Jess + Moss (2011)

Een film die vervuld is van prachtige beelden. Op zich gebeurd er vrij weinig maar het heerlijke lome sfeertje en de schitterende setting maken het helemaal goed. Wat ik vooral heel knap vind is dat je aan de ene kant de scènes door een heel mooie en romantische kinderbril ziet. Je kan bijna precies voelen hoe ze deze zomer in hun jeugdige wereld opnemen. Maar aan de andere kant druipt de tragiek van hun eenzaamheid ervan af. Deze balans is echt ZO knap gedaan.

Saaie bedoeling waarin we de dagindeling van twee hechte vrienden onder de loep mogen nemen terwijl het verleden continu een vage rol lijkt te spelen. Vuurwerk, casettebandjes en potjes met onkruid leken de belangrijkste activiteiten. Hier en daar is een mooi shot terug te vinden maar de plaatjes van de omgeving met een paars/blauwe gloed vond ik wat minder mooi. Er waren ook korte scènes waarbij er iemand achteruit liep door het gras en daar was een voice-over of het geluid van een achteruitspoelend audiofragment ondergeplakt. Een beetje vervelend en het deed me allemaal niet zoveel.

Een redelijk dramafilm...

Geen spannend verhaal...

Wat een troep, slecht onderhoud huis...

Redelijk acteerwerk...

Geen mooi breedbeeld, wazig kleur (geen HD aanwezig)...

Redelijk achtergrond geluid (geen Dolby Digital aanwezig)...

Geen moeite waard...

Jammer...

De trailer blijkt een lokkertje, zoals het trailers betaamt.

Clay Jeter heeft het op een experimenteren gezet en leeft zich uit met bandrecorders, natuurschoon, fijne muziek en vuurwerk, wat uitmondt in een narratiefloos, donker sprookje, met twee hoofdrolspelers, die op elkaar aangewezen zijn en een moeilijke relatie onderhouden. Jess kan maar weinig sympathie vergaren, terwijl Moss dat wel doet. Helaas zijn er te weinig ontwikkelingen om echt mee te kunnen leven. Jeter laat vooral zien aanleg voor horror te hebben i.p.v. bekwaam poëzie te uitten.

Jess + Moss is een bandje met losse fragmenten, dat nergens heen leidt, maar wel flarden heeft van mooie muziek (letterlijk en figuurlijk). Visueel ziet het er doorgaans prachtig uit.

De kracht in mijn inziens is dat de film een gevoel van eindeloze zomers kan overbrengen. De dagen lijken treuzelend om te gaan, terwijl de zon op de huid brandt en de omgeving grondig verkend wordt.

Minimale 3*

Fijn klein filmpje over het krampachtig vasthouden aan (jeugd)herinneringen. Het religieuze tintje in de film is licht bitter en het vervallen huis ook wat troosteloos. Toch had ik het idee dat de film eerder positief was dan negatief. Bitterzoet misschien. De vertelstijl is fragmentarisch, maar wel oprecht en met veel ruimte voor karakterontwikkeling. Het voelt allemaal erg persoonlijk aan.

Sarah Hagan, wat is daarmee gebeurd na Freaks and Geeks en Buffy? Leek toch een succesvolle carrière tegemoet te gaan. Fijn om terug te zien en ook hier acteert ze weer goed. De jonge Austin Vickers doet het ook prima.

Fijne sfeer en stijl verder. Sommige shots die pal in het zonlicht staan, andere weer groezelig en met grove korrel. De soundtrack heb ik erg weinig mee, maar ik snap de keuze wel en het werkt hier perfect. Maakt het hooguit iets sentimenteler.

Fijne nostalgie trip, met een licht bitter randje.

Oooooh, bedoelde je haar? Die is wel erg goed opgedroogd zegt hé, damn. Wel moeilijk te geloven dat ze niet echt zo jong is als het personage dat ze hier speelt maar in haar F&G tijd was ze blijkbaar al 16 terwijl ik haar daar echt niet ouder als 11/12 had geschat, nja doet er niet toe ook. Merkwaardige career change, dat wel, in positieve zin uiteraard want wat blijft het toch geweldig dat er een groep mensen bestaat die zich voor het maken van dit soort minimale low-budget indie-films inzet en niet voor het grote geld kiezen. Bedankt voor de tip nogmaals in ieder geval want dit is visueel misschien wel één van de mooiste films die ik dit jaar zag. Ja, ik hou van de kitsch uit oa Benoît Debie zijn films met dikke overdreven kleurenfilters maar er gaat toch niets boven dit soort korrelige 8 mm beelden, echt een magisch dromerig effect kan dat geven, ook hier weer. Misschien wel het beste voorbeeld ook. Eeuwig zonde dat alles tegenwoordig zo digitaal moet en oude mediums (waaronder ook cassettes dus) in de vergetelheid raken. Kwa verhaal hoef je hier, zoals gezegd, verder weinig van te verwachten. Sterker nog, als het je allemaal niets doet zou je het als een van de meest lege en saaie films aller tijden kunnen ervaren. Maar voor mij en gelukkig ook voor een hoop andere hier, die het bovendien ook nog eens een heel stuk beter wisten te omschrijven, is een aaneenschakeling van beelden met enkel wat ''niet-synchroom-lopende'' en ''nietszeggende'' voice-overs waar je zelf maar iets uit moet halen toch oneindig veel mooier. Ongelofelijk ook hoe goed deze film heen en weer weet te switchen tussen onbezorgd dromerig naar pijnlijke momenten, dat is misschien sinds Somersault niet zo goed meer gedaan. (4*)

Schitterende melancholische film...de laatste zomer die neef en nicht samen doorbrengen en geen volwassenen in de buurt. Iets met vrijheid, vuurwerk, graansilo's en wat ziet Kentucky er geweldig uit in de zomer.

Er is gefilmd op een oude restvoorraad film, waardoor de film een aparte look heeft, verder horen we veel afgespeeld op oude cassettebandjes, waaronder een cursus je hersencapaciteit beter te gebruiken.

De boerderij waar gefilmd is, is de oude familieboerderij van de regisseur.

Er zit verder geen dramatisch verlopend plot is, het zijn echt een soort herinneringen of verteld zoals je je later iets herinnert.

Meesterwerkje!

Fijne verrassing!

Film walst inderdaad langs verschillende gemoedstoestanden. Het ene moment zomers en onbezorgd, het andere moment troosteloos en wrang, en toch weet Jeter het allemaal subtiel samen te brengen in één film. Knappe prestatie toch wel om perfect die balans juist te krijgen. Interessante relatie ook natuurlijk door het leeftijdsverschil. De twee zijn duidelijk tot elkaar veroordeeld in een wereld waar verder niets te beleven valt. Ook hier weet Jeter aardig de balans te houden, niks te forceren en de relatie geloofwaardig te houden. Jess is soms moeder, soms zus, en als haar ontluikende sexualiteit het wil overnemen bij momenten zelfs meer.

Een film die maar twee personages telt, waaronder één kind, leunt sterk op de acteurs en die brengen het er gelukkig prima vanaf. Jess is toch het meest complexe karakter dus veel lof naar Sarah Hagan die een prima prestatie neerzet, maar ook Austin Vicks verdient zeker een pluim voor zijn naturel spel.

Ook visueel verrast Jeter. Lekker korrelige beelden, veel dromerige slo-mo's, bij elk shot wordt er meer gedaan dan simpelweg geregistreerd en daar hou ik wel van. Ook de nostalgisch aandoende soundtrack sluit perfect aan bij de film.

Visueel interessant, sterk acteerwerk, dromerige trip, prima einde ook. Sterk debuut, ruime 3,5*.

Jess en Moss zijn twee jonge verloren zielen woonachtig in Nergenshuizen in Kentucky. “One day, I will leave this place. Away from Kentucky”, zegt Jess op een bepaald moment. Ik snap het. De locatie is allesbehalve aantrekkelijk. Met een indringende enscenering weet de film de onaantrekkelijkheid van het bestaan in Nergenshuizen in Kentucky heel duidelijk te maken. Regisseur Clay Jeter heeft daar niet veel voor nodig. Vijf mensen, een paar indringende scènes, twee huizen en de troosteloze uitgestrektheid van de tabaksvelden.

Jess is een meisje van 18 jaar oud. Moss is een jongen van 12 jaar oud. Ze zijn nicht en neef, bevriend en onafscheidelijk. Jess haat alles in het leven dat zij als een gevangenis ervaart. Ze haat zelfs zichzelf. Ze haat Moss niet. Het verschil in leeftijdsjaren is groot. In emotioneel opzicht is het verschil klein. “Jouw ouders en mijn ouders waren goede vrienden”, zegt Jess tegen Moss. “Toen was er een storm en een fataal ongeluk”. Is het de waarheid? De film maakt het niet duidelijk. Feit is dat de ouders afwezig zijn en zowel Jess als Moss bij surrogaatouders wonen.

Jess beluistert oude cassettebandjes waarop haar moeder haar raad geeft en waarschuwt voor de dingen die op haar pad komen. “Mannen zijn zielige wezens. Pas goed op”. Soms kleedt Jess zich in haar moeders’ kleding en poseert voor de spiegel als een armzalige kopie van Marilyn Monroe. Of van haar moeder. Op een dag was Jess’ moeder opeens verdwenen. Net zoals Jess dat op een dag ook zal zijn. De koffer is al gepakt. De koffer staat al maanden klaar. Al jaren. “Hoe lang staat die koffer daar nu al”, roept Moss woedend. Bang als hij is dat de koffer en Jess op een dag weg zullen zijn.

De camera legt de dagen van Jess en Moss vast in vaak onscherpe en korrelige momentopnamen. Momentopnamen die meer intuïtief dan chronologisch zijn geordend. Het zijn beelden die een bizarre sfeer kweken. Een pathologische samensmelting van verwaarlozing, ongelukkig zijn, wanhoop, isolement en een beetje perversie. Het voelt beklemmend. En dat is het verhaal natuurlijk ook. Een beklemmend drama dat in gruizige beelden tot de kijker komt. Authentiek, niet vrolijk en met een confronterende directheid. Jess + Moss is een intrigerend en verrekt indringend portret van twee verloren zielen.