Quicksilver Highway (1997)

Niet echt hoogstaand maar zeker onderhoudend zijn deze twee horrorfilmpjes. Bij vlagen redelijk vermakelijk door de humor. Gemiddeld.

Redelijke TV-film, overduidelijk een product van Garris. Niet al teveel sfeer en de nogal softe verhaaltjes missen elke vorm van spanning. Het eerste segment is redelijk. Lloyd schmiert er flink op los als de excentrieke verhalenverteller, maar echt overtuigen doet ie niet. Zijn eerste verhaal, Chattery Teeth, overtuigt eveneens niet al te best, mede doordat er maar weinig met het principe wordt gedaan. Sbarge en Mitchell doen het nog best aardig en het verhaal rond hun karakters is niet eens zo slecht, maar de actie rondom het gebitje valt erg tegen. Daar zat duidelijk meer in.

Het tweede verhaal, The Body Politic, had gelukkig vaste Garris- acteur Frewer in de hoofdrol. Zeker niet zijn beste rol, maar hij weet er zeker wat van te maken. Desondanks een uitgangspunt dat we veel beter uitgewerkt zagen in onder andere Evil Dead 2: Dead by Dawn en Idle Hands. Het kwam hier allemaal nogal matigjes uit de verf, hoewel Frewer's performance veel goedmaakt. Het maakt van Quicksilver Highway een redelijke verzameling verhalen, hoewel nergens bovengemiddeld. En tja, dat verwacht je toch wel een beetje met namen als Barker en King.

2,5 sterren.

Jammer dat hier horror bovenstaat.

Want eigenlijk is het dat gewoon niet. De film bevatten fantastische verhaaltjes die eigenlijk voor grappig en campy zijn. Ik geloof geen seconde dat Garris ook maar enige intentie had om dit eng of spannend te maken. Wel een stevige dosis vermakelijke onzin.

Nu vind ik King daar nog wel enigszins geschikt voor, Barker is nu niet echt het kaliber voor dit soort ongein. Het verhaaltje met de handjes is dan ook duidelijk het minst, al is het verder wel hilarisch hoe die vingertjes tegen elkaar lopen spreken. Het verhaaltje met het gebit vond ik best aardig en vermakelijk. Het bereikt nooit de status "goed" ofzo, maar ik had geen problemen om de lol van het geheel in te zien.

Vermakelijk voor een keertje, maar daar houd het ook wel bij op. 2*

Geinig tweeluik waarin twee verhalen van 's werelds meest bekende horrorschrijvers verfilmd worden. Chattering Teeth is best leuk gevonden en sfeervol vormgegeven dankzij de woestijn en de aanhoudende zandstormen. Ook Body Politic mag er zijn. Niet Barker's beste verhaal, maar wel leuk bedacht. Het verhaal zelf is vrij ernstig, maar als je al die afgezaagde handjes zo over het scherm ziet kruipen ziet het er inderdaad wel grappig uit. Ik vond het best aangenaam kijkvoer, al was het personage van Quicksilver die alles aan elkaar praatte eerder storend. Zoiets is al beter gedaan in anthologieën.

De film begon zo slecht nog niet, alleen wel vrij cliché. Het eerste verhaal vond ik in het begin nog wel leuk, maar zodra dat gebit zomaar begon de springen en die lifter in het gezicht beet lach ik dubbel, terwijl dat niet bedoeld was had ik het idee. Zo waren er nog wel enkele stukjes waarvan ik in de lach schoot door de klappertanden. Erg nep en geen spanning aanwezig.
Het tweede verhaal was al helemaal om van te huilen zo slecht. Leek belachelijk nep allemaal en de stemmetjes van de handen waren een zeer slechte toevoeging.
Ik had het idee dat het als horror bedoeld was en omdat ik geen spanning kon waarnemen geef ik deze film een onvoldoende. Het was gelukkig nog wel lachwekkend dus ik ben nog mild.
2*

Deze film gekocht op een rommelmarkt.

ik vond hem niet zo bar veel voorstellen.

het eerste gedeelte vond ik nog wel ok, maar het tweede deel vond ik echt niets.

Met grote vrees aan begonnen na Riding The Bullet die ik toch wel erg slecht vond, en deze werd verondersteld nog slechter te zijn. Maar het viel mij toch best wel mee en de titel slechtste King verfilming blijft voorlopig nog even bij Riding The Bullet.

Deze tweeluik, met een verhaal van Clive Barker die me niet helemaal onbekend voor kwam en een verhaal van King dat ik maar al te goed ken uit Nachtmerries en Droomlandschapen, vormen de hoofdmoot verteld door het zonderlinge figuur Quicksilver. Dat een acteur van het kaliber Christopher Lloyd zich voor zoiets laat lenen, maar dat terzijde. Bizar zijn de twee verhalen op zijn minst, doch van spanning noch griezel is sprake. Sterker, beide verhalen moeten het vooral van humor hebben, ik bedoel, een gebit en handen die een eigen leventje gaan leiden zijn toch op zijn minst grappig en de voornaamste reden om uit te kijken en ik moet zeggen dat Matt Frewer met zijn op hol geslagen handen best redelijk speelt.

Voor een voldoende komt het allemaal niet in aanmerking maar de humor maakt het nog enigszins kijkbaar als een soort zwarte komedie. Maar daar is dan ook alles mee gezegd.