Keyhole (2011)

Ik vond de film zo-zo. Het verhaal is (opzettelijk) warrig verteld, de visuele stijl is bij momenten charmerend zonder echter ooit indrukwekkend te zijn (het openingsshot vond ik misschien nog het mooist). De vermoeidheid was een klein beetje aanwezig toen ik de film bekeek, dus dat helpt nooit en zeker al niet bij dit type film, waarbij je ofwel de "droom" ondergaat ofwel continu op zoek bent naar onderlinge verbanden tussen scènes en dialogen.

Eerlijk gezegd bekeek ik de film zonder me al te erg te vervelen, maar zonder echt meegesleept te worden. Ik bekeek de film gisteren op de openingsavond van het Offscreen filmfestival in Brussel (www.offscreen.be) en ik had het gevoel dat de algemene waardering voor de film achteraf niet zo hoog lag. Ook ik werd er in elk geval niet warm van. Daarom een standaard 2,5*, die weliswaar eerder naar de 3* dan naar de 2* neigt.

2,5*

P.S.: Ik was reeds vergeten dat Guy Maddin de regisseur is van "Tales from the Gimli Hospital", een film die al jaren op mijn verlanglijstje staat. Hopelijk valt die film me iets beter mee.

uit op DVD in de US!

Geen gemakkelijke film; visueel lijkt het een ondoorgrondelijke nachtmerrie of op gedachtenspinsels: surrealistisch, obscuur, hysterisch, maar ook lachwekkend. Ook het decor is een soort van huisdoolhof. In ieder geval werd het mij geen moment helder waar ik naar zat te kijken, al leek het bijzonder tragisch te zijn. Ook de wilde camerabewegingen droegen hun steentje hieraan bij. (Bijna) alle beelden zijn in ontnuchterend zwart/wit, maar op een gegeven moment kon ik mijn ogen bijna niet meer open houden (van verveling).

Later las ik een recensie waarin geopperd werd dat de regisseur zijn persoonlijke hel had gecreëerd.

Pff ja, wat te zeggen over deze film.

Volgens Maddin zijn eigen take op het haunted house genre. Rouwverwerking speelt ook een belangrijke rol in de symboliek van deze film. Hij zegt zelf dat ie veel droomt over overleden mensen die hij kent. Het gekke is daarbij, dat specifieke karaktertrekken van de mensen niet per se opvallen, maar wel het huis waarin ze gestorven zijn.

Als laatste, de naam Ulysses deed het al vermoeden, maar de Griekse mythologie van het The Odyssey verhaal is ook een inspiratiebron geweest.

Niet makkelijk dus. Maddin speelt met tijd/dromen en geesten, zoals vooral Lynch dat kan. Verder nauwelijks te vergelijken, omdat hij toch een zeer eigen stempel er op nahoudt. Ritmische montage, die de ene keer dromerig langzaam is en dan weer verrassend snel. Prachtige zwart-wit beelden (vaak met de nodige ruis) die een enkele keer worden doorbroken door kitscherige kleuren, gewoon omdat het kan.

Hij houdt er een vreemde filmstijl op na, sterk beïnvloedt door oude films, maar de uitwerking is wel heel erg modern.

Tsjah, wat moet ik er verder over zeggen. Ga zelf kijken en vergeet het plot wat hierboven staat. Zelf had ik het niet gelezen en langzaam maar zeker werd het me duidelijk waar de film naartoe werkte. Wat dat betreft is de plotbeschrijving een handige houvast, maar leuker als je het niet gelezen hebt. Sterk, maar niet makkelijk.

Neem de film trouwens niet altijd serieus. Er zit nog best veel (verborgen?) humor in. Tsjah, Udo Kier en Rossellini, dat zegt al genoeg.

Nog een leuk interview, voor achteraf: Keyhole | Film | Movie Review | The A.V. Club - avclub.com

Ik vind het werkelijk een verschrikkelijk drukke vage film.

Heb me zitten vervelen oersaai.

1 ster

Artistiek filmpje met een grimmige sfeer, maar het is mij net iets TE artistiek. Ik vraag me echt af waar ik nou precies naar heb zitten kijken. Het verhaal raakt kant noch wal, net als de dialogen. Het acteerwerk is nou ook niet om over naar huis te schrijven, en de special FX zijn alles behalve goed te noemen. Ik heb deze film uitgezeten in de hoop dat alles aan het eind wat duidelijker zou worden maar ik kwam bedrogen uit. Niet aan mij besteed deze film. 0,5 ster

Hoewel ik gefascineerd was door Keyhole lijkt het me niet de meest geschikte introductie tot Guy Maddin, en even googlen bevestigd dit. Ik had de short 'The Heart of the World' van hem al wel gezien en die vond ik zonder te overdrijven briljant.

is My Winnipeg misschien een toegankelijkere kennismaking?

My Winnipeg is erg mooi en niet al te lastig "weg te kijken"

Een matige drama/thriller film...

Saai verhaal...

Matige acteerwerk...

Prima kwaliteitbreedbeeld, geen HD aanwezig, alleen

zwart en wit beeld....

Prima geluid (geen Dolby Digital aanwezig)...

Te snel camera beweging...

Geen moeite waard...

Die laatste zin van je zegt alles over deze film.

Toen op een gegeven moment Der Udo ook nog op kwam draven met een knoert van een nepsnor opgeplakt, was het oordeel over deze film voor mij in ieder geval duidelijk....

Helaas voor mij heeft deze film me niks bijgebracht laat staan dat ik er een sikkepit van begreep

"Willen de doden die zijn neergeschoten zich omdraaien?" Als ik het goed begrijp betreft deze artistiekerige 'thriller' een aantal geesten van recentelijk gestorvenen dat iets moet rechtzetten. Isabelle Adjani heeft haar vader [de 82-jarige Louis Negan] naakt geketend aan haar bed, al mag hij soms wel met een zweepje meppen. Een jong stel wipt er vrolijk op los, een naakte vrouw rent met haar honden door het huis, één geest neemt de (nog levende) schoonmaakster van achteren en er is nog een jongeman die zich nonstop masturbeert in een hokje onder de trap. Er is ook nog iets met een gijzeling, maar daar valt al evenmin een trouw aan vast te knopen. Alles is in kunstzinnig zwart/wit gefilmd, lichtbronnen zwaaien constant heen en weer en de montage is een treurige interpretatie van 'dynamisch'. Een pretentieuze puinhoop van de man die door sommigen gezien wordt als 'De Canadese David Lynch'. Diezelfde mensen beschouwen ongetwijfeld VV Gersloot als het FC Barcelona van Nederland. Niet serieus te nemen...

‘That penis needs dusting!’

Voor zijn tiende speelfilm wilde de Canadese filmmaker naar eigen zeggen; een ​​meer verhalend toegankelijke speelfilm maken, zodat zijn werk wat makkelijker verkoopbaar was. De zwart-wit cinematografie zijn digitaal, er is geluid en er wordt in gesproken, waardoor het op het eerste gezicht misschien zo lijkt, maar het eindresultaat is echter één van de meest moeilijke Maddin-film om te ontcijferen. Het is een zeer vreemde combinatie van spookverhaal, zoektochtverhaal (naar de Odyssee van Homerus) en gangsterfilm

De film begint met een stel jaren '30 gangsters die op een stormachtige nacht zich verschuilen in een huis. Waarna er ene aan geheugenverlies lijdende Ulysses Pick opdaagt. Deze wordt vergezeld door een blind, verdronken meisje en een jongeman die aan een stoel is vastgebonden en die zijn eigen zoon blijkt te zijn. Hij is op zoek naar zijn vrouw Hyacinth (Isabella Rossellini), die dan weer haar vader Calypso (Louis Negin) aan haar bed heeft vastgeketend.

De oude man die is vastgeketend aan het bed van zijn dochter en die via voice-over ook onthullingen doet, is Calypso. Wat de naam is van een dochter van Atlas die er niet in slaagt om Odysseus bij zich te houden. De naam van de dochter (Rossellini) is Hyacinth wat in dezelfde Griekse mythologie de naam was van een Spartaanse atletische prins die door twee mannen werd begeerd. Oké, ik heb hun verhalen opgezocht op Wikipedia...maar waarom ze precies in het verhaal zaten...geen idee?

Zo ook had ik géén idee wat de bedoeling was van de jongen die yahtzee speelt oftewel obsessief masturbeert terwijl je het geluidseffect van schuddende dobbelstenen hoort. Een jonge vrouw, die naakt door een gang rent met honden. Waarom Ulysses rondloopt met een veelvraat (wolverine) die Crispy heet. Waar Udo Kier als een mysterieuze dokter opeens vandaan kwam, of wat nu de verborgen gang met een stijve penis die volgens Ulysses moet worden afgestoft voor een betekenis had. De film is dus overspoeld met ondoordringbare psychoseksuele surreële gekte.

Hoewel Maddins films vaak vakmanschap bezitten is deze minder speels of mist samenhang zoals zijn eerdere films. Ergens moet hij izijn doel uit het oog zijn verloren. De film is een beetje als een puzzel, leuk om te maken maar vermoeiende omdat er een groot aantal stukjes van ontbreken.