Al di là delle Nuvole (1995)

Twee goede regisseurs. Moet wel aardig zijn.

Dit was de eerste film van Antonioni nadat hij een ernstige hartaanval kreeg in 1985.

Bron: cinema.nl

net binnen, ben benieuwd!

De film van Michelangelo Antonioni wist me er niet de hele tijd goed bij te blijven, betrapte mezelf erop dat ik toch af en toe op de klok keek. Het eerste en het laatste verhaal vond ik sterker dan het middenstuk. De vrouwen in de verhalen zijn allen erg mooi, Inés Sastre lijkt in de film een beetje op de Spaanse Angelina Jolie, en dat is natuurlijk altijd positief. John Malkovich speelt de regisseur/ de verteller, ik denk dat hij dat hij dat met iets meer passie had kunnen doen. Echte fans van Michelangelo Antonioni zullen de film denk ik zeker kunnen waarderen. Ikzelf heb alleen The Passenger gezien en die vond ik beter.

3*

De engelse titel vind ik echt verschrikkelijk! De originele titel duidt echt aan waar de film over gaat. Schande dat iedereen die stomme vertaalde titels overneemt. Had er nog een vurige discussie over bij de FRS zaak toen ik de dvd kocht.

Ja je hebt gelijk, ook aangezien het uit te spreken is.. Professione: reporter is de betere titel. Ik hou het bij deze film toch wel bij Beyond the Clouds!

Krijgt 14 September een release op het goede Britse label Second Sight (niet te verwarren met het eveneens goede label Second Run)!

http://www.play.com/DVD/DVD/-/233/313/-/11082976/Beyond-The-Clouds/Product.html?searchtype=genre#

Ben wel benieuwd naar deze film! Vind het nummer van your blue room van U2 erg mooi. Dat is voor deze film geschreven! en komt er als het goed is in voor

Deze film is zo maar en uit het niets boven komen drijven in hoogste regionen van mijn persoonlijke lijst der lievelingsfilms . Stukjes van Antonioni zijn vanzelfsprekend veel beter dan die van Wenders . Wat mij betreft zou het beter zijn geweest als Antonioni alles van Wenders had weggelaten .

***** / *****

Mooie, poëtische film van twee grootmeesters. Al is mij niet helemaal duidelijk wie nu wat gemaakt heeft. Is dat erg? Heb hem maar over me heen laten komen en genoten van de schoonheid van de beelden en de muziek. Schitterende soundtrack trouwens met muziek van U2 (speciaal voor deze film geschreven) en Van Morrisson. Schitterende beelden ook van een verregend Ferrara en Portofino.. Maar het mooiste zijn natuurlijk de vrouwen. Film is een ode aan de vrouw, aan de liefde, aan de schoonheid. Ook nog pastiches van Marcello Mastroianni (een jaar voor z'n dood) en van Jeanne Moreau. Er valt veel te genieten met deze film. Worden ze zo nog gemaakt heden ten dage?

Op IMDb is een aardige analyse te lezen over de verhaallagen en de samenhang, functie en duiding van de verschillende vertellingen. Maar je kunt ook heel goed zonder zo'n analyse van deze film genieten.

Ben alleen geen fan van John Malkovich en van voice overs. Is me trouwens een raadsel wat al die Europese regisseurs in die Malkovich zagen. Een houten klaas, die nauwelijks te verstaan is. Maar gelukkig is daar Fanny Ardant, en Sophie Marceau natuurlijk. Die vrijscène is behoorlijk expliciet, zelfs naar huidige opvattingen. Dat heb je als je regisseurs en acteurs/actrices hebt die gewend waren hun eigen normen en waarden te volgen en niet beducht waren voor de opvattingen van de benepen bourgeoisie. Het leverde memorabele films op. Zoals deze.

Er zijn weinig regisseurs die mij zo na aan het hart liggen als Antonioni, dus zou ik graag iets positiefs bij deze film schrijven, maar ik vind hier echt niets aan. Vier saaie verhaaltjes, waarvan slechts één (het eerste) visueel enigszins aantrekkelijk. Vele prachtige acteurs en actrices, maar zelfs de blote Sophie Marceau (en wat is die mooi, zonder èn met kleren) kan hier geen voldoende voor uit het vuur slepen.

Bij dit meesterwerk van Antonioni moet ik telkens denken aan Slave to love van Bryan Ferry . ( Overigens , ook de soundtrack van U2 & Brian Eno is werkelijk fenomenaal ! )

To need a women

You've got to know

How the strong get weak

And the rich get poor

The sky is burning

A sea of flame

Though your world is changing

I will be the same.

The storm is breaking

Or so it seems

We're too young to reason

Too grown to dream

Als Identificazione di una donna (1982) de eerste moderne film was van Antonioni dan was Al di là delle nuvole (1995) diens postmodern werk . Onterecht een genegeerd meesterwerk en nog steeds oneindig veel beter dan films van vooral Aziatische Antonioni copycats als Weerasethakul , Tsai , Hou en Kar-Wai Wong …