Habemus Papam (2011)

Met Michel Piccoli als de paus.... Dat lijkt mij een uitstekende keuze. Eens kijken of Moretti weer een iets goeds kan afleveren.

Dat is het ook. Helaas is Piccoli veruit het sterkste 'element' van de film.

Trailer (YouTube)

Oersaai.

Een echte aanrader voor personen die slecht slapen.

Dan gaat ik m niet naar beneden laden !

Voor de liefhebber: DVD met engelse subs Link

ook aangeboden via alternatieve kanalen

Satirische, onderhoudende en zelfs bewegelijke kijk op (de poppenkast van) de Katholieke Kerk.

Erg leuk , heb ik hier heel erg van genoten . In mijn ogen de beste film van het jaar ! Heb overigens nog niet de volgende films gezien waarbij de verwachting torenhoog zijn : Faust (2011) van Sokurov en Texas killing field (2011) van Mann . Het kan dus nog altijd veranderen ...

***** / *****

Leuk gegeven en onderhoudende film.

Goede en mooie Italiaanse film over het kiezen van een paus en zijn mensheid, ook al is de paus door God gekozen. Een mooie film, als je van wat meer inhoud houd en verder wil kijken dan je eigen neus lang is.

Ondanks dat ik er niet veel van verwachte is dit een mooie film. Niet voor het grote publiek, maar voor mensen die houden van een film met inhoud.

Niet zo'n slechte film eigenlijk, maar ik vind het eerder een komedie dan een drama.

Michel Piccoli speelt zijn rol zeer goed, maar ook de andere acteurs zijn prima.

Ondanks dat deze film zich afspeelt in het Vaticaan, is deze prent toch wel geschikt voor iedereen, en zoals ik al zei, af en toe is het ook wel lachwekkend, een komedie dus.

Zeer onderhoudende film die een leuke kijk geeft in de katholieke keuken. En vooral het gegeven dat ook een paus ondanks dat vele dat anders zien zeer menselijk is wordt mooi weergegeven.

Leuk drama waar ik ook een paar keer om heb kunnen lachen. Het verhaal is lekker verfrissend en origineel. Het acteren is ook prima gedaan. Het is weer eens een keer wat anders deze film waar ik me prima mee heb vermaakt. 3 sterren

Piccoli is charmant en geeft deze film iets speciaals. Een groot nadeel is echter dat de film verder nauwelijks iets te bieden heeft. De absurdistische capriolen met de bewoners van het Vaticaan waren wel koddig maar na verloop van tijd werd vooral Nanni Moretti bloedirritant. Kortom het is een aardig gegeven met een uitstekende Piccoli maar verder heeft de film niets te bieden.

Matig.

Wat een ontzettend slechte film is dit. Mooie beelden, daar niet van. De boodschap komt niet over met alleen maar mooie plaatjes en pseudo intelectueel geneuzel. Geen aanrader wat mij betreft.

Niet echt m'n ding. De film begint wel veelbelovend maar naarmate het verhaal verder vordert, blijkt het contact tussen kijker en film te verzwakken. Wie hoopt een beeld te krijgen achter de schermen van een Paus verkiezing, blijft wat op zijn honger zitten. Jammer voor het monument Michel Piccoli. Die man verdient toch beter op het einde van zijn carrière. Inderdaad geen aanrader zoals reeds eerder gelezen. 1,5*.

Drama? Het leek eerder op een komedie in de stijl van Moretti's Caro Diario.

Het verhaal is eigenlijk heel flauw en kon me echt niet meer concentreren/boeien na een half uur. Er mocht gerust wat meer vaart in komen.

Een paus die een crisis krijgt op zijn leeftijd en Moretti die wat loopt te brullen, pfff.

Enkele leuke muziekstukken en de kous is af.

Zoals hier reeds vermeld, een vrij saaie film, zeer ongestructureerd. Snel vergeten

Wat een uitermate vreemde film van Moretti. De vraag dient zich op, wat wil hij hier mee bereiken? Drama, Komedie, Slapstick? De film zwiept alle kanten op, met Piccoli als anker, want anders was het schip wel erg diep gezonken. 1.5*

Komedie over het Vaticaan met toch een ernstige noot als het over een mogelijke nieuwe aanpak bij de Kerk gaat.

Michel Piccoli, in zijn oude dag, is uitstekend als de met innerlijke problemen strubbelende paus en uiteindelijk blijft ook de bedenking dat dergelijke film over een kerkleider best kan. Gelukkig maar.

Doorgaans is de humor geslaagd, zijn er goede vondsten, maar soms al te langdradige scènes.

Wat in wezen aangekaart wordt is nog wel de moeite waard maar de lulligheid heeft te veel de boventoon zonder nou echt leuk te worden. Het had ook wel wat korter gekund. Als je eerst Sorrentino's pope hebt gezien valt dit qua esthetiek nogal tegen. (zou hij door deze film het idee hebben gekregen?)

Stel je voor dat je dit meemaakt in het echt. Het spookte Nanni Moretti wellicht door zijn hoofd, anders had hij er geen parodie van gemaakt. Het is net in dergelijke strakke protocollaire structuren dat je de beste humor kan stoppen net omdat de voorspelbaarheden en draaiboeken de prullenmand in mogen. Absurd realisme. Alleen slaagt Moretti maar deels in zijn opdracht.

Aan Michel Piccoli ligt het alvast niet. Hij kwijt zich perfect van zijn rol als verkozen Kerkvader die in twijfel of paniek slaat wanneer hij de zware taak en lasten van zijn ambt tot uiting ziet komen. Al mocht Moretti daar toch wat dieper op ingegaan zijn. Het personage van de nieuwe Paus mocht meer diepgang gekregen hebben van het hoe en waarom. Zijn vlucht uit het Vaticaan was goed. Zijn contacten met de gewone man in de straat en wat er leeft onder de mensen evenzeer, maar daarmee werd te weinig gedaan.

In plaats hiervan krijgen we een absurd volleybaltoernooi, kardinalen die rondlopen als kippen zonder kop, een psychoanalyticus die vervelend is en evenzeer een paus die het noorden kwijt lijkt. Ik zou net van die mannen zegende, zalvende, warme en inspirerende woorden verwachten, maar dat was het dus niet.

De 85-jarige Michel Piccoli is verrukkelijk als kardinaal Melville die na tijdens de aankondiging van zijn verkiezing als Paus een paniekaanval krijgt. Zolang hij niet voorgesteld is aan het toegestroomde publiek is het conclaaf niet voorbij. Woordvoer Marcin Rajski [Jerzy Stuhr] roept daarom de hulp van een psychoanalyticus [Nanni Moretti] in om Melville te helpen, terwijl de overige kardinalen hun tijd moeten zien te verdrijven tot Melville bij zinnen komt en het conclaaf wordt beëindigd. Met hulp van Rajski en een wachter [Gianluca Gobbi] knijpt Melville er stiekem tussenuit. Terwijl hij door Rome dwaalt en verschillende ontmoetingen heeft, doen de kardinalen spelletjes om de tijd te verdrijven. De eerste helft is een amusante satire, maar de scènes met de spelende kardinalen geven het een onnodige absurde bijsmaak.