Yôkame no Semi (2011)

Prachtige film over de impact die de ontvoering van een baby heeft op het leven van de kidnapper en op het leven van de ontvoerde. Volwassen geworden en geconfronteerd met belangrijke keuzes roept die twintig jaar later herinneringen op aan haar prille jeugd bij de surrogaatmoeder, die haar destijds heeft opgevoed.

Regisseur Izuru Narushima slaagt erin om deze emotievolle karakterstudie op eerlijke wijze te vertellen zonder valse sentimenten. Door de gebeurtenissen voor zichzelf te laten spreken, weet hij gaandeweg op subtiele wijze sympathie te kweken voor de kidnapper, zonder de catastrofale impact van haar (mis)daad uit het oog verliezen.

Een op-en-top psychologisch drama met —naast de fraaie cinematografie— sterke vertolkingen van Hiromi Nagasaku als de kidnapper en van Mao Inoue als de jonge vrouw, die emotioneel heen en weer geslingerd wordt door haar jeugdherinneringen.
De film won in 2012 nagenoeg alle awards van de Japanese Academy (10 stuks), die er te winnen waren. Het is daarom een raadsel waarom deze absolute topper op dit forum nog geen enkele stem heeft gekregen.

Staat in de wachtrij, speelduur zit een klein beetje in de weg

Redelijk drama.

Qua thematiek misschien wat te vergelijken met Koreeda's Soshite Chichi ni Naru, al gaat het hier om een iets eenvoudigere situatie. Een pasgeboren baby wordt weggehaald door een vrouw die geen kinderen meer kan krijgen, pas 3 jaar later wordt ze gevonden en opgepakt. Dan is het kwaad echter al geschied.

Voor een Japans drama is het een best rechttoe rechtaanne film. Redelijk open emoties, weinig gestileerde momenten, veel dialoog. Zeker niet hoe ik Japanse dramas het liefste zie. Ik miste daarom ook wel een beetje een band met de personages, ondanks al het leed dat hen overkomen is wist het nooit echt binnen te komen. Soundtrack is ook nog een duidelijk minpunt, vooral die vreselijke Engelstalige nummertjes kon ik maar moeilijk appreciëren.

Slecht wordt het nergens. Acteerwerk is wel naar behoren en het onderwerp is interessant genoeg, maar echt raken deed het niet. Daarmee is 150 minuten dan ook wel een half uurtje te lang. Niet dat het echt saai werd ergens, maar voor een film die 150 minuten van m'n tijd vraagt, verlang ik net wat meer.

3.0*

Verwisseld of gekidnapped maakt in deze niet zo heel veel uit toch? Wat mij vooral bijblijft aan beide films is het kind dat terug naar z'n natuurlijke ouders moet maar eigenlijk een veel sterkere band heeft met een ander. Blijft een moeilijk vraagstuk wat mij betreft.

Zeker.
Zoals Mao Inoue zich in de film afvraagt: "How can we stop loving someone we once loved?"