I Basilischi (1963)

Veel Wertmüller buffs beschouwen haar debuut als haar beste film, het is iig de minst op de zenuwen werkende. In feite betreft het hier een soort i vitelloni go south, die Fellini inspiratie is niet verwonderlijk aangezien zoals u weet Wertmüller regie-assistente was bij 8,5.

Groteske trekjes worden hier nog in toom gehouden, maar de trademark gekke stemmetjes van de personages zijn reeds aanwezig: de voice-off die ons in de beginsequentie toespreekt klint als een soort vrouwelijke variant op Abatantuono, de rest heeft ook in meer of mindere mate te maken met spraakgebreken, waarbij dient te worden gememoreerd dat de meeste acteurs-ongekenden- door anderen werden gedubd.

De gememoreerde beginsequentie is typisch: we leren het provinciehol dat niet met name genoemd wordt en enkele van zijn bewoners kennen tijdens de ..siësta. Er gebeurt verder geen reet en dat is ook precies het punt van de film, de 3 regeltjes hierboven zijn practisch de hele inhoud. Maar we volgen vooral de wederwaardigheden van 3 vitelloni - hierboven reeds gememoreerd en ook gespeeld door de daar genoemde acteurs- die afkomstig zijn uit de betere kringen en doelloos door de straten dolen. De gekendste is waarschijnlijk de Siciliaan Setta Flores, die meer op Borat lijkt dan Borat zelf op Borat lijkt...al is Antonio uiteindelijk het voornaamste personage.

Voor Wertmuller ligt het tempo aan de contemplatieve kant, die pens, treks en zoems af en toe werkten wel wat op de zenuwen.

De voice-off blijkt te behoren aan een grietje dat als enige in het dorp veranderingen teweeg probeert te brengen, en zorgt voor de noodzakelijke politieke verwijzingen. Deze komedie heeft idd. wel dramatische trekjes, de meest tragische episode komt tegen het eind en en passant.

Zoals ik zei wordt de plaatsnaam niet genoemd, werd geschoten op meerdere locaties in Apulië en de Basilicata. De pun in de titel lijkt me duidelijk.

Film besluit met de constatering " gelul...gelul...overal hier " , ik weet niet of dat op de filmlocatie slaat of dat Wertmuller over zichzelf oordeelt...

Grote troef is de uitstekende score van Morricone, die het hier nog zonder zijn latere maniertjes stelde.

Duikt op in een restauratie op MUBI en ik had nog nooit van deze titel gehoord. De regisseur assisteerde klaarblijkelijk Fellini, de gebruiker hierboven haalt het al aan. Benieuwd wie op MM deze gaan zien

Ik zag van Wertmuller alleen Pasqualino Settebellezze die mede dankzij een TV uitzending (als keuzefilm bij Zomergasten) veruit de meeste stemmen op de site heeft. Een groteske en uitbundige film over fascisme. Met soms tamelijk ongemakkelijke humor bovenop de ellende.

Dit is behoorlijk anders, veel minder uitbundig. I Vitelloni wordt door Pippo al genoemd en dat was ook de film waar ik aan dacht. Maar dan in het zuiden. Ik dacht dat er vooral in een accent werd gesproken, maar Pippo noemt het spraakgebreken. Ik geloof het meteen.

De film gaat over een dorp. In het verleden woonde er nog adel en was er een duidelijke verdeling: De adel bezat de grond en het volk boerde op die grond. De adel is weg (op een gravin die geen gravin meer is na en zij heeft heimwee naar vroeger tijden). De familie van de notaris was vroeger fanatiek fascistisch, maar de notaris is nu een man die zijn kinderen verrot scheld en niet wil dat ze met boerenfamilies omgaan. De boeren kwamen in 1947 nog een keer in opstand, maar nu is er af en toe een slap protest. Verder gebeurt er niets meer. Iedereen die ooit idealen had is ze nu kwijt. Maar het dorp kennen ze en aangezien volgens de film er alleen gepraat wordt en niemand iets veranderd blijft het dorp hangen in de sfeer van verloren idealen.

De film is, zeker in de drie stukken met voice over spottend over het dorpje. De wereld draait door, maar het dorpje mist elk levensdoel en idealen zijn iets wat ooit was.

Behoorlijk pessimistische film. Pessimistischer dan ik me I Vitelloni herinner. Wederom en Wertmuller die ik boeiend vond zonder dat ik echt heel erg werd meegesleept.