Beyond the Black Rainbow (2010)

Beyond the Black Rainbow. Een poëtische titel voor een poëtische film, maar in dit geval wel vage poëzie die na drie keer lezen nog steeds niet doordringt omdat het eigenlijk nergens over gaat. Het enige wat we weten is dat er een neuropsychologisch experiment gaande is waarin een engelachtig meisje door een wetenschapper wordt opgesloten in een labyrint van lege, witte kamers en gangen. Behalve een soort pingpongspel tussen beide personages die op een of andere telepathische manier met elkaar verbonden zijn, gebeurt er niet veel. Toch is er voortdurend een zekere spanning aanwezig, aangegescherpt door de onheilspellende gelaatsuitdrukking van de wetenschapper en het uitstekend gebruik van duistere en relaxerende ambient. Daarnaast wordt er vlijtig op los geëxperimenteerd met de camera die van out of focus en ongewone cadrages tot dwingende close-ups varieert, ondergedompeld in een gloed van bloedrood en oogverblindend wit. Hoewel de film van de ene abstracte scène in de andere vloeit - want ook het einde houdt door het gebrek aan fundamenten weinig steek - zorgen enkele ongemakkelijke momenten voor een soort nachtmerrieachtige ervaring. Dat is ook hoe Beyond the Black Rainbow geïnterpreteerd dient te worden volgens mij, als een ervaring.

Visueel erg de moeite waard, zeer cool kleurgebruik en locaties. Ook een bijpassend duistere soundtrack. Daarbuiten heeft de film weinig te bieden, naar mijn smaak veel te traag gebracht.

Nice!

Na de trailer gezien te hebben had ik er eigenlijk niet zoveel zin meer in, maar de stijl komt véél beter tot z'n recht in de film zelf. Visueel vuurwerk, bijna de hele film lang. Erg jammer dat Cosmatos de laatste 20 minuten compleet de mist in laat gaan, geen idee wat daar gebeurde.

Ook de soundtrack is eigenlijk iets te braaf voor een film als deze, al ben ik al lang blij dat er veel aandacht is besteed aan de integratie van beeld en geluid. Wie een coherent verhaal verwacht kan deze maar beter skippen, wie één brok sfeer wil zit 90 minuten lang aan het juiste adres.

Jammer van die laatste 20 minuten, op zich niet eens zo slecht maar gewoon niet op hetzelfde niveau als de rest van de film. Ze weerhouden me van een volle score.

Wel een dikke 4.5* en een uitgebreide review

Wat ging er volgens jou mis de laatste 20 minunten?

Vanaf het moment dat Elena buitenkwam werd het een stuk minder visueel intens. De scene met de bikers was redelijk belachelijk - domme muziek ook, leek eerder iets voor een goedkope horror flick - en het einde met de steen gewoon niet op z'n plaats. Zonder die laatste 20 minuten was de film gewoon een stuf affer geweest.

Was een enorme stijlbreuk opeens ja, al was het op zichzelf wel vermakelijk. Ga deze maar eens een nieuwe kijkbeurt gunnen, als ik ook weer enkele shots hiervan zie... prachtig gebruik van ruimte. Toch herinner ik me vooral (te) veel close-ups en overlays, die de film voor mij verpestte. Of misschien was ik toen gewoon in een aanstellerige bui. Oh ja, en er zat in de bioscoop geen ondertiteling bij, waardoor die close-ups extra vervelend werden (die man kon ik nauwelijks verstaan met zijn gemompel).

Voor een narratieve film ben je hier duidelijk niet aan het juiste adres. Voor een indrukwekkende visuele en geweldig sfeervolle trip des te meer. Damn..

Er is wel degelijk een verhaallijn maar naarmate de film vordert wordt het allemaal erg vaag.
Door herziening kan er misschien wel iets meer uitgehaald worden maar in eerste instantie gaat het hier (voor mij) toch om de audiovisuele beleving.

De soundtrack is misschien iets minder gedurfd, doch zeker geslaagd en erg passend.

Alleen houdt Beyond The Black Rainbow het net niet vol tot op het einde. Zoals reeds aangehaald gaat de film daar zelfs behoorlijk de mist in.
Het 'laten we er maar een einde aan breien-einde' staat behoorlijk in contrast met de eerste 90 minuten van de film.

Kleine 4,5 *

Apart filmpje dat mij toch wat tegen viel. Begon met een aardige Cronenbergiaanse set up, waarna het eigenlijk snel steeds vervreemdender werd.

Een echt plot werd niet gevolgd en het kostte me even om daar in me te gaan. In tegenstelling tot anderen hier vond ik het visueel juist erg pover. Shots waren veelal matig uitgelicht. Door wat gedraai aan de brightness en wat andere knoppen werd er in de post productie nog getracht er wat interessants van te maken. Meestal met weinig resultaat.

Op zich kon ik verder in de film de nachtmerrie-achtge structuur wel waarderen, maar echt sterk werd het niet echt. Op visueel gebied bleef allemaal het van te laag niveau. Met name qua belichting. En dat is jammer want met een betere DOP en wat meer lichtbudget had het een meesterwerkje kunnen zijn.

3*

erg vage film.

het is een soort film die ik 2 keer zou moeten bekijken om wat meer ontdekking te verkrijgen.

het camerawerk en settings vond ik over het algemeen zeker goed.

verder zitten er wat indrukwekkende scenes in .

met name de scene met de vrouw in de witte omgeving en de man die uit het zwarte gat kruipt ,ondergedompeld met zwart bruine smurrie.

dat soort scenes zijn toch meer kunst in mijn ogen.

voor wat het is geef ik hem nu nog 3***.

misschien dat het wat hoger uit gaat vallen na een 2e poging .

Muziek komt bekend voor:

Florence & The Machine - What The Water Gave Me (Oliver Schories Edit)

Beyond the Black Rainbow, een fijne film ervaring.

Het eerste wat opvalt aan deze film is de feel. Het voelt echt als een film uit de jaren tachtig of misschien wel de jaren 70 waarbij de setting zich in de toekomst afspeelt, de eightees dus. Het voelt echt aan zonder cheesy te worden. Heeft af en toe ook een beetje het Stanley Kubrick feel.

Beyond the Black Rainbow is een heerlijk surrealistisch en vreemde film. Wel een die meer op de zintuigen inspeelt. De film bevat weinig dialoog en is op momenten soms pijnlijk traag, wat weer erg bijdraagt aan de sfeer die de film wil overbrengen. Je wordt compleet in de nachtmerrie mee getrokken. Helaas gaat het richting het einde een klein beetje mis, maar dat staat een hoge beoordeling niet in de weg aangezien het een kleine smet is op een voor de rest fantastisch geheel.

Heel verhalend is de film verder niet, zoals gezegd speelt het meer in op je zintuigen dan dat het echt een verhaal goed wil vertellen. Het is dan ook een fantastische audio/visuele beleving. Prachtige beelden, goed gebruik van kleuren, erg mooi camerawerk en een fantastische soundtrack.

Erg lastig om echt iets over de film te vertellen, Plot legt daarbij genoeg uit wat je over de film moet weten. Het is een ervaring die je moet ondergaan. Ik werd in ieder geval helemaal meegenomen in de surrealistische nachtmerrie. Ik heb er van genoten.

Beyond the Black Rainbow ervoer ik als een surrealistisch kunstwerk waarbij het verhaal - is er eigenlijk wel een verhaal? - totaal ondergeschikt is aan het audiovisuele. Zeer geslaagd in ieder geval met uitzondering dan van die scène met die twee gasten aan het einde waarbij we ook nog eens teringherrie muziek te horen kregen die mij helemaal uit de stemming bracht. Die scène paste totaal niet in deze film en had beter weggelaten kunnen worden. Wel de enige smet hoewel die scène me wel belet om deze verder uitstekende film een zeer hoge waardering te geven.

4,0*

Intense, vooral lichamelijke ervaring. Zweethandjes, ongemakkelijk en beklemmend gevoel bekroop me steeds meer gaandeweg de film. Het doet erg denken aan Cronenbergs body horror (de TV's lijken een hint naar bijvoorbeeld Videodrome), maar het ademt ook de naargeestige sfeer van Lynch's Eraserhead of Lost Highway (die laatste wordt zelfs letterlijk gequote). En visueel (kleuren, sets) heeft het ook veel van Kubricks 2001, ook het trage ritme van de film lijkt daar wel op.

Eigenlijk zit de film simpel in elkaar: psychedelische synthesizer soundtrack, veel gebruik van kleurenfilters en CGI (?). Maar het werkte bijzonder goed (op mij).

Dank aan McSavah die de film in zijn top-10 zette, anders had ik hem wellicht nooit gezien.

Een top 10 met allemaal 2,5* films. Apart.

Is mijn top-10 met favoriete onvoldoendes toch nog ergens goed voor beavis zei al dat ik wellicht beter een topic kon openen om dit te bespreken, maar daar ben ik te lui voor. Deze films zou ik voor mijn gevoel eigenlijk moeten herzien en/of herwaarderen, want krijg er nu toch een goed gevoel bij, terwijl dat tijdens het kijken duidelijk niet het geval was.

Deze Beyond the Black Rainbow ga ik zeker binnenkort herzien. Dat zei ik een kleine anderhalf jaar geleden weliswaar ook, maar de drang is nu wel nog een stuk sterker.

Ah, klinkt stukken logischer nu. Bedankt voor de opheldering. Zit wat in.

Haha, een kennis van me typeerde de stijl van de film even treffend als denigrerend met de term 'Tumblr aesthetics'.

het uiterste einde is een beetje een mysterie maar zeker niet slecht , lees de threads op imdb maar eens na , goede uitleg daar

de kale wetenschapper denkt dat hij speciale krachten heeft maar alleen een groot ego en fancy mes waarmee hij niet meer kan dan een dronkaard vermoorden , elena daarentegen is werkelijk the chosen one met mentale superkrachten , met 1 gedachte/blik en zonder veel moeite dood ze hem , die eindscene moest dat contrast aantonen

Toffe film!

In het begin moest ik nogal wennen aan de soundtrack en de fell kleurige beelden, maar later is het gewoon een heerlijke en relaxde trip weer je heerlijk ij kan weg dromen, het had een beetje een Mondriaan achtig sfeertje, maar ver al rood zwart en wit kwam er bij kijken.

het enigste nadeel vond ik op het moment dat ze de laboratorium uit zijn, en de hele trip in een keer veranderd in en een of andere goed kope horror plot, waar in twee hilly billys worden afgeslagd, net als of dat een soort ontwakings moment moest zijn voor de trip terwijl het pas mooi is als dat bij de eind titelings gebeurt

Voor de rest, een zeer verrasende film
4,5

En na mijn top-10 met favoriete onvoldoendes te hebben aangevoerd kan deze zich warempel bijna nestelen in mijn reguliere top-10!

Mijn eerdere kritiek kan ik nog steeds goed begrijpen (close-ups, overlays, gemompel), maar door een andere instelling en verwachtingspatroon stoort dat veel minder en kan ik de film waarderen voor wat het is en niet voor wat het niet is. Eigenlijk verliepen maar twee scènes stroef (oude man Dr. Arboria haalt herinneringen op en krijgt spuit en vrouw Nyle ziet Barry zonder appliances en krijgt ogen ingedrukt) met enkel close-ups en trage dialogen. Achteraf werd met name in die tweede scène de spanning wel goed opgebouwd. Het overlay gebruik is toch juist geslaagd te noemen. De vermeende stijlbreuk blijft ook uit, want het einde past gewoon perfect in het hele plaatje. Dit komt met name door de gedoseerde maar ontzettend droge en campy humor door de film heen. En hoe die soundtrack op het laatst nog even op komt zetten. Damn, meest geniale soundtrack ooit. Subtiel (en soms minder, e.g. Reagan) gebruik ook van jaren 80 geluiden en video's. Vapor/synthwave in stijlvol ruimtelijk en psychedelisch vormgegeven futuristische en tegelijk nostalgische korrelige krankzinnigheid. Neem daarbij een portie neo-giallo in de lijn van Cattet & Forzani en je hebt een concept waar ik dacht alleen van te kunnen dromen, ware het niet dat ik hem al eerder had gezien.

Cool (doch duidelijk gerecycleerde cinema), bijzonder traag tempo, maar uiteindelijk onwaarschijnlijk nietszeggend. Na 10 minuten was ik al immuun voor de cool-factor (de overdaad van muziek hielp ook niet echt). Een beter idee, een interessanter script, een klein beetje meer eigenheid (het is gewoon Cronenberg met een 2001: ASO esthetiek) en dit had geweldig kunnen zijn. 4/10

Oh, wat een verrassing toen ik hier zag dat deze film van 2010 was. Ik dacht echt de gehele tijd dat ik naar een film uit de (psychedelisch) 70's aan het kijken was.

Naar aanleiding van de SF knockout deze film bekeken (alweer vierde of vijfde film daardoor volgens mij).
Erg intrigerende film dit. Beperkte setting die sterk benut wordt door de visuele aanpak en de daarbij gebruikte soundtrack, vooral dit laatste weet de film net dat extra pluspunt te geven.
Het trage tempo zit de ontwikkeling in de film gelukkig nergens echt in de weg.

De stijlbreuk zoals hierboven aantal keer aangehaald vind ik wel meevallen hoewel die twee figuren op het eind 0,0 toevoeging hebben behalve om aan te tonen dat Nyle helemaal van het lotje getikt is. En ook dat was al duidelijk natuurlijk....

Wist kort na het zien van de film niet zo goed wat ik ermee aan moest omdat het totaal niet was wat ik had verwacht. Uiteindelijk moet ik concluderen dat deze audiovisuele ervaring toch onder je huid gaat zittten. Een beetje een anticlimactisch laatste kwartiertje, maar zo heel erg is dat niet omdat de rest zo lekker krankzinnig en trippy is. Leuk verwijzinkje naar Burroughs The Naked Lunch ook.

Beyond the Black Rainbow is qua sfeer, beeld en muziek een interessant stukje film. Ik zeg 'stukje', maar met bijna twee uur is het best een lange zit. De opbouw is traag, maar dat komt de sfeer enkel ten goede. Het trage tempo draagt samen met de lange shots, primair kleurgebruik en wat verontrustende visuals (waaronder een fijne drug-trip) goed bij aan een sfeervolle film die je redelijk onder de huid kan gaan zitten.

Naarmate de film vordert, blijkt het echter wel een film uit de categorie 'gave premisse, maar waar laten we het in godsnaam eindigen'. Niettemin, een interessante poging.

Enig idee wat je toen nog zoal in je top 10 had zitten?

Als je goed op de LSD zit, dan zal dit misschien wel een goede film zijn, maar nuchter is het niet om aan te zien. Ik dacht nog wel, ah fijn een sciencefiction/horror, en hij krijgt ook nog 4 tot 5 sterren? Dat zal wel een prima film zijn. Maar ik had beter moeten weten en niet van het stemgedrag uitgaan.

Of het moet zijn dat ik een andere film zag, maar dacht toch zeker dat ik de juiste gekeken had.

Aangezien ik tijdens de eerste ziening zwak, ziek en misselijk was en m'n aandacht er soms moeilijk bij kon houden, deze maar eens in de herziening gegooid. En compleet weggeblazen door de film. Audiovisueel misschien wel de meest indrukwekkende film die ik ken, met als exceptioneel hoogtepunt de 1966 sequentie. Pure nightmare fuel.

Het laatste kwartier wordt de film een beetje campy en gaat Cosmatos de horrortour op. Op zich wel grappig, maar toch een klein beetje misplaatst in een film als deze. Maar toch weerhoudt het me er niet van om voor de volle 5* te gaan. Geweldig audiovisueel nachtmerrie-spektakel.

Uiteindelijk helaas toch een werkje waar ik bijzonder weinig mee kon. Een enorm sterke score en een spel met kleur en belichting dat zijn weerga niet kent, maar daarbuiten had het niets dat mij verder intrigeerde. Soms is dat audiovisuele dan genoeg, hier was dat voor mij niet zo. De macabere horror-elementjes deden het niet al te best (zeker niet in het laatste kwartier, wat een afknapper zeg), en een coherent verhaal heeft de film ook niet. Niet dat ik daarvoor was gaan kijken, want ik verwachtte van een tevoren al een style=substance. Maar Beyond the Black Rainbow was mij echt te traag en en de visuele stijl had voor het plot (voor zover je daarvan kan spreken) uiteindelijk te weinig meerwaarde. Kleurgebruik, sfeer en score ten spijt kom ik alsnog niet verder dan 1.5*-die puur en alleen middels die elementen vergaard zijn.