A tot Z verteld maar in een heerlijke mix van volgorde en tijdnegerende scènes verhaald.

"Poulet aux Prunes" is wel een heel bijzondere film, die niettegenstaande dood en onvoldane liefde het hoofdthema van het verhaal vormen, toch niet zwaar overkomt. Er is plaats voor humor, wordt door mooie muziek ondersteund en af en toe afgewisseld met animatiebeelden.

Niet te vergeten het goede acteerwerk van de absoluut veelzijdige Mathieu Amalric.

Een matige drama/komediefilm...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Viool spelen is mijn smaak niet...

Mooi HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid (Dolby Digital)...

Jammer, geen moeite waard...

Heel aardig drama over een begaafde violist, die achtervolgt wordt door nooit verwerkt liefdesverdriet. Realiteit en fantasie worden knap met elkaar verweven. Ik heb weer genoten van Golshifteh Farahani als de verloren liefde van de violist. Wat een uitzonderlijk goede actrice is dat toch en wat jammer dat ze maar een bijrol heeft in deze film.

In het begin vond ik het niet geweldig. Ik vond de humor flauw en ik wist niet of het verhaal wat voor mij was, maar na pakweg een kwartier begon ik het steeds beter te vinden. Ik vind het prachtig gemaakt. Dromerig, eigen, artistiek. Van het verhaal kan ik nu wel zeggen dat het mij aanspreekt, al bleef ik de humor soms flauw vinden. Ik vind het goed gespeeld. Het eind van de film ontroerde mij het meest, mede door de muziek. Het kwam bij mij binnen. Ik vind het erg mooi. Een 8. 4*

Film over een violist die wil sterven omdat zijn viool kapot is. We zien een film over zijn leven en dat van zijn familie in vele verschillende scenes uit het verleden en de toekomst. Het verhaal op zich is niet zo bijzonder en ook behoorlijk voorspelbaar al zijn de vele scenes vaak wel ontroerend of juist absurd komisch. De hoofdpersoon Mathieu Amalric is ook wel een bijzondere verschijning met zijn grote ogen en dramatische expressie. Toch moet de film het vooral hebben van de vormgeving. En die is vaak wel heel mooi met bijzondere camerastandpunten en mooie belichting. Al wordt ook wel de hele (digitale) film trukendoos opengetrokken en zijn sommige scenes daarmee op het kitscherige af. En daarmee komen we gelijk op het zwakke punt van de film. Een matig verhaal hoeft nog niet automatisch een slechte film af te leveren. Deze film had het zeker in zich om best een mooie film te zijn. Maar dan moet de film wel evenwichtig zijn en een doel nastreven. Bij deze film was het allemaal teveel van het goede en ver over de top. En daarmee slaat de film uiteindelijk de plank mis.

Het is 1958 wanneer de beroemde violoist Nasser-Ali Khan [Mathieu Amalric] overweegt een einde aan zijn leven te maken omdat hij geen waardige vervanger kan vinden voor zijn door zijn ex-vriendin [Golshifteh Farahani] vernielde viool kan vinden. Bovendien blijkt de grootste liefde van zijn leven [Maria de Medeiros] hem na al die jaren totaal niet te herkennen! ‘God des Doods’ Azraël [Edouard Baer] houdt de violist een spiegel voor en deelt zijn gedachten over Khans leven met de kijker in deze episodische, maar goed geacteerde en onderhoudende tragikomedie. Er is een klein rolletje voor Isabella Rossellini.

Wie niet beter weet, denkt dat die naar een film van Jean-Pierre Jeunet aan het zien is. Maar het is de 2e film van de makers van Persepolis. De film is dan ook een mix van de fantasie van Jeunet met de graphic novel stijl van Persepolis. Live action wel te verstaan.

De film is een donker sprookje, dat je meeneemt in een visuele trip met de nodige sfeervolle muziek. Mooie scènes waar ik best van genoten heb. Het verhaal is iets minder samenhangend, maar dat maakt de creatieve wandeling gelukkig goed. Ik was al meteen verkocht bij de trailer en het is jammer dat ik deze niet in de bioscoop gezien heb toen. De grote top haalt het niet, maar het is wel mooie cinema.