Hors Satan (2011)

Raadselachtig

Een mysterieuze man struint door het Franse duinlandschap, vergezeld door een tienermeisje. Zij is smoorverliefd, hij afstandelijk. Desalniettemin zorgt hij er hoogstpersoonlijk voor dat ieder die zijn metgezel kwaad doet het niet na kan vertellen.

Het blijft gissen naar wat Dumont wil vertellen met Hors Satan. Gaat het over de dunne lijn tussen goed en kwaad? Of over religie in onze samenleving? Over opoffering? Of misschien over de band tussen mens en natuur?

De schitterende beelden van Yves Cape en de dito kop en het het sterke spel van Dewaele kunnen niet voorkomen dat deze vragen constant de kop op blijft steken. De film is ongetwijfeld zwanger van betekenis, maar op geen enkel moment wordt duidelijk wat deze betekenis precies inhoudt. En die voortdurende frustratie voorkomt dat men zich door de film kan laten meeslepen, waardoor een uur en drie kwartier plotseling wel heel erg lang wordt.

Ergens in de duinen nabij Bologne sur Mer, nabij de zee, leeft een zonderlinge spirituele eenzaat in de natuur.

Enkel ongebonden omringd van een nietszeggend dorpje, een muurtje, een vuur, prachtige duinengewassen, waterplassen, geluiden van golven en vogels, een hoge toren, een vriendin die hij wel wil helpen, eigenaardige buurtbewoners, tamme politie… Kortom, omringd van mysterie en vooral voortdurend met een niet vervelende stilte die je in die bijna twee uren moet raken. Twee uren nietszeggend. Alleen opdringend met alles behalve teksten.

Dit is een zeer eigenaardige film die toch iets heeft om te blijven kijken en je in het oog houdt terwijl jij eigenlijk moet kijken. Hoe weinig ook. Je wilt geenenkel woord missen. In feite nietszeggend op doorreis van en naar het onbekende met als uitgeleide een hond stevig aan de leiband van waar naar waar.

Je moet het ook niet verder gaan zoeken. Gewoon ondergaan. Ook al kan ik spiritueel met de eigenzinnige gedachten van de man niet eens zijn en ziet hij in zijn schaarse glimlachjes zijn gezellin eerder als een gebruiksvoorwerp. Ook zijn kindtherapieën zijn dwaas en toch spiritueel gericht.

Terwijl hier twee kenners (Beavis & Verhoeven) grondig in een diepgaande discussie gaan, vooral over de regisseur, wil ik het toch nog wat ontspannend houden ook al geef ik toe dat de psychologie hier een zeer belangrijke onverklaarbare rol speelt. Maar zover hoeft het niet om deze film aantrekkelijk te vinden.

Een leven om niet te leven en toch omgeven door het mooiste dat bestaat: de natuur. Hij vergeet er zelf van te genieten ook al loopt het hem als een schoothondje achterna en voedert hem onderdanig.

Hij pakt dan tussendoor naar een ongebonden onbekende betekenisloze gelegenheid die voorbij komt.

Het met stilte overladen verhaal is eigenlijk inhoudsloos en spartelt van beeld naar beeld en de gekste toestanden die helemaal niet bij mekaar passen. Meer sf/drama dan enkel een drama van voortdurend enkel turen naar de horizon.

Blijkbaar zijn de mensen in de film van geenenkele betekenis. Zelfs hun namen zijn zoek.

Niet mijn doen, maar toch blij het gezien te hebben. Vandaar een plusje voor de prachtige beelden, geluiden en stilte.

Weinig goedgekozen teksten zeggen mij heel veel. Je kunt niets verkeerd zeggen.

Dus toch een 3.0.

De film Jeannette l'Enfance de Jeanne d'Arc (2017) - MovieMeter.nl vond ik wel intrigerend, zodat ik besloot meer films van Dumont te bekijken. De eerste is Hors Satan, maar hij viel me tegen. De film lijkt wel op Jeannette: opnieuw bevinden we ons bijna alleen maar in de Franse buitenlucht dus op de heide, in bosjes of struikgewas, bij beekjes, etc, opnieuw is het verhaal dun en wat absurdistisch en opnieuw valt op hoe amateuristisch er wordt geacteerd. De hoofdpersoon is een echt natuurmens: hij leeft en slaapt in de natuur en lijkt bewust de beschaving, waaronder zelfs conversatie, op afstand te houden en in zijn eenheid met de natuur beschikt hij over magische krachten. Hij wordt vergezeld door een soort groupie die hij helpt door haar misbruikende stiefvader dood te schieten. Maar zonder de rijke tekst en de leuke muziek van Igorrr, die Jeannette zo leuk maakte, is zo’n film als Hors Satan vooral slaapverwekkend langzaam en weinig meer dan een wandeling in de natuur.

Ik hoor hier ook meer bij de Malick-school dan de beavis-school en tussen Dumont en mij zal het wellicht nooit echt iets worden, al moet ik zijn meer recente vormexperimenten (musical, komedie) wellicht nog eens proberen. Wat me wel opviel is dat dit wel de fraaist gefilmde Dumont is, alsof het ineens veel mooier mag zijn. Maar het hevig aan een beroemde klassieker refererende einde had nog niet een fractie van de impact.

L'humanite staat nog wel op Mubi dus misschien probeer ik die bord voor mijn kop toch nog.

Slow cinema op zijn best. Lange shots waar veel wordt gewandeld en waar het verhaal je steeds verder onder de huid kruipt, met een prachtige mindfuck als afsluiter.

In ieder geval hebben de twee hoofdrolspelers in deze film hun stappendoel gehaald.