Koi no Tsumi (2011)

Sono is garantie voor spektakel.

Al had hij hier nog wel wat meer uit de kast mogen halen. De film kent weer wat zelfde accenten als zijn andere laatste films; personages die braaf en burgerlijk lijken komen terecht in een web van idioten, geweld en perversiteit. Hij blijft wat te veel hangen in die structuur in deze film naar mijn zin, maar vermakelijk is het nog steeds wel.

In Guilty of Romance staat de humor toch wat meer op de achtergrond. Al zit er toch ook wel een geniale scene in aan een eettafel met een vreselijke moeder-dochter dialoog. Een van de grappigste scenes in de film. De scenes zijn verder toch vooral pijnlijk, wat genant ook, maar niet zo excessief als ik verwacht had. Visueel is het traditioneel sterk, vooral de openingsscene is erg mooi, en verder valt wederom het geweldige sounddesign op wat het geheel erg sfeervol maakt.

Sono grijpt qua regie ook wat terug op het poetische uit Love Exposure, maakt het allemaal misschien een beetje een allergaartje van wat hij wel vaker doet, maar dat maakt het nog steeds wel weer een erg vermakelijke film.

Vooral het geluid maakt er een kleine 4* van.

Weer een typische Sono, die ook hier weer de duistere kant laat zien van de mens. Sex, geweld en dood, ze schijnen onlosmakelijk met elkaar verbonden te zijn in de wereld van Sono. Ik moet bij zijn films nog wel eens denken aan de Franse filosoof George Bataille die bekend staat als de "filosoof van het kwaad". Volgens Bataille koestert ieder mens de drang om grenzen te overschrijden, zelfs tot de dood er op zal volgen. Iets wat wij dus duidelijk terug zien in de films van Sono, die voor mij toch wel op het ogenblik de meest interessante Japanse filmmaker is.

Hoewel deze film best wel mooi oogt met een zeer sterk eerste uur valt hij in zijn geheel toch wel enigszins tegen. Een beetje voorspelbaar werd het naar het einde toe ook allemaal wel.

Waarom een gedeelte van de film weggecut is, is mij niet helemaal duidelijk. Het schijnt dat in dat gedeelte de focus meer gelegd werd op de rol van de dedective, althans dat las ik in een recensie over deze film.

3,5*

btw Is dat de reden waarom jij de film niet hebt gezien of niet op de film gestemd hebt?

Typische Sono. Beklemmende sfeer en verontrustende personages. En een vrouwelijke lead met een flinke bos hout voor de deur. Seks is een groot middel in de nieuwe nachtmerrie van Sono en met dat middel haal je toch veel gewicht in huis. Sono weet dat middel ook goed te benutten maar verhalend klemt het nogal, of dit puur door de international cut komt acht ik zeer waarschijnlijk.

Het blijft een gemis dat de detectives er nu een beetje bij de haren bij gesleept worden terwijl de significantie er niet is, ook mede omdat de detectives wel erg weinig screentime hebben. Visueel oo kerg aardig, helaas wordt die stijl niet echt constant. In het begin is het visueel wel erg magnifiek. Typisch Sono, vrij inwisselbare scenes afgewisseld met ijzersterke scenes. Hit and miss waar de positiviteit toch overheerst. Blijft een unieke filmmaker.

Fijne Sono.

bekende structuur, zeker na Cold Fish. Het eerste anderhalf uur is leuk, het laatste uur brengt waarom je kijkt naar Sono's films. Compleet onsubtiele, vet aangezette en doorgedraaide perversiteiten. Een mix van drama, horror en thriller die een geweldige afloop kent.

Wat minder bekende acteurs, visueel niet z'n beste en ook niet meteen z'n verrassende film, maar wel erg sterk uitgevoerd. Heb de versie van 149 minuten gezien en het extra verhaal voegt wel degelijk iets toe, al maakt het de film dan wel aardig wat langer. Toch me geen seconde verveelt, wat niet vaak gebeurt bij films die 120+ lopen.

4.0* en een uitgebreide review

Toen ik recentelijk The World of Kanako van Nakashima zag, moest ik enigszins aan Sono denken. Ergens onvergelijkbaar, want bij Nakashima lijkt meer te focussen op het drama en de stilering, terwijl de Sono zich meer richt op het absurdisme en in de soundtrack een grote voorkeur voor klassieke muziek lijkt te hebben. Maar bij beiden draait het uit op zeer intense scènes vol waanzin. De animo om deze film te herzien werd in ieder geval behoorlijk groot.

Deze keer de uitgebreide versie gezien, en de extra scènes zijn zeker van toegevoegde waarde. Het verhaal rondom de detective bevat ook de nodige spanning, en maakt dat het thema van geheime dubbellevens alleen maar sterker uitkomt. Het nieuwe einde, dat een filosofisch tintje heeft, mag er overigens ook zijn. Wat filosofie betreft is het regelmatig aanhalen van "Het Slot" van Kafka bijzonder. In mijn ogen wordt er nogal een vreemde draai aan dat boek gegeven, maar vermakelijk is het wel als zo'n boek op dergelijke manier misbruikt wordt.

Datzelfde geldt voor de muziek. Ik schreef het al in mijn eerste bericht: het adagietto uit Mahlers vijfde symfonie is nogal een clichéstuk, en dan is het des te grappiger als het klinkt terwijl er allerlei perversiteiten zoals een urinerende mevrouw over het scherm rollen. Niet clichématig is de barokmuziek, "Tombeau pour Monsieur de Lully" van Marais om precies te zijn, maar ook hier is het contrast tussen dergelijke muziek en de vertoonde beelden best wel komisch.

Echt veel directe humor heeft de film niet, maar dit soort elementen maken het behoorlijk vermakelijk. Dat geldt ook voor de personages, met name de universitair docente is behoorlijk bizar en heerlijk lomp, en de mime-speler/pooier mag er ook zijn zoals hij met z'n blije bakkes de hele tijd de ramptoerist uithangt. De love hotel scène is leuk, maar de leukste scène blijft met de moeder. Als er geen ondertiteling bij had gezeten, zou je denken dat ze alleen maar vriendelijke woorden spreekt.

Opmerkelijk hoe die scène snel kan omslaan in complete waanzin. Een voorbode voor de sterkste scène: de confrontatie met de echtgenoot. Hier is Sono op z'n sterkst, complete waanzin, de muziek van Marais klinkt, terwijl ondertussen ritmisch een trommel slaat, wat voor een bijzonder nerveuze sfeer zorgt. De verfballonnen zorgen ervoor dat visueel de waanzin ook perfect tot uiting komt.

Over de hele lengte een fijne broeierige sfeer, met een opbouw naar een geweldige climax in de laatstgenoemde scène. Een ophoging is onvermijdelijk. 4,5*.

Een prima psychologische thriller totdat dat de verdorven professor —met in haar voetspoor een knettergekke moeder— ten tonele verschijnt. Hoewel die verhaallijn naar verluidt geïnspireerd is door een waargebeurde perverse moord in de rosse buurt van Tokyo, wordt de film vanaf dat moment geleidelijk aan een stuk minder interessant. Temeer omdat ik niet zat te wachten op het quasi-filosofisch geleuter van de professor. Ik had liever gezien dat de verhaallijn over de overspelige detective wat verder uitgediept was, zoals dat ook het geval is met de slaafse huisvrouw die van lieverlee haar verdrongen seksuele behoeftes begint te vervullen. De ludieke spiegelscène van Megumi Kagurazaka (destijds Sono’s kersverse bruid) springt er wat mij betreft uit.
Van de films van Sion Sono, die ik tot nu toe gezien heb, naar mijn smaak de enige die qua niveau kan wedijveren met Ai no Mukidashi (2008).

Wederom een fantastische Sono! Het blijft genieten om te zien hoe hij zijn personages altijd langzaam laat afglijden tot in een waanstaat waarin niets is wat het lijkt. De hier al veel geroemde tafel scène is echt dik en humoristisch in al zijn zwartgalligheid, de film bijt op de juiste momenten! Dikke 4*

Mijn 2e Sono na Antiporno, en die beviel mij wel. Guilty of Romance zit in dezelfde lijn, maar is toch wat minder dan Antiporno. Visueel begint het alvast goed en trekt het meteen de aandacht. Ik had de versie van 144 minuten en misschien was dat wel iets te langdradig. De figuren zijn heerlijk geknipt, maar visueel valt het interessante wat weg. Gelukkig blijft het boeiend genoeg tot het einde, al is dat niet steeds met volle overtuiging. Naar het einde toe wordt het wel terug beter. Zeker geen slechte film, maar minder mijn ding. Langs de andere kant doet het wel benieuwen naar andere films van Sono.

Ik kan me wel aansluiten bij een aantal meningen hierboven. Minder dan bijvoorbeeld Antiporno of Love exposure, maar voor mij nog steeds rollercoaster cinema waar ik met bewondering heb naar gekeken. Hoewel de rode draad wel duidelijk is en waarbij het personage Izumi centraal staat, was het soms een verwarrende absurde context van alles daarrond. Koi no tsumi heeft een intrigerende plotlijn waarbij Izumi haar seksuele behoeftes exploreert.

Als je in de films van Sono gezogen wordt, kom je zelden bedrogen uit, hoe absurd of chaotisch je het ook ervaart. Zijn mix van stijlen en genres maakt het tot een complex, maar fascinerend geheel. Ook hier weer de volle aandacht voor de vrouw, mannen zijn ook hier ondergeschikt.

Ik zag de lange versie ook. Misschien inderdaad dat tikkeltje te lang. Maar die verknipte personages (die oma en die gillende prostituee) blijven er je aandacht bijhouden. Er zijn tal van scènes die eruit springen zoals de confrontatie met de echtgenoot of de fotoshoots. Mooi!