Alone in the Dark (1982)

Aardige slasher met een goede spanningsopbouw en aardige vertolkingen. Alleen van Donald Pleasance had ik wat meer verwacht. De sfeer is lekker grimmig, maar de moorden vielen wat tegen. Gore heb ik niet gezien helaas. Na de sterke opening wordt het wel allemaal wat minder door het langzame tempo. De spanning blijft gelukkig wel. Het laatste kwartier is weer fijn.

Hier had ik, gezien de reputatie, meer van verwacht. Alone in the Dark kent vooral een nijpend gebrek aan spanning. Er zijn wel een aantal afzonderlijke scènes die je aan het nagelbijten krijgen (babysitter op bed bijvoorbeeld), maar als geheel faalt de film grandioos. Spijtig, want de ingrediënten waren nochtans voorhanden: een degelijke cast en een degelijke plot. Toegegeven, het verhaal bevat enkele ongeloofwaardigheden, maar er wordt wel op een zorgvuldige manier van het begin naar het einde toegewerkt. Uiteindelijk weegt dat niet op tegen het feit dat de psychopaten nergens dreigend overkomen.

Loslopende gekken

Vergeten slasher die een kijkbeurt waard is. Pleasance, Landau en natuurlijk Jack Palance vullen de cast en dat schept verwachtingen en maakt nieuwsgierig. Echt eruit springen doet de film niet: de realisatie is zonder meer correct voor een lowbudget als dit. Het is een wat typische horror uit die tijd die meelift op het succes van Halloween. Het is allemaal voorspelbaar en voor één keer worden de killers op een meer menselijke manier uitgewerkt... Een goed idee was het niet echt. Conclusie : middelmatig.

"So... it's not just us crazy folk that kill. We all kill... when we must. And we all die... when it's time."

Door die prachtige poster verwachte ik een enorm sfeervolle horrorfilm maar dat bleek niet het geval. De film is een nogal matige slasher over mensen die ontsnappen uit een psychiatrische instelling en proberen om hun nieuwe psychiater te vermoorden (omdat ze denken dat hij hun vorige psychiater heeft vermoord).

Het acteerwerk was erg matig. Natuurlijk was Donald Pleasence zeker niet slecht maar zijn rol was niet zo interessant en het was maar een vrij kleine rol.

Het duurt een tijdje voordat de film een beetje op gang komt en zelfs dan word het nergens echt spannend. De psychiatrische patiënten waren nogal onrealistisch vertolkt en de plunderingen tijdens de stroomstoring sloegen echt helemaal nergens op. Als aan het einde Jack Palance's personage realiseert dat de psychiater niet is vermoord is dat zowaar een mooi emotioneel moment, dat weer word verpest door het erg flauwe einde.

De muziek was wel aardig maar was belabberd in de film verwekt.

Nee, ik heb me niet geweldig vermaakt met deze film. Eerlijk gezegd keek ik om de tien minuten hoe lang hij nog duurde.

Tegenvaller.

In zijn eerste grote filmrol, een jaar voor hij wereldfaam verwierf als Lt Murdock in The A-Team, speelde Dwight Schultz (met bril) de rol van Dan Potter, een dokter die een bezoek brengt aan collega Leo Bain [Donald Pleasance] en diens instituut voor geestelijk gestoorden. Dan maakt daar kennis met patiënten Frank Hawkes [Jack Palance] en Byron 'Preacher' Sutcliff [Martin Landau], beiden onberekenbare en potentieel levensgevaarlijke patiënten die Dr Bain op uiterst eigenzinnige wijze behandelt. De paranoïde Hawkes gelooft dat Potter is gekomen om alle patiënten uit de weg te ruimen en wanneer er 's nachts een enorme electriciteitsstoring plaats vindt, weet hij - met hulp van "Preacher" en twee andere patiënten - op bloederige wijze uit het gesticht te ontsnappen zodat hij Potter en zijn familie kan vermoorden voor ze hem uit de weg ruimen.

Hoewel de angst voor het donker op papier een mooi uitgangspunt is voor een horrorfilm, werkt het niet zo best in film omdat het uiteraard nooit echt donker is. Belangrijk is dat regisseur Jack Sholder er niet in slaagt om werkelijk een gevoel van spanning op te roepen waardoor de film qua horror niet verder komt dan een paar bloederige moorden, die overigens ook niet al te best in beeld zijn gebracht, mede door middelmatige special effecten. Een gebrek aan suspense en schrikmomenten doen deze matte horror de das om, al geven met name Pleasance en Landau vertolkingen waarvoor het understatement 'interessant' lijkt te zijn uitgevonden.

Psycho's in de inrichting van Donald Pleasence zijn niet erg gecharmeerd van hun nieuwe dokter (Murdock uit The A-Team). Psycho's, blackout, home invasion. Ik vind dit wel een lekker filmpje, goed het is even wennen dat we Murdock in een serieuze rol kunnen zien, maar toch wel flink aantal fijne momenten en lekker tempo.

Geweldige psychologische horror/thriller. Het is een mix van Halloween, When a Stranger calls en Straw Dogs. De ontsnapte patiënten/gevangenen acteren uitstekend met name Jack Palance en Martin Landau. In de hoofdrol zien we Dwight schultz, Hij weet een zeer overtuigende rol neer te zetten met zijn kalme manier van overtuigen en beslissingen maken. En dan Donald Plesance die het hoofd van de instelling is speelt niet echt een bijzondere rol maar altijd leuk om hem te zien. En een leuke cameo van een jonge Lyn Shaye!

Regie is van Jack Scholder, die ik vooral kende van Wishmaster 2 en de onterechte gehate tweede deel van A Nightmare on Elmstreet. Hij weet een geweldige spanning te creëren met realistische reacties van de acteurs, met namen de vrouwen. Hij speelt ook met je hoofd en laat je dingen zien die er misschien niet zijn. De film heeft last van een traag begin maar is te vergeven. Jammer dat weinig deze film hebben gezien.

Zou dat komen door de titel die Uwe Boll verneukt heeft...

Bleh.

Veel mensen kennen deze titel, maar dan door het kritisch onderuit gehaalde werkje van Uwe Boll. Die zag ik ongeveer twee jaar geleden en recentelijk werd dit deel uit de jaren '80 me aangeraden. Ik wist dat dit niet dezelfde film zou zijn, maar ik had het tijdens het kijken wel erg gehoopt. Liever Boll dan dit.

Vooral de compleet levenloze setting en verwarrende invulling van de verhaallijn maken deze film een helse zit. We springen van grootse scene naar kleine scene om vervolgens weer naar een grotere schaal te springen en daarna te eindigen met een kleine finale. Deze behoorlijk onevenwichtige toon zorgt ervoor dat de film werkelijk aan geen doorkomen is.

Acteerwerk is slecht en de bedreigingen idioot. Tussendoor zie ik nog wat mooie beelden van bijvoorbeeld een brandende stad en achter het concept zit nog wel enige mysterie verborgen, maar daarmee is het meeste gezegd. Niet verwonderlijk dat deze oudere titel wat achter het behang is blijven plakken voor het hedendaagse publiek. Ach, leuk om afgevinkt te hebben denk ik zo.

Waanzin is de rode draad in deze horror/home invasion. Schitterende opening waarin de werkelijkheid een droom blijkt van een geesteszieke. Waarheden worden omgekeerd. De gek uit de droom blijkt de psychiater in het echte leven. Waanzin wordt afgespiegeld tegenover normaliteit maar waar ligt de grens? Het thema waanzin wordt opgeschaald van het persoonlijke naar een maatschappelijk niveau: ook de (gesuggereerde) waanzin van atoomenergie en nucleaire centrales komt aan bod. Het is echter dubbel. Bij het uitvallen van de elektriciteit (door het uitvallen van de kerncentrale) breekt anarchie en chaos in de straten los. Anderzijds nemen de echtgenote en zus van dr. Potter deel aan een manifestatie tegen kernenergie en haar vernietigende kracht. Opnieuw spiegelen waanzin en normaliteit mekaar. En dan slaan de stoppen op persoonlijk niveau ook nog eens door bij de zus van Potter en haar nieuwe kennis. Ze zijn geen haar ‘beter’ dan de ‘slechte’ psychopaten aan de andere kant van de lijn. Er zijn alleen maar gradaties. De strijd tegen het kwade is dus zeer relatief. Het gaat vooral om een innerlijke zoektocht naar balans. Dat is duidelijk binnen de schitterende acteerprestatie van Jack Palance die in de finale duidelijk in tweestrijd is. De titel van de film verwijst zowel naar de fysieke gebeurtenissen als naar de geestelijke gevoelens van Elizabeth Ward.
Verder is dit een spannende en sfeervolle film met enkele effectieve scenes (hoogtepunt is de mes onder het bed scene). Prima in beeld gebracht en gedragen door een typische kille maar effectieve electroscore die helemaal jaren ‘80 ademt. Dwight Schultz: de naam deed zeker een belletje rinkelen maar ik had hem eerlijk gezegd niet herkend als de man van The A-Team. Ook leuk weerzien met Donald Pleasance die net als in Halloween de rol van psychiater opneemt. Tijdens de relletjes in de stad zit er m.i. ook een knipoog naar Jason Voorhees in wanneer één van de mannen een hockeymasker opzet.

"Preacher likes to set fire to churches, that's his trip. Unfortunately he does it when there are people inside.”

Deze slasher uit ‘82 stond echt wel lang op de kijklijst, die voornamelijk dankzij ‘Letterboxd’ heel veel interesse wist te wekken. Coole poster, cool plot en toch ook wel veel mensen die ik daar op volg die met aardig wat lof over deze film spreken. Toen ik deze van de week aan het kijken was, viel me eigenlijk op dat het inderdaad best een leuke sfeervolle film is maar, het duidelijk gewoon een vrij amateuristisch team heeft die aan de film werkt, waar ook Sholder het lastig mee heeft. Het helpt wel een beetje door te weten dat dit zijn eerste langespeelfilm is, en buiten wat shorts kent hij niet veel werk op zijn naam voor deze. Dus daar speelt hij zichzelf bij mij wat mee vrij.

Neemt overigens niet weg dat het inderdaad vrij lastig is om door heen te prikken. Het is een complete warboel, en het verhaal volgen lukt eigenlijk niet héél lekker. Iets wat je toch na een gegeven moment wel echt mist binnen deze film, gewoon een decent en normaal verhaal; het hoeft allemaal niet heel moeilijk te zijn, toch? In deze film blijkbaar wel en dat maakt het script soms wat lastig, alleen werd het nergens écht saai. Het zijn allemaal best leuke kills, al had ik er misschien wel een tikkeltje meer van verwacht. Het mocht in mijn ogen wel echt een stuk harder zijn, en dat heb ik wel een beetje gemist hier.

Vooralsnog een vermakelijke en vrij leuke slasher hoor. Gaat rustig zijn gang, stopt nergens echt en uiteindelijk vraagt het ook niet veel aandacht van de kijker. Meer heb je in mijn ogen ook niet nodig. Ik snap best dat de film niet in de smaak valt maar, zo op een druilige dag (tussen de middag) toen ik deze film keek, was het allemaal niet echt zo'n ramp dan wat men hier beweert.

Het is een goede film, die enkele en alleen in de jaren '80 kan zijn gemaakt. Het valt in de categorie slasher, maar eigenlijk is het meer een home invasie-film met enkel slasher-elementen. Een stroomuitval (ja echt waar) zorgt ervoor dat vier mentaal onstabiele patiënten ontsnappen. En ze hebben een doelwit; ze hebben het namelijk in hun hoofd gehaald om een van de artsen te vermoorden en zijn familie te terroriseren. Wat het verhaal betreft is het de gebruikelijke; "XY breekt uit om ABC te doden om reden Z" Iets dat je al een paar keer meer heb gezien en maar het is (als het lukt) steeds weer een solide prestatie. En het is er zich ook bewust van...dus plaatst het enkele knipogen naar de grote voorgangers Het verhaal is boeiend en de regie is strak en spannend met een paar slimme wendingen en een einde dat grenst aan het geniale. Wat het ook bijzonder maakt, is het feit dat twee van de ontsnapten Martin Landau en Jack Palance zijn! Deze mannen lijken speciaal gemaakt te zijn om deze rollen te spelen. En alsof dat nog niet genoeg is, is er Donald Pleasanc en een heel jonge Lin Shaye! Ja deze film is een echte topper voor horrorfans!