Proibito Rubare (1948)

Ze bestonden nog niet : FF films van Luigi Comencini...dit was de eerste na wat kortfilms, en reeds een duidelijk voorproefje van wat hij later voor ons in petto zou hebben : kiddiegerichte human interest drama/ komedies met een geengageerde en anti- kapitalistiese inslag, incl. zelfs een verderfelijke en karikaturale yank.

De invloeden van sciuscia van 2 jaar eerder en allicht boys town met Spencer Tracy spreken voor zich, en behalve eerder hebben we ook later genoeg van dit soort films gezien, het verloop is dan ook voorspelbaar te noemen ondanks wat venijn in de staart. Wat niet wegneemt dat het verhaal is geinspireerd door de rauwe realiteit van 200000 dakloze, verweesde kindertjes in Italië net na de oorlog, en in Napels waren er altijd al genoeg van.

Meerwaarde is de grote Adolfo Celi als protagonist, nu eens als good guy maar ook tough guy . Moet wel, want zoals gebruikelijk moet de held het hier opnemen tegen zowel een onverschillig establishment als tegen de kiddies zelf die niet weten wat goed voor hen is. Zoals u begrijpt zit er 1 echt rotte appel tussen de bengeltjes, de puber Toto, voor de rest zijn het schatjes. Vooral het aandoenlijke ventje Peppinello, de jongste van het stel, appelleert duidelijk aan het kiddieminnende grote publiek. Allemaal amateurtjes natuurlijk en sprekend in al dan niet overdubd sappig Napolitaans. Daarover gesproken : wie of wat een : " guagilo "( sic ) is weet ik niet, volgens IMDB zou dat de alternatieve titel moeten zijn maar ik vermoed dat we hier toch echt guaglio'moeten lezen, oftewel jochie. Zie ook Amerikaanse titel.

Voor alle duidelijkheid vat Celi de boodschap van de film nog eens samen in een erg retorische redevoering ( als u begrijpt wat ik bedoel ) aan het slot die de onverschillige, kille maatschappij en dus de kijkers rechtstreeks aanspreekt en aanklaagt. Die retoriek alsmede de voor de hand liggendheid van verhaal en boodschap maken dit nu als speelfilm, hoewel sympathiek, te naief en gedateerd om nog geheel genietbaar te zijn. Eerder een tijdsdocument. Neo- realistisch inhoudelijk en gedeeltelijk in stijl weliswaar, maar toch ook invloeden van melodramatische studioproducties.

Score van niemand minder dan Nino Rota.