Kill List (2011)

Dat Ben Wheatley een zeer originele filmmaker is zal niemand ontkennen, maar bij Kill List weet ik niet in hoeverre ik het geslaagd vind. Toegegeven, het is constant boeiend, meestal spannend en er zitten aardig wat memorabele scènes in. Toch bleef ik na het kijken wat leeg achter.

Dat horroreinde is fantastisch gefilmd en oprecht beangstigend, dus het is moeilijk om er iets tegen te hebben. Ik waardeer ook Wheatley's poging om zoiets een geheel nieuwe context te geven, zelfs al is het praktisch onmogelijk om dit enorm omslachtige offerproces te begrijpen. Wat er vooraf gaat is eigenlijk ook gewoon heel sterk (het huiselijke deel wellicht iets te lang).

Het zijn de sprongen in toon die voor mij niet zo werken. Het zijn bijna drie films in een: een drama in het eerste half uur, een misdaadthriller in het tweede en vervolgens dus horror. Scripttechnisch gezien klopt het wel, maar op film vond ik het wat geforceerd. Teveel een cool trucje, dat op een bepaalde manier niet organisch wordt of kloppend aanvoelt. Daardoor blijft bij Kill List vooral hangen als een project van een regisseur die iets te hard probeert indruk te maken. Nou is dat wenselijker dan het tegenovergestelde en ik kan dit verre van een vervelende film noemen, maar ik verbaasde mezelf bijna over mijn gebrek aan verwondering hier. Stiekem wel benieuwd of dit zoiets is waarbij een herziening helpt.
3*

Het was lang spannend waar de waardering op uit zou komen, echt een film die op het laatste moment nog een flinke stomp in de maagstreek dient te leveren om te slagen.

De regisseur neemt hier de full swing ... maar mist!

Verder natuurlijk geweldig om de film rustig te laten beginnen met een half uur huwelijksproblemen en in ieder geval is het allemaal leuk geprobeerd, al is zijn volgende film "Sightseers" veel leuker en geslaagder.

Voor de gore-hounds, de hoeveelheid valt mee cq tegen, maar er zit één klassieke scene in wat dat betreft.

Ijzingwekkend.

Onwijs sterke film dit, zeker één van de beste ''horrors'' die ik in tijden heb mogen aanschouwen. Het eerste halfuur is gewoon goed, al gebeurt er over het algemeen nog weinig excentrieks. Huiselijk Brits drama, wel sterk geacteerd en niet verkeerd in beeld gebracht, maar niets wat je van je stoel doet vallen. Wel enigszins opvallend hierin is de soundtrack. Hele duistere en onheilspellende muziek, terwijl er eigenlijk (nog) weinig buitengewoons gaande is. Dezelfde onderhuidse spanning blijft zo ongeveer de ganse film aanwezig.

Vervolgens wordt de film steeds grimmiger. Met de kille sfeer zit het helemaal goed, aantal harde, compromisloze geweldsscenes (moord op die librarian is geniaal), en de soundtrack begint steeds meer zijn waarde te bewijzen. Af en toe is het dan ook daadwerkelijk spannend, iets wat ik niet zo vaak meemaak bij horrorfilms.

Laatste 20 minuten zijn uiteraard het best, vanaf dat moment slaat de film een compleet andere richting uit. Zeer tense en creepy, en wederom is de soundtrack hierbij essentieel. De uiteindelijke eindscene is inderdaad ook sterk, al zag ik, in tegenstelling tot velen blijkbaar, zoiets al wel aankomen.

Ijzersterke, en ook nog eens vrij unieke horror dus. Zou zo snel geen écht vergelijkingsmateriaal op kunnen noemen. Gek genoeg deed het me qua sfeer allemaal nog het meest denken aan de vrij bekende horrorgame Condemned. Dikke 4,0* voorlopig.

Opvallende film. Het doet denken aan films als Martyrs, The Wicker Man en Dead Man's Shoes. Er wordt een beeld geschapen van 2 huurmoordenaars met een onduidelijk verleden. De ene heeft een gezin, wat gezien dat verleden niet altijd vlot verloopt. Maar hij probeert er samen met z'n vrouw het beste van te maken. De regisseur dropt veel mysterieuze elementen zonder de nodige uitleg te geven. Soms past het puzzelstukje vanzelf, anderen moet je maar denken goed te leggen. Op zich niet slecht, al zullen velen hierop afhaken. Misschien dat het net iets te onduidelijk was met momenten.

Qua horrorgehalte is dit zeker niet slecht. Het begint als thriller met een mooi opgebouwd sfeertje. De vragen die opkomen helpen ook voor de spanning. Tegen het einde aan wordt het wat harder. Niet dat een film alles moet uitleggen, maar het had toch iets duidelijker mogen zijn. Desondanks knap gemaakt!

Geweldige prent.

Heerlijke onheilspellende sfeer. Mysterieus, spannend en de soundtrack doet zijn werk buitengewoon goed. Een volbloed horror is het niet, wel een ijzersterke thriller met horrorelementen. Ik las ergens dat de film gaat over een cult die in Jay de Antichrist heeft gevonden. Dit verklaren een hoop mysterieuze gebeurtenissen zoals de onzin die de bibliothecaris uitkraamt, de dode dieren, en de opofferingen. Het einde is tevens het einde van de transitie van Jay.

Ja, dit beviel me enorm. Ik ben benieuwd naar de andere titels van Wheatley.

4*.

Fijn filmpje met rustige opbouw, wat ik overigens helemaal niet storend vond, die langzaam verschuift naar een thriller met wat horror-elementen. Goed geacteerd, creepy sfeertje, niet in de laatste plaats door een duistere soundtrack. Het einde was wat over the top, maar kon het wel hebben.

PS Jammer wel dat sommigen hier, al dan niet tussen spoilertags, schrijven dat het einde lijkt op dat van een andere film (die ik niet nader zal noemen)- ik heb die andere film nog niet gezien en weet nu al wel hoe die min of meer af zal lopen. Als ik een film heb gezien wil ik met gerust hart de spoilertags kunnen lezen, zonder daar spoilers voor andere films tegen te komen.

In het eerste uur zou je in de verste verte niet verwachten dat deze film op een horroreinde zou uitdraaien. Dat is trouwens wel het pluspunt van deze misdaadfilm waar het af en toe keihard aan toe ging. Neem bij voorbeeld de scène waarin Jay de bibliothecaris met een hamer de hersens in sloeg . Niet al te smakelijk in mijn ogen. De spanning opbouw vond ik zonder meer goed, hoewel het eerste uur wel het nodige geduld van de kijker vereiste. Er gebeurde misschien weinig maar als je goed oplette toch ook weer veel. Je kon aanvoelen dat je bij deze film op een doorsnee misdaadfilm einde niet hoefde te rekenen. Het laatste mysterieuze half uur was daarom ook het beste. Op visueel vlak zeer mooi en ook bijzonder sfeervol in beeld gebracht.
Al met al dus een goede film dit Kill List van Ben Wheatly, beter in ieder geval dan zijn laatste film High Rise maar beduidend minder dan Sightseers.

3.5*

De grote kracht van ‘Kill List’ is de ongelooflijk knap opgebouwde sfeer. Nu is regisseur Ben Wheatley een bijzondere filmmaker. Die niet iedereen zal weten te waarderen, wegens ‘te vaag’ en/of ‘te warrig’. En ook deze film valt hieronder. Een WTF-film die je volkomen ontdaan en met een hoofd vol vragen achterlaat? Het is een prachtige genre-mix geworden, die zowel onheilspellend, spannend als beklemmend werkt. Je krijgt maar mondjesmaat informatie over de personages en telkens wordt je op het verkeerde been gezet. Daarnaast zijn geweldige geweldsuitbarstingen die bruut en keihard in beeld komen. Bij deze film geldt dat hoe minder je over deze film weet, hoe beter het is. Maar als je graag uitgedaagd wordt en niet vies bent van een mindfuck dan moet je deze Britse genre-mix zeker een kans geven.

Deze eens geprobeerd en 'k vond het een wisselende film. Het eerste uur vond ik niet zo interessant, maar naar het einde toe was het niet mis. Het einde was wel wat vreemd.

De cast deed het niet slecht en verder zag de film er niet slecht uit.

Wat een heerlijke onvoorspelbare originele film is dit. Echt een aanrader voor iedereen met een avontuurlijke smaak.

4,5 voor dit pareltje.

Ben Wheatley’s film opent met geschreeuw. Shel scheldt Jay de huid vol, terwijl hij niet lijkt te begrijpen hoe de 80.000 pond die ze hadden na zijn laatste, slecht afgelopen klus in Kiev, nu al op kan zijn. Omdat hij al 8 maanden niet gewerkt heeft, verwijt ze hem. Jay loopt in de tussentijd nog steeds op eierschalen, je ziet het in zijn ogen. Er is iets stuk daar, diep vanbinnen. En dat rusteloze vuur kolkt zo nu en dan naar de oppervlakte. In deze instabiele situatie komt zijn voormalige partner Gal langs met een aanbod voor een goedbetaalde klus, bestaande uit een aantal huurmoorden.

Wheatley was vorig jaar na enkele jaren afwezigheid, opeens weer in de spotlights. Eerst het toch wat tegenvallende High-Rise, en daarna de shoot-out misdaadkomedie Free Fire. Ik was van beide films niet kapot, maar kende Wheatley alleen maar van het bizarre, maar toch lekkere A Field in England (2013). Die maakte toen al nieuwsgierig naar zijn eerdere werk, Down Terrace en met name Kill List. De gemiddelde rating op MM en IMDb doet niet direct veel bijzonders verwachten, maar dit soort films zijn wellicht niet gemaakt voor het grote publiek. Het is een titel die je daarentegen wel weer vaak tegenkomt op die wat dieper gravende lijstjes met beste horrorfilms van de afgelopen tien jaar.

‘De grote kracht van ‘Kill List’ is de ongelooflijk knap opgebouwde sfeer’, schreef Joolstein afgelopen zomer. En hij heeft volkomen gelijk. Dit is geen film om met een stel maten te gaan kijken met bier erbij, maar eerder eentje die je het toe moet staan om je langzaam naar de strot te grijpen. Rauw Engels sociaal-realisme gemengd met een flinke portie mysterie, waanzin, gore en een scheutje whatdefuck. Het gevoel van onrust en onheil is hoe dan ook onontkoombaar. En laat iedereen gewaarschuwd zijn: geweld bij Wheatley is plots, direct, rauw, gruwelijk en gedetailleerd. Honderd doorzeefde lichamen in de gemiddelde actiefilm, komen niet in de buurt van hoe hard bepaalde Wheatley scènes aankomen. Wat een narigheid. Je voélt het. And not in a good way.

Neil Maskell en Michael Smiley zijn hun karakters, wat mij betreft. Na de film gezien te hebben kan ik me moeilijk andere acteurs in de rollen voorstellen. De gedachte aan een Amerikaanse remake is een absolute gruwel. Fijn om te zien dat Wheatley hier ook ruimte maakt voor de kleinere, menselijke momenten. Ze maken des temeer indruk in de context van de narigheid die Jay voelt, en op zijn beurt weer teweegbrengt.

Erg goed.

4*

Maffe actie/horror waarin het in eerste instantie op een routineklus lijkt maar wat uitmondt in een nachtmerrie. Jay ging niet zo heel professioneel te werk en het liefste zie ik een seriemoordenaar die alles vlekkeloos uitvoert maar de toestand van het hoofdpersonages is in Kill List niet hetzelfde als doorgaans. Het geheel is realistisch gefilmd en die rauwe Engelse stijl bevalt me altijd wel. Ook wel leuk dat dit keer een vrouw doelgericht kan schieten en op de hoogte is van haar man's praktijken en tussendoor nog even een skype gesprek voert om te vragen hoeveel man er al om is gelegd.

Wanneer we switchten naar het volgende slachtoffer kwam er telkens een zwart beeld met witte letters om dat in te luiden. Ik vond de letters "The Hunchback" erg laat komen; er waren al veel gebeurtenissen aan voorafgegaan die daar bij hoorden. Ook leek er iemand niet genoemd te zijn wat verder terug.

Het einde was een afknapper. Ik vond het vrij voorspelbaar dat Jay zijn eigen vrouw zou vermoorden. Want natuurlijk willen ze hem een zware straf opleggen nadat hij en Gal die beesten/halfmensen (wat waren dat eigenlijk?) van het leven hadden berooft. En het zag er niet bepaald dreigend uit, hoe zijn vrouw en zijn zoontje onder dat doek zaten als een soort traag bewegende Quasimodo. Dus ja, wie zal het zijn. En dan blijkt ook iedereen in het complot te zitten. Ik stond er niet versteld van dat Fiano in de kring aanwezig was aangezien ze eerder al een symbool achterliet op de achterkant van een spiegel.

Omdat er grotendeels wel een goede sfeer in zit met goed acteerwerk en lekker grof geweld heb ik me toch 1,5 uur kunnen vermaken.

“They are bad people. They should suffer.”

Vreemde en absurde film. Vooral tegen het einde gaat het helemaal los, en ik weet nog steeds niet wat ik er van moet vinden. In het eerste gedeelte wordt de spanning goed opgebouwd, en het is allemaal heerlijk Brits. Rauw maar ook ingetogen, en het is belangrijk om met zo weinig mogelijk achtergrondinformatie deze film te gaan kijken. Kill List had wel iets meer spanning kunnen gebruiken, en vooral in het middengedeelte werd het wat langdradig. Opbouw is prima, maar op een gegeven moment mag het wel losbarsten. Dat gebeurd tegen het einde, met één van de vreemdste eindes van een film die ik ooit heb gezien.

Niet echt.

Begon beter met de lange aanloop naar mijn mening, waarbij het middenstuk ook wel leuk is, en richting het einde genadeloos de grond in gaat. Daardoor is mijn cijfer ook gelijk wat lager dan het gemiddelde, want ik vond het een geforceerd en lui einde.

Alles wat daarvoor komt is prima. De ruzies weten te overtuigen, en de acteurs zijn goed. Helaas valt al gelijk het bleke, amateuristische sfeertje op dat de hele film lang bezig is. Uiteindelijk wen je er wel aan, maar richting het einde is het toch ook wel behoorlijk lelijk.

Maskell is prima, hij weet zijn rol tijdens zijn echte emoties overtuigender neer te zetten dan in het algemeen. De film kent hier en daar een aantal brute momenten, die vrij lang doorgaan, maar uiteindelijk niet echt weten te choqueren. Het einde is zelfs geforceerd. Het kwam zo lui over als poging om te choqueren dat het eigenlijk niet serieus genomen kan worden.

Voor de rest is dit gewoon duidelijk een filmpje waar visueel maar weinig aandacht naartoe is gegaan, het cameragebruik is niks, locaties zijn simpel en de effecten vallen ook wat door de mand. Het hamer moment is wel het bruutst van de gehele film, maar dat er een pop ligt is eigenlijk behoorlijk opvallend.

Nee, dan vind ik deze Wheatley niet helemaal wat ik ervan had verwacht. Maarja, later maakte hij het allemaal iets knapper en mooier.

Een overtuigende harde thriller. Met een nuchtere en zakelijke enscenering die de illusie van een realistische verfilming in de hand werkt, laat regisseur Ben Wheatley zijn twee meedogenloze hoofdpersonages zonder veel poespas en met extreem gewelddadige intenties op de kijker los.

Het complexe draaiboek, de zeer overtuigende personages en de nihilistische atmosfeer, dragen zorg voor een film die met een immer dreigende sluier is bedekt. Voeg aan dat rijtje nog de muzikale ondersteuning toe die bestaat uit een verzameling van elektronische oprispingen zonder enige vorm van harmonie en je hebt de perfecte ondersteuning en verdieping van de inktzwarte en nihilistische atmosfeer die in bijna elke scène van de film aanwezig is.

Het verhaal is somber, bruut en spannend. De acties van de killende personages zorgen voor behoorlijk wat shock treatment. Dat komt natuurlijk in de eerste plaats door de harde actiescènes, maar wordt bij nader inzien nog meer veroorzaakt door de nonchalante houding van de twee killers, die het tijdens hun koelbloedige moordpartijen over alledaagse dingetjes hebben. Een beetje als in Pulp Fiction, maar dan zonder de humor. De acties van de twee killers komen daarom ook veel harder binnen dan in voornoemde film. Daarbij geeft de setting op het saaie Britse platteland dat is gevuld met grijzige luchten, ook nog een extra neerslachtig klap op al het koelbloedige moordwerk.

Het is een fijne strakke en fijne sombere film die helaas ook een storend element bezit. In het laatste deel van de film komt opeens een plotwending uit de hoge hoed te voorschijn, die een stijlbreuk betekent en invloed heeft op de grauwe kilheid en de koudbloedigheid van het verhaal. De strakke en gefocuste aanpak moet het daar opeens ontgelden en veroorzaakt enkele scheurtjes in mijn waardering.

Het zijn gelukkig kleine scheurtjes. De film wordt vooral herinnerd door een ijzersterk en intelligent scenario vol gewelddadige actie en nachtmerrieachtige gebeurtenissen, dat met behulp van schemerige beelden, ijskoude personages, jumpcuts en een afgrijselijke score, het vertrouwen in de medemens naar een ultralaag niveau brengt.

Jay [Neil Maskell] is een oorlogsveteraan die zijn gezin onderhoudt met klussen waarvoor hij soms maanden weg is, tot frustratie van echtgenote Shel [MyAnna Buring], zelf ook een ex-soldaat, die Jay verwijt dat hij te weinig tijd besteedt aan hun zoon Sam [Harry Simpson]. Na een hoog opgelopen echtelijke ruzie besluit Jay zijn oude legervriend Gal [Michael Smiley] te helpen bij een nieuwe klus en al snel wordt duidelijk dat het geen al te zuivere koffie is. Het eerste half uur is een realistisch familiedrama waarin Wheatley en co-scenarist Amy Jump hints geven dat dit verhaal een zeer, zeer duistere wending gaat nemen. Vervolgens bouwt Wheatley de spanning flink op in deze foutloos geacteerde, extreem gewelddadige en volstrekt onvoorspelbare horrorthriller met een soundtrack die je de haren ten berge doen rijzen Onvergetelijk, meeslepend meesterwerk heeft ook nog eens een verdorven gevoel voor humor. Absoluut niet aan te raden voor mensen met zwakke magen.

Tsja,

Film viel eigenlijk wel wat tegen. Zeker als behoorlijk wat mensen dan ook nog eens de film Martyrs noemen dan kom je bij dit werkje vrij snel van een koude kermis thuis. Dat is het namelijk verre van. Film kent eigenlijk een vrij karige aanloop van 45 minuten waarin vooral het huiselijk drama centraal staat; een etentje met vrienden, aangezette ruzies, nog een verhaaltje voor het slapen gaan voor de kleine en ga zo nog maar even door.

Wanneer het eindelijk een beetje los lijkt te komen, blijkt ook dat vervolgens weer een nieuw opzetje te zijn. Wel een aanzienlijk beter opzetje overigens, want eindelijk "gaan ze aan het werk" en zodoende komt er een stuk meer tempo in de film. Mja dan is er na een uur ofzo wéér een tussenstuk huiselijk drama van pak hem beet 15 minuten..

En dan blijven er nog zo'n 20 minuten over om er "wat leuks" van te maken. Gelukkig haalt Ben wel alles uit de kast om de film nog het kijken waard te maken, want die laatste pak hem beet 15 minuten zijn wel echt heel fraai. Jammer dat de film zo'n lange aanloop nodig had.

Na het einde snap je wel direct waarom Ben zoveel tijd nodig had met z'n aanloop, mja had persoonlijk het drama rondom z'n vrouw wat mooier gemaakt en wat minder huurmoordenaar dan. Tegen de tijd de desbetreffende pay-off kwam gaf ik eigenlijk al vrij weinig meer om de personages in kwestie. Waardeer de poging absoluut en zodoende 3 sterren, mja dit moet echt beter kunnen.

3*

Ik hoopte op een hidden gem, maar wat een enorme tegenvaller. Zelfs met inachtneming van het beperkte budget was de montage tenenkrommend slecht. Ook de op het eerste gezicht interessante genre blend van horror, thriller en drama pakt totaal niet uit. Nee, uiteindelijk heb ik behoorlijk teleurgesteld Kill List van mijn lijstje afgestreept.

1,5 * Schrikbarend slecht

Een vrij vreemde film die voornamelijk onevenwichtig aanvoelt en met diverse genres goochelt. Horror zag ik er niet bepaald in. Veeleer een thriller met een serieuze scheut drama. De eerste helft van de film behandelt gezinsvetes en het alledaagse leven van Jay, een ex-soldaat.

Nadien houdt hij zich bezig met onfrisse zaakjes als huurmoordenaar. De scènes doen wat denken aan Tarantino zijn misdaadfilm, alleen ontbreekt hier de humor en messcherpe dialogen. Hier lijkt het stuntelig en banaal, maar wel gewelddadig. Rauw en bikkelhard.

Het einde is helemaal vreemd met een soort van sektegemeenschap, kon ik nauwelijks plaatsen. Gemengde gevoelens dus.