The Sunset Limited (2011)

IJzersterke film over een dialoog tussen Wit (Jackson) en Zwart (Jones) waarin ze elkaar proberen te overtuigen van de (on)zin van het leven.

De setting is enkel het appartement van Wit wat inderdaad duidelijk maakt dat het op een toneelstuk is gebaseerd, wat de film wel een stuk minder toegankelijk maakt overigens. Mocht je toch je twijfels hebben, dan is het spel van de 2 rotten in het vak een sterke motivatie om je er toch aan te wagen. Jackson is inmiddels redelijk bekent in z'n rollen als prediker en laat zien hier uitstekend mee uit de voeten te kunnen. Jones groeit langzaam in de film om vervolgens fenomenaal te eindigen. Beiden laten op een geheel eigen wijze zien wat acteren werkelijk is.

Erg goed.

4*

Interessante materie, deze existentiële dialoog tussen twee door het leven getekende mannen. De zeer beperkte setting en de weinig dynamische cameravoering doen de aandacht soms wat verslappen, maar op cruciale momenten komt het geheel bruisend tot leven. Prachtig spel van Jones en Jackson, die zich beiden vastbijten in de subliem geschreven dialogen. Qua onderwerp geen lichte kost en je wordt er absoluut niet vrolijk van, maar intens en tot nadenken stemmend is de film zeker.

Prachtig acteergeweld. Het script, de tekst die de beide acteerkanonnen te doen krijgen is daarmee niet helemaal in balans.

Wat me behoorlijk dwarszit is de tegenstelling in termen van zwart en wit, en dat daar zonodig een nogal overdreven stereotiepe zwart-Amerikaanse geloofsovertuiging tegenover een sterk stereotiep blank gekleurd atheisme moet staan. Was dat beter geweest als TLJ en SLJ van rol gewisseld waren? Nee, dan was het nog afgrijselijker politiek correct geweest - en had het geheel nog veel meer dan nu al als een links politiek reclamespotje overgekomen. MLK heeft iets heel belangrijks en heel moois in gang gezet, maar het is jammer genoeg echt nog lang niet klaar - en net na het zien van deze film is dat echt de overheersende emotie. Waarom is het kennelijk toch op de een of andere manier zo van belang dat de ene acteur blank is en de andere zwart? Waarom is dat een deel van het onderscheid, van de tegenstelling die de discussie in deze film vormgeeft? En, als ik het op mezelf betrek, waarom weet ik - bewust of onbewust - van al mijn kennissen precies welke kleur vel ze hebben? Triest dat dat kennelijk toch nog steeds zo belangrijk is - en dat het hoeveel moeite ik ook doe nog steeds een of andere rol blijkt te spelen. En, ik vind het - terugkomend bij deze film - echt een zwaktebod om dat in het script op deze manier een rol te laten spelen, uit te laten komen. Misschien dat het voor Amerikaanse begrippen grensverleggend is - mij irriteert het eigenlijk mateloos.

TLJ en SLJ zijn allebei in vorm en spelen geniaal en laten allebei hun prachtige karakterkoppen breeduit zien. Tommy Lee Jones is trouwens snel op weg om mijn favoriete acteur te worden - de laatste vijf of zo films waarin ik hem gezien heb waren allemaal echt goed. Deze ook weer. SLJ komt daar trouwens wel heel dicht in de buurt - en maakt een grote kans om binnen een jaar of vijf a tien een even doorleefde karakterkop te hebben als TLJ - die er nu net wel ietsje ouder uitziet - of dat zo is durf ik maar even niet op te zoeken.

Conclusie, mooie film om gezien te hebben, maar zeker niet zonder kanttekeningen - en met een randje waar ik een wat naar gevoel aan overhoud. Daarom ook een relatief lage score.

Heb het boek gelezen, toen ik hoorde dat er een film van gemaakt was. Daarna de film gezien. Vond het wel interessant, maar eigenlijk ook nooit super boeiend.

BTW: de film is echt een regelrechte kopie van het boek. Als je het boek leest, zul je zien dat dit in feite een lange monoloog is. Exact als de film dus. Het boek wordt volgens mij ook meer gezien als een play (toneelstuk).

Heb van deze hbo film genoten, lekker veel diepgang, soulfood like samuel says.

Ik ben verbaasd over de zeer lage score.

Wat een dijk van een film: geweldige acteerprestaties, geniale dialogen, goede setting, zeer goed script en film gaat echt diep.

Maar dit lijkt me echt zo'n film die bij niemand bekend zal worden en over een paar jaar pas, zal men dit pareltje ontdekken.

Voor mij in ieder geval veruit de beste film van het jaar en beste acteur van het jaar: Lee Jones ookal is Jackson ook erg goed.

Eigenlijk komt zo een beetje van alles aan bod in deze film. Ijzersterke dialogen in deze film.

Ik hou van actie-geweld en blockbuster-films as much as the next guy, maar deze film is een goede verademing en uiteraard 2 vd beste acteurs hier aan het werk, back and forth. 4 sterren!

Goeie film over een ex-gevangene en een professor die elkaar net hebben ontmoet. Een meer simpele opzet voor een film zul je niet snel vinden (twee mannen in èèn kamer die met elkaar praten). De film is dan ook overduidelijk gebaseerd op een toneelstuk. Goeie dialogen over geloof en het bestaan, maar het is wellicht iets teveel allemaal. Het acteerwerk van Tommy Lee Jones en vooral Samuel L. Jackson doet de film veel goeds. Met gemak 3.5 sterren.