Abbott and Costello Go to Mars (1953)

One small step for Abbott, one giant leap for Costello

Het einde van de Abbott & Costello films begint langzaamaan in zicht te komen. Go to Mars is alweer de 32e film in een reeks van 36 maar het was ook een film waar ik een beetje schrik voor had. Nu kan ik sci-fi altijd wel waarderen (o.a. Stargate en de oude Battlestar Galactica reeks) maar die reeksen waren wel serieus bedoeld. Met films die al ettelijke jaren oud zijn, heb ik vaak wat meer moeite omdat het allemaal zo belabberd is gemaakt. Maar Abbott & Costello zouden hun naam niet waardig zijn als ze hier weer niet iets van wisten te maken.

Tijdens het kijken viel me wel op hoeveel gelijkenissen de film eigenlijk heeft met zo'n andere sci-fi 'klassieker', namelijk Missile to the Moon (1958). Het verhaal lijkt er echt redelijk hard op en de film heeft ondertussen evenveel stemmen, een lager gemiddelde maar dat is terecht want dat is nu echt een flutfilm maar daar gaat het nu niet om. Go to Mars was er zo'n 5 jaar eerder en brengt het allemaal nog redelijk leuk. Ik zeg redelijk want de film kent nog altijd wel een aantal minpunten. Zo is het eerste gedeelte van de film waar het duo in New Orleans terecht komt ten tijde van Mardi Gras terwijl ze denken dat ze op Mars zijn nogal saai. Het wordt allemaal nogal langdradig gemaakt, net zoals die raketvlucht trouwens die maar bleef duren. Gelukkig is de 2e helft van de film een stuk beter waardoor de film toch nog een zekere vermakelijkheid kent. Vanaf dat ze op de planeet Venus terecht komen breekt de film wat open en krijgen we een aantal leuke scènes voorgeschoteld. Voor de effecten moet je het hier trouwens helemaal niet doen. In '53 hadden ze nog niet echt de mogelijkheden om een deftige sci-fi flick neer te zetten (de eerste zou in mijn opzicht The Forbidden Planet zijn met een piepjonge Leslie Nielsen) maar daar gaat het, wederom, niet om. De helmen van het duo zijn nog redelijk leuk, al hadden die volgens mij een aantal gaten in zich om Abbott & Costello verstaanbaar te maken? Soit, het zag er op zich wel allemaal leuk uit maar het werd nergens hoogstaand. Eigenlijk is de filmtitel ook wel waanzinnig slecht gekozen doordat er niemand naar Mars gaat. Oké, het was het plan van het groepje dat de raket had gebouwd maar uiteindelijk komen ze op Venus terecht, na een tussenstop in New Orleans.

Het duo is wel weer eens lekker op dreef. De scène met de discussie wie Orville is, is van typisch Abbott & Costello niveau en erg vermakelijk. De raketvlucht is af en toe ook wel leuk maar duurt veel te lang maar dat ligt niet zozeer aan de hoofdpersonen. Wanneer we in de raket zaten, was het wel leuk maar er werd echt teveel geconcentreerd op het vliegen van de raket zelf. De effecten zien er al niet al te best uit en het keer op keer doorkruisen van de Lincoln Tunnel begint snel te vervelen. Waar ik ook minder over ben te spreken is de toevoeging van 2 Abbott & Costello look-alikes, namelijk Jack Kruschen en Horace McMahon. Die zijn het meeste van de tijd erg vervelend en het continue 'I'm with you' kwam mijn oren uit. Geen idee wat de makers nu eigenlijk bezielden om hen in het verhaal te introduceren want passen doet het niet. De Abbott & Costello films staan meestal ook gekend om het vele vrouwelijke schoon dat in de films passeert. Wel, dat is hier niet anders maar nu worden er wel erg veel geïntroduceerd... De vrouwen op Venus zijn namelijk allemaal Miss Universe kandidaten! Je zult dus niet echt lelijke vrouwen ontdekken op Venus.

Leuk maar niet het beste wat het duo heeft gemaakt. Abbott & Costello Go to Mars kent een aantal sterke scènes (Orville - Orvilla) maar de toevoeging van Mugsy en Harry als een slap aftreksel van het duo had nooit moeten gebeuren. de effecten zien er niet uit maar hebben wel een zekere cheesy factor waardoor dit toch nog leuk wordt. Al de Miss Universe kandidaten zijn natuurlijk meegenomen.

Kleine 3.5*

Iets beter dan zijn voorganger Abbott and Costello Meet Captain Kidd. De cast bestaat o.a. uit deelneemsters aan de Miss Universe-competitie, een zeer jonge Harry Shearer en voormalig Miss Sweden van 1950, Anita Ekberg. De film herenigt Abbott en Costello met Robert Paige na hun samenwerking in Pardon My Sarong. Kort na de release van de film verschenen Abbott en Costello op "The Colgate Comedy Hour" uit 1950, en maakten een sketch waarin ze de première van de film bijwoonden.

De titel van de film is een beetje misleidend, omdat het duo nooit Mars heeft bereikt. Desondanks bevat deze Abbott and Costello-film nog redelijk onderhoudende humor voor de liefhebbers.

2,5 *