The Congress (2013)

Gisteren gaan bekijken, echt de moeite waard! Nooit zo'n spectakel gezien. De geanimeerde sequenties zijn extreeem rijk, op het psychedelische af, ook vol verwijzingen naar beroemdheden en mediafiguren. Een film die ik wel nog eens wil bekijken om de verhaallijn volledig mee te hebben.
Bizar is wel dat de tagline, het verhaal van een actrice die ingescand wordt, in de film ondergeschikt is aan een groter concept, namelijk een futuristische maatschappij waar iedereen aan de drugs zit, waardoor bijna alle mensen samenleven in een animatiewereld waar ze kunnen zijn wie ze willen en alles er ook uitziet zoals de bewoners het fantaseren. Net als in de Matrix is er ook de echte wereld, waar de mensen als zombies door vervallen straten dwalen. Fascinerend, maar de film loopt een beetje verloren in de vele ideeën die niet allemaal even goed uitgewerkt zijn.

Boeiende, frisse en op momenten zwaar psychedelische film. Soms wat pretentieus, soms wat over the top, soms te dramatisch. Mja, dat krijg je met zo'n concept.

Een film die begint met actrice Robin Wright een keuze te geven: Ze digitaliseren haar personage,, zodat ze haar image nog jaren kunnen gebruiken voor veel films, of haar carrière is over. Dit gedeelte van de film (pakweg het eerste half uur) is een scherpe satire op de huidige ontwikkelingen in filmland. Boeiend. Vooral grappig dat Wright en haar agent een hekel hebben aan Sci-Fi en laat dit nu net zo'n genre filmpje zijn, sort of.

Later in de film, we skippen 20 jaar later, zijn er opeens geanimeerde zones, waar je niet als mens mag verschijnen. Ik zal er niet te veel over spoileren, er zit een complex en vrij ongelovig verhaal achter. Doet er verder niet toe. Als kijker moet je er maar in mee gaan, want hert zorgt wel voor een film die bij wijlen compleet doorschiet in psychedelische taferelen.

Black Swan meets Who Framed Roger Rabbit, maar soms ook Existenz meets Alice In Wonderland. Dat zijn een beetje de stijlen die je in de film tegenkomt. De animatie is mooi, soms psychedelisch, soms klassiek. Vooral achtergronden, schaduw- en lichtinval is prachtig. Character design zelf is met veel fantasie weergegeven, maar soms wat lomp. Kijk je bijvoorbeeld naar verhoudingen in het gezicht, valt op dat iedereen nogal vermoeide en dikke ogen heeft. Een kilo wallen, die zelfs de grootste insomniac zal verbazen. Geluid en muziek staat in dienst van de film, maar op de momenten dat het nodig is springt het er ook wel uit. Op het moment dat er een disney-achtige soundtrack wordt ingezet, zo'n tranentrekker, voelt het meer cynisch dan sentimenteel.

Verder is het een beetje moeilijk praten over deze film zonder te spoilen. Het verhaal is best Orwelliaans, met veel aangekaarte issues over dictatuur, veranderende toekomst en de schijn van vrijheid. Eerder in de film is de film wat scherper, maar zal bij de kijker ongeloof voor het belachelijke plot overheersen. Het helpt dat de film in dat gedeelte nog niet zo serieus tegenover zijn onderwerp lijkt te staan. Ongeloof dat nooit verdwijnt, maar als je er in mee kunt gaan, staat je heel wat moois te wachten. Ook het cynisme wordt niet overboord gegooid, maar de benadering later is met veel minder humor. Dat kan best wel eens verkeerd vallen, denk ik.

Tsjah, gewoon gaan kijken maar.

Visueel waarschijnlijk de bontste film die we dit jaar zagen, van Picasso tot de troetelbeertjes in één film en we wisten het al sinds Tarkovsky's Solyaris: Stanislaw Lem is briljante filmstof! Al deed me dit iets meer denken aan Oshii's Avalon.

De Oscars voor acteurs en actrices kunnen we subiet afschaffen en nog 20 jaar later kunnen we zelfs helemaal zonder de cinema.

Volgende herkijk gaan we wel eens beslissen of we het nog naar meesterwerk-status gaan verhogen, qua details lukt het echt niet om alles de eerste keer allemaal te zien.

Verder was ik voor het eerst sinds 1986 weer eens blij Harvey Keitel in een film te zien, ouder en mooier dan ooit tevoren.

Een goed animatie/drama/SF film...

Goed verhaal...

Prima acteerwerk...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Bekende acteur Paul Giamatti en ook een

bekende actrice Robin Wright...

Ambitieuze film, deels live-action, deels animatie, over een uitgerangeerde actrice (Robin Wright, die hier zichzelf speelt) die voor een duivels dilemma staat. Ze kan nog eenmaal een hoop geld verdienen door zich te laten inscannen, waarna haar gekloonde personage lukraak kan worden uitbesteed. Zelf mag zij dan echter nooit meer acteren. Een interessant en aktueel idee, dat gaandeweg helaas naar de achtergrond wordt verbannen. Zodra de film overgaat in animatie worden plot en thematiek steeds vager en vooral pretentieuzer. Jammer, want vooral het eerste gedeelte van de film bevat een aantal erg mooie momenten, met de lange monoloog van Harvey Keitel tijdens het inscannen van Wright als emotioneel hoogtepunt.