Dancing Arabs (2014)

Vanaf 14 mei 2015 in de bioscoop (September Film)

Het Israëlisch Palestijnse conflict diende als achtergrond in dit, stemmige, melancholieke, bescheiden, soms scherpe, dan roerende, dan weer luchtig humoristisch coming-of-age drama rondom vriendschap, liefde, tolerantie, identiteit en politieke stellingname, dat voor mij nog intenser had gemogen. Aan het eind legde de regisseur de waanzin van het conflict bloot, maar miste ik de stellingname van de Palestijnse familie. De cast speelde absoluut goed.

Het Arabische-Israëlisch conflict als basis voor dit verhaal.

Wie reeds films zag over dit conflict zal wel rap beseffen dat niet de beste film is met dit thema.

Anderzijds behoorlijk neutraal uitgewerkt en afzijdig van geweldadige en/of oorlogsscenes maar toch met de nadruk op tot wat dit kan leiden.

"Dancing Arabs" als titel trekt op niet veel. Gelukkig doen de acteurs in deze film het beter.

Kleine 3,5.

Psychodrama over een jonge Palestijn die door assimilatie voor zichzelf een stekje probeert te veroveren in Israël, wars van allerlei vooroordelen. Hij krijgt daarbij van lieverlee hulp uit onverwachte hoek, al zullen sommigen de hoopvolle ontknoping allicht als iets te melodramatisch en/of utopisch ervaren.

Desondanks een mooie film over liefde en loyaliteit, entiteiten die maar al te vaak het slachtoffer worden van de schizofrene verhoudingen in de Israëlische samenleving. Net als in eerdere films weet regisseur Eran Riklis op subtiele wijze aandacht te vragen voor de ingewikkelde relaties tussen Joden en Arabieren en de menselijke drama’s die dat aan weerszijde teweegbrengt. Andermaal knap gedaan.

Eerst ging ik zeggen: "Goede film, tussen de 2?" Maar uiteindelijk? Was het een SAAIE film! Pas na een uur begon er een klein beetje, (een paar scènes) van vriendschap tussen Eyad en die gehandicapte jongen. Tjah... Saaie avond!