Love, Wedding, Marriage (2011)

Magere Rom/Kom die nergens echt leuk of romantisch wordt , Mandy Moore ziet er niet uit en is erg irritant als Ava. De twee acteurs die er nog wel mogen zijn , zijn James Brolin en de nog steeds mooie Jane Seymour (61 jaar). Het regie debuut van acteur Dermot Mulroney is echt bedroefend en het lijkt me beter als hij zich weer in de toekomst op acteren stort.

''Kellan Lutz, is dat niet die Twilight dude?'' vroeg ik een vriendin het lezen van het plot en wie de acteurs waren. Ja dus. Wat een VRESELIJKE haarkleur heeft die gast in deze film zeg. Blond/rood/kotsgroen achtig. Werkelijk afschuwelijk, ga naar de kapper ofzo. Gelukkig heeft hij mooie blauwe ogen anders zag hij dus echt niet uit.

Enfin, de film. Zoet. Standaard. Niet echt grappig. Eigenlijk totaal niet grappig. ''She raped my credit card!'' Mandy Moore mist timing en scherpte. Haar irritante zusje Shelby is wel érg aantrekkelijk, wat een mooie meid. Daarnaast lijkt Ava een grijze muis, en ik vond haar al minstens even irritant als Shelby. Jane Seymour is voor haar leeftijd ook zeker een mooie verschijning en een geweldige actrice.

Scènes als de karaoke vind ik dan weer beetje jammer. Die zijn gewoon niet grappig en voegen niks toe, waarom doe je het dan vraag ik me af?

Standaard romcom met een portie drama, liefde en helaas geen humor. De film moet het vooral hebben van de charismatische pa en ma, die ontzettend lief samen zijn. Ava en haar man wisten me helaas niet te boeien, net zoals de BFF met zijn Poolse bruid.

Volkomen vergeetbaar kijkvoer zonder enige verrassing, met als enige kleine pluspuntjes James Brolin en Jane Seymour. Mooi stel, en ook de enigen die af en toe een heel dun glimlachje veroorzaken. Oh, en ik vind die Poolse bruid wel grappig. Mandy Moore zou perfect gecast zijn als het de bedoeling was geweest om een zeurtrut in een drama neer te zetten. Niet gelukt.

Blegh!

Bij vlagen echt een kinderachtige film met zeer twijfelachtige en bovenal ook kinderachtige humor. In de hoofdrol speelt een matige Mandy Moore, die blijkbaar nog niet volwassen is geworden omdat haar ouders in scheiding liggen. Wat volgt zijn een reeks van ongeloofwaardige gebeurtenissen van een irritante vrouw die haar ouders weer bij elkaar probeert te brengen.

Tijdens het kijken hoop je eigenlijk dat haar eigen huwelijk faalt en haar pogingen om haar ouders bij elkaar te krijgen ook hopeloos mislukt. Helaas hikt de film tegen zoveel clichés en moralistische lesjes aan dat je weet dat dit uiteindelijk toch niet gaat gebeuren en het allemaal goedkomt middels een glimlachje. Vooral die kinderachtige reacties na het drinken van een glaasje alcohol. Toen wist ik definitief dat dit gewoon een waardeloze film was die ik nooit weer wil zien.

1,0*