Trollflöjten (1975)

Mozarts kinder-opera - zoals ik het liefkozend noem - wordt op fantastische en sprookjesachtige manier ten tonele gevoerd en op film gezet.

Håkan Hagegård is een briljante Papageno, de glimlach is gewoon perfekt. Wat kun je anders doen als toeschouwer dan glimlachend repliek geven.

Trollflöjten begint op eigenzinnige wijze, en zelfs aan de (hilarische) pauze is gedacht.

De Bergman touch is veelal aanwezig. Het sterkst bij het hoogtepunt van de opera, wanneer de Koningin van de Nacht haar boze waarschuwing richting haar dochter ten gehore brengt. Voor, tijdens en na dat geweldige gekakel zie je Bergman op z'n best. Beter dan seks als je het mij vraagt.

Dan nog even over het gebruik nu en dan van tekstborden. Dit zijn de momenten dat de moralistische levenslessen samengevat worden. Het wordt zo nog eens extra ingepeperd (vandaar ook dat ik het een kinder-opera noem).

Perfektie is dichtbij. 4,5* van mij. Wellicht een perfekte introductie voor leken tot de opera. Nog steeds een brede glimlach op m'n gelaat.

Eens iets heel anders van Bergman. Mooie ontmoeting van film, theater en muziek. Vond het erg aangenaam. De muziek is natuurlijk geweldig, hoewel ik er niet perse wat mee of tegen heb. Mijn ongetrainde oren vonden de uitvoering zeer goed, maar ik ben dus absoluut niet gekwalificeerd om daar echt iets zinnigs over te zeggen (al hoor ik natuurlijk ook wel dat het niveau technisch gezien heel hoog is). Het verhaal vind ik erg leuk, lekker laagdrempelig. De kruising met theater werkt wel, al denk ik dat er cinematografisch gezien veel meer mogelijkheden hadden gelegen die nu niet benut kunnen worden. Maar de kruising van de genoemde kunstvormen werkt hier wonderwel. Het is wat flauw voor een Bergmanfan om te zeggen misschien, maar de regisseur laat het werken, al lijkt mij zijn artistieke inbreng nu ook weer niet zo bepalend (hooguit helpen). Leuke aanrader binnen zijn oeuvre voor diegene die eens wat anders van hem willen zien (en waarom ook niet). Heb er eigenlijk niet veel op aan te merken, al maakt hij ook wat rare keuzes, zoals dat gedoe met die tekstbordjes (al las ik ergens dat dit was om de moraliserende toon te benadrukken). Ook de hele rol van die Papalaatmepiemellos vond ik niet erg geslaagd. Het zijn details voor een leuke film. 3,5 sterren.

Heel aardige verfilming die vrij lang de aandacht erbij houdt. Ik ga zo nu en dan weleens naar de opera, maar twee uur luisteren naar muziek vind ik vaak te veel, temeer de meeste opera's bestaan uit een aantal fantastische aria's maar ook veel vulling. Deze Zauberflöte kende ik niet als geheel werk, maar enkele losse stukken (O Isis un Osiris, Der Holle Rache) kende ik wel. Die bekende nummers zitten in het tweede uur, maar juist het eerste is het betere uur van de twee, speels, fris en natuurlijk pas dat eerste uur waar de aandacht nog wel bij is. Akte II vind ik dan wat minder, serieuzer ook, maar er blijven mooie momenten inzitten. Met veel plezier ook gespeeld en een geweldige Papageno en alleen maar mooie vrouwen.

Opvallend vond ik wel het libretto waar ook tijdens de aria's redelijk veel informatie wordt gegeven. Vaak zie je dat met zo'n aria slechts één emotie wordt gegeven -denk aan het werk van Puccini maar ook Mozarts Don Giovanni- waardoor je niet constant naar de tekst hoeft te kijken maar gewoon moet luisteren en genieten. Bij deze Zauberflöte moest je wel iets meer opletten.

Als film is dit niet heel bijzonder. Deels is het een toneelverfilming en zie je publiek zitten en decors verschuiven, deels echter ook kiest Bergman ervoor die toneelwereld even te vergeten. En hoewel je altijd bewust bent van het toneel (de decors blijven van karton) zouden veel scènes nooit op toneel kunnen plaatsvinden. Te veel decors ook daarvoor of bepaalde hoeken die het publiek nooit kan zien. Al met al een sterk eerste uur, geen heel bijzonder werk als cinema zijnde maar de muziek van Mozart blijft fier overeind natuurlijk. 3,5*.