Esther Kahn (2000)

Over onaffe films: ik zag gisteren Esther Kahn van Desplechin (de man van Un conte de noel, moet ik nog zien). Een hele interessante, al is het maar omdat het de meningen bij uitkomst sterk verdeelde. Algeheel schouderophalend onvangen op Cannes, met uitzondering van de Cahiers du Cinema recensenten die aan het einde van dat jaar de film zelfs verkozen tot beste film. En ik zit meer aan de kant van de Fransen. Het is een historische film (19e eeuw) die met name in de eerste helft 'realistisch geschoten is. Denk aan Pialat of Kechiche. En dat is een spannende en voor mij nieuwe combinatie. De distantie is nu veel kleiner dan doorgaans in dit soort films. Ook kiest Desplechin steeds heel grillig en intuitief voor losse, spannende, onverwachte incidenten die samen het verhaal vormen (de kritiek dat de film onhandig een verhaal zou vertellen zegt meer over de recensent in kwestie en wat die gewend is). Dan is er de prachtige hoofdrol van Summer Phoenix (zusje van River) als introvert, onvoorspelbaar en enigszins autistisch meisje die een grote passie ontwikkelt voor acteren. De film gaat over de relatie tussen goed kunnen acteren en echt durven te leven. Het grappige is dat we eingelijk niet te zien krijgen of Esther Kahn goed kan acteren. We zien hele kleine flarden, en vaak zonder geluid van het podium. Daar lijkt Desplechin helemaal niet in geinteresseerd. De voice over zegt dat het allemaal prachtig is, punt. Hij focust op de persoonlijke ontwikkeling van Kahn en doet dat met verve. Ik vond dit een prachtige karakterstudie, een beetje An angel at my table ook wel.