Citizen Ruth (1996)

Mwoah, ik had ergens gelezen 'zwarte komedie', maar dat predikaat vind ik de film absoluut niet waard.

Het niveau van About Schmidt weet de film nooit te halen. Niet dat ik dat overigens verwacht had.

Meer dan 'onderhoudend' is de film niet voor mij. De twee strijdende partijen tegenover elkaar. Heel voorspelbaar. Voor Amerikanen zal de film misschien discussie uitlokken. Dat geloof ik best.

Laura Dern acteert leuk, maar een echt bijzondere rol is het ook niet. In Wild at Heart speelt ze een veel boeiender personage.

Wat moet ik hier nu mee? Payne mocht dan wel een scherpe saitire hebben geprobeerd te maken met Citizen Ruth, maar slaat compleet de plank mis. Het hele schijnheilige en hysterieuze van de veel Amerikanen wordt wel goed uitgebeeld. Maar ik heb mij meer negatief (als in film plezier) zitten ergeren aan een hoop figuren in deze film. 2 sterren

Heel lang naar op zoek geweest, nergens te vinden. Vervolgens kom je de dvd toevallig tegen in een grabbelbak bij Blokker voor 1 euro. Zo gaat dat. Debuutfilm van regisseur Payne is zijn minste werkje tot nu toe, maar er valt veel te lachen en de cast is op dreef. Dern is prima in de onsympathieke, vuilgebekte hoofdrol. Een moraal blijft gelukkig uit en het script is redelijk onvoorspelbaar, maar door bepaalde flauwiteiten en sommige dik aangezette scenes verdient de film net geen 4 sterren. Maar goed... eindelijk gevonden!

Vervelende film, ergerlijk zelfs. Vol met simplistische personages en pijnlijk niet-grappig.

Goeie film over een verslaafde, zwangere vrouw die wordt opgenomen door een christelijk gezin. Een goed verhaal dat op een gegeven moment wel een beetje eentonig wordt. Laura Dern doet het goed in de titelrol en zet haar rol ook lekker dik aan. Een prima regiedebuut van Alexander Payne, maar wel wat minder scherp vergeleken met zijn latere werk.

In zijn regiedebuut houdt Alexander Payne zich bezig met fatsoensnormen en de burgerlijke moraal. Citizen Ruth neemt daarvoor niet enkel een gevoelig liggend thema als abortus, maar doet dat ook nog eens met een titelfiguur die god noch gebod kent en zelfdestructie hoog in het vaandel heeft staan. Ruth is bepaald geen model citizen.

Ergens op het Amerikaanse platteland waarvan het panorama wordt gekenmerkt door verlaten fabriekscomplexen, doodse straten en ver van elkaar verwijderde woonwijken, is Ruth op weg van de ene roes naar de andere. Als junkie en dakloze zwerft zij door de omgeving zonder enig hoger doel in haar leven. Ruth is hopeloos naïef. Ze is traag van begrip. Ze is niet meer de jongste en moeder van vele kinderen die onder toezicht van de staat zijn geplaatst. Nu is ze per ongeluk wederom zwanger geraakt. Toevallige omstandigheden plaatsen haar midden in een strijd tussen pro- en contra abortus groeperingen.

De strijd om de buik van Ruth toont de hardheid en smakeloosheid van beide partijen die geen middel schuwen om Ruth binnen hun gelederen te krijgen. De film kiest geen partij. Feministen, lesbiennes, ex-mariniers, bikers, strenggelovigen en Burt Reynolds. Ze zijn fanatiek pro of fanatiek contra en ze worden allemaal weggezet als idioten.

Paynes observatie van de kemphanen en de moraalridders is grotesk en tegelijk beangstigend. Opvallend en beangstigend is dat de film geen enkel personage tentoonstelt dat zuiver op de graad is en waarmee te sympathiseren valt. Ieder personage strijdt met zijn eigen egocentrische motieven om de gunst van Ruth. En Ruth? Tja. Zij heeft eigenlijk nergens weet van. Het interesseert haar ook niet echt. Zolang ze maar kan drinken en high kan worden.

In een dergelijke film past geen happy end. Die is er ook niet. Aan het eind valt men elkaar niet snikkend in de armen. Citizen Ruth is geen heerlijke vlucht uit het leven van alledag. Citizen Ruth is een gitzwarte komedie, die een karikaturaal beeld schetst van al die gekke mensen met een benauwende levensvisie die in de maatschappij rondlopen en die andere mensen daarmee lastigvallen.

De film is overdreven getoonzet en laat je lachen om (en ergeren aan) alle onbenul die wordt uitgekraamd. Toch zet die verzameling onzinnigheden je aan het denken. Het zou toch niet echt zo zijn dat de maatschappij al zodanig is versimpeld, dat de importantie van de boodschap wordt afgemeten aan de uiterlijke vorm waarin ze is gegoten of aan de smakelijke wortel die je wordt voorgehouden in plaats van aan de rationele inhoud van de boodschap? Denkt dan niemand meer na? Heeft dan niemand meer een eigen mening? Eh, ik vrees het ergste, maar dat deed ik al voor ik deze film zag.