Frankie and Johnny (1991)

Nogal zwaar.

En dat komt vooral omdat ik het allemaal wat luchtiger had verwacht. In het begin is het effectief relatief luchtig, maar na een tijdje wordt de focus op Frankie gelegd, en krijgt de film een stevige laag drama over zich heen.

Af en toe dreigt het een relatiedrama vol ellende te worden, maar dat wordt het net niet. Het einde doet de film wel goed.

Al Pacino is niet outstanding, maar wel gewoon goed. Maar in tegenstelling tot Scarface is het nu Michelle Pfeiffer die de show steelt. Ondanks een toch wel moeilijk personage, weet zij voor de volle pond te overtuigen.

Hoewel de soundtrack niet mijn ding is, is Frankie & Johnny toch sfeervol. De omgeving is daar niet vreemd aan, alsook enkele muziekstukjes.

Geen hoogvlieger, wel gewoon degelijk.

3

”I got to go. We’re expecting another call from you any minute.”

Vlotte romcom, waarin Al Pacino laat zien ook uit de voeten te kunnen in komedies. Maar het is in alle opzichten de film van Michelle Pfeiffer met een gelaagde rol en niet te vergeten van Kate Nelligan, die met haar sarcastische oneliners zowat elk scène naar zich toetrekt. Leuke, onderhoudende film met een lach en een traan.

Geslaagde romantische komedie met Al Pacino en Michelle Pfeiffer. Vrij luchtig zoals het genre het voorschrijft, maar vooral in het tweede deel toch ook wat zwaarmoediger. Al Pacino speelt een sterke rol als de sympathieke doch nooit opgevende - om de woorden opdringerig of irritant niet te gebruiken - man die het hart van zijn collega Frankie wil veroveren. Pfeiffer daarentegen is de echte ster van de film met een fragiele authentieke rol zwevend als de immer twijfelende vrijgezel. Maar ook Kate Nelligan laat zich niet onbetuigd met een aantal rake oneliners. Ook dat homokoppel waren fijne personages om bezig te zien.

Hier en daar ook een aantal uitstekende (harde) scènes zoals het moment dat Frankie het ruziënde koppel aan de overkant observeert of de scène waarbij Johnny haar naakte lichaam nastaart.

Geen topfilm, maar wel zeer degelijk. Eenzaamheid wordt hier aangestipt vanuit een weemoedige hoek. Fijn om eens gezien te hebben!

Na een goed begin met beelden van het chaotische New York, met opgejaagde mensen, niet bepaald in de chicste buurt, volgt een heel luchtige periode met nogal wat grappige gezegden en scènes.

Wil de romantiek niet vlotten, het onvermijdelijke waarom komt er toch, al leek ze me niet zo echt overtuigend, en belanden we dan toch in iets warmhartiger. Dat de muziek een belangrijke rol kon spelen was ook wel te voorspellen en omdat ze zo mooi is en Pacino en Pfeiffer het er in dit romantisch filmpje best van afbrengen, toch een kleine 3,5.

Zoals in de omschrijving al staat, Johnny krijgt geen grip op haar gevoelens. Maar ik ook niet, en ook blijven die van Johnny een beetje teveel op de vlakte - er is in het begin van de film wel een verwijzing, maar die wordt nauwelijks ingevuld in de rest van de toch best lange looptijd. Frankie krijgt dan ergens wel een beetje inkleuring, maar of die een positieve voorspellende waarde heeft voor het happily ever after hangt af van of je de gevoelstemperatuur van Debussy kan vertalen naar een bijpassende filosofie. Mij lukt dat in ieder geval niet, en wellicht komt dat omdat ik wat tegenovergestelde ervaringen heb.

Wel een aardige film verder - nee, dat woord is niet precies positief. Pacino had en heeft de naam een van 's werelds topacteurs te zijn, maar speelt toch wel erg vaak hetzelfde soort rol, en dat is ook nu weer zo. Dan is Pfeiffer wellicht wat veelzijdiger, maar het wat matte script vraagt niet echt iets bijzonders van haar. De bijrolletjes zijn leuker dan beide hoofdrollen, en dat is eigenlijk ook wel wat de film voor mij samenvat.