Night Falls on Manhattan (1996)

Geen hoogvlieger, deze wat latere productie van Lumet.

De castlist is eigenlijk het enige indrukwekkende van de film te noemen. Op de afdeling hoofdrollen weten Garcia en Holm prima te overtuigen, maar het is toch Dreyfuss die de show weet te stelen. Verder zitten er een aantal erg amusante bijrollen in Night Falls on Manhattan, van onder andere James Gandolfini, Colm Feore en een hier erg sterke (en behoorlijk onderschatte) Ron Leibman.

Verder stelt de film helaas bijzonder weinig voor. De film begint als een behoorlijk standaard politiefilmpje, begint later (met name tijdens de rechtszaak) steeds wat beter te worden, om vervolgens aan het einde weer flink in te zakken. Zeker tegen het einde zit er maar bar weinig fut meer in en kabbelt de film maar een beetje voort. Ook de rol van Lena Olin vond ik behoorlijk nietszeggen en nutteloos.

Een matige en ietwat rommelige film, die door het uitstekende acteerwerk van een groot deel van de acteurs en het van tijd tot tijd best amusante verhaaltje toch nog best te kijken is.

3 sterren.

Levensloos.

Sidney Lumet heeft me nog niet kunnen overtuigen, ook met deze film slaagt hij daar niet in. Het is allemaal zo standaard en by the numbers dat de film nooit weet op te leven, zelfs al wordt er regelmatig van genre gewisseld.

Houdt ergens het midden tussen een politie- en rechtbankfilm, met wat politieke invloeden en een kleine randromance om toch nog 10 minuten boven de totale speeltijd op te kunnen doen. Corruptie, een shoot-out, een donderpreek, wat slimme advokatenpraat. Het is een aaneenschakeling van bekend materiaal.

Probleem is dat Lumet een zéér beperkte regisseur is en eigenlijk amper wat weet toe te voegen aan het getoonde. Hij leunt dan maar op het plot en de acteurs, maar die zijn ook niet al te boeiend. Vooral Iam Holm weet helemaal niet te overtuigen.

En zo zijn 110 minuten veel te lang voor dit vehikel. Echt dramatisch vervelend of saai wordt het niet, maar veel positiever kan ik er niet over zijn.

1.5*

Goeie film waarin een beginnende advocaat een belangrijke zaak krijgt als zijn vader, een politie-agent, wordt neergeschoten. Typisch materiaal voor een film van Sidney Lumet en wellicht daarom weinig verrassend. Maar wel een goed verhaal met goed neergezette personages waarbij werk en privé tegenover elkaar komen te staan. De gehele cast zet een prima prestatie neer. Met gemak 3.5 sterren.

Veel elementen uit de beroemdste films van Lumet. Maar niet alleen minder goed dan die grote films, maar ook minder goed dan zijn zwanenzang, Before The Devil Knows You're Dead, waarin hij zichzelf ook herhaalde.

Deze film is best ok op een ambachtelijk niveau, maar het stijgt nergens boven dat niveau uit. Garcia verschrompelt als je 'm naast Pacino in het meesterlijke Serpico zet. We zijn in New York maar de film gebruikt dan nauwelijks. Er is iemands wiens kijk op de wereld ineenzakt maar het wordt nooit echt pijnlijk. De film is te vlak om indruk te maken. Soms kleine poginkjes om er zeker in de eerste helft een satirisch randje aan te geven werken niet echt. Zo'n film die best redelijk is maar je moet vooral niet te veel aan zijn andere films willen denken want dan is dit toch echt wel veel minder.

Onbekend titeltje die ik vooral meenam vanwege de cast en de regisseur in de vorm van Sidney Lumet ook al had ik er verder geen bijzondere verwachtingen van. En die verwachting kwam wel redelijk uit.

Zoals gezegd is er een behoorlijke cast bij elkaar getrommeld in de vorm van Holm, Gandolfini, Dreyfus, Feore en Andy Garcia die ik op de één of andere manier altijd wel sympathiek vind. Het verhaal is simpel met de jonge hond in de advocatuur, de roots stevig binnen het politiekorps. De charme van het raadsman zijn wordt overigens al stevig de kop ingedrukt door de preek van Guilfoyle en het beeld dat daarna volgt met addicts en gekken, het is negen van de tien keer werk zonder charme. Wat daarna volgt is bij tijd en wijlen even bijzonder als belachelijk.

We hebben de 'bust' met de schietpartij, hoe vervolgens het halve politiekorps over elkaar heen valt om daar als eerste te zijn en notabene één van hun eigen omlegt is op het dom komische af. Dit is toch geen slapstick of wel dan. Zit ik naar Police Academy te kijken? Dan dat karakter Morgenstern of wat ever, had dit een onsje minder gekund? Want dit balanceert ook ergens op de grens dus geforceerd en belachelijk. Dan de aanstelling van Sean als aanklager voor de bijna moordenaar van zijn vader. Dat moet je toch niet eens willen? Je bent betrokken, je kan niet neutraal naar de zaak kijken. Dit heeft toch ook te maken met integriteit? Belachelijk eigenlijk allemaal als ik er zo over nadenk.

Volgende minpunt is dat we helaas al weten bij de zaak zelf waar de crux gaat zitten, want waar het een uitgemaakte zaak lijkt maar er gerept wordt over dat de zaak toch stinkt, wekte dat nog enige interesse, maar bij de uitleg dat het korps betaald werd en in principe een zakelijke contact wilde uitschakelen is daar geen verrassing meer en is het slechts de vraag wie allemaal zijn teen in de 'bripepool' gestoken hebben. Ook zoiets raars waarom Sean al ligt te ketsen met de assistente van de tegenpartij voordat de uitspraak überhaupt geweest is.

Nu ik dit zo formuleer schrik ik toch eigenlijk van alle minpunten want onder het kijken maak ik altijd het nodige aan notities, maar dat er zoveel aan de hand is schrik ik nu toch van. Want voor het gevoel is de film uiteindelijk nog niet eens zo slecht. De sfeer is namelijk best oke, de cast dus ook met de grote namen die er het beste van maken en een bad guy in de vorm van Mahmud-Bey easy to hate. Night Falls on Manhattan is dan ook best redelijk voor een keer en de film gaat een voldoende krijgen, maar daar is het dan ook wel mee gezegd.