The Dark Mirror (1946)

Een soort van voorloper van Dead Ringer uit 64' waarin Bette Davis een zelfde rol speelde als Olivia de Havilland in The Dark Mirror. Overigens geweldig gespeeld door Havilland! Grotendeels blijft het toch bij de verwarring en aardig drama, tegenover wat zeer spannende scenes. 3 sterren

Mooie poster.

***

Boeiende thriller over een vrouw, die verdacht wordt van moord op haar vriend. Ze heeft een tweelingzus. Beiden hebben een alibi voor de nacht van de moord en daarom roept de detective die met de zaak belast is de hulp in van een psychiater. Deze laatste moet helpen onderzoeken wie van beide zusters de schuldige is. Maar hij wordt verliefd op één van de twee, en dat maakt de zaken gecompliceerder.

Het is wachten op een DVD-release.

Nogal onwaarschijnlijk dit verhaal maar als ge daarover heen stapt, is er stof genoeg om het suspensvol uit te werken, wat dan ook is gebeurd. Dat er dan ook wat romance bij te pas komt, maar dan in functie van de oplossing van het mysterie, is klassiek maar niet storend.

'k Zou zeggen een goede middenmoot thrillertje met de knappe Olivia de Havilland in de rol van de...tweeling.

Thomas Mitchell, als Lt Stevenson, is in de beginne, wanneer de verbazing toeslaat, zelfs grappig.

Onderhoudende psychologische thriller met een prima verhaal en een uitstekende dubbelrol van Olivia de Havilland. Jammer is wel dat de film eigenlijk iets te vroeg laat doorschemeren hoe de vork in de steel zit. Maar desondanks is het toch best spannend, want je weet maar nooit…

Eén van de vele Hollywoodfilms over psycho-analyse zoals ze in de jaren '40 veelvuldig werden gemaakt. Ook deze film ontkomt niet aan een overdaad aan Freudiaanse wijsheden en heeft daardoor veel dialoog en wat te weinig actie. Olivia de Havilland is voortreffelijk als een tweeling waarvan ééntje zeer waarschijnlijk haar geliefde (of was het die van haar tweelingzus?) heeft vermoord. Getuigenverklaringen helpen in dit bijzondere geval niet, dus roept luitenant Stevenson [Thomas Mitchell, altijd goed) de hulp in van psycholoog Scott Elliott [Lew Ayres]. Robert Siodmak probeert de film visueel levendig te houden en er is een bijzondere (en bijzonder mooie) score van de onvolprezen Dimitri Tiomkin die bijdragen aan het kijkplezier. Niet groots, maar bevat voldoende aangename ingrediënten om er een kleine anderhalf uur voor te gaan zitten.

Raar basisgegeven, waarbij men zeker is dat één helft van een tweeling een moord heeft gepleegd, maar omdat ze elkaar beschermen en men dus niet zeker is wie het gedaan heeft, staat de politie machteloos? Arresteer ze dan gewoon allebei. Goed, alle acteurs doen het goed, De Havilland natuurlijk het best, en de (pogingen tot) psychologische analyses van onze psychiater in de hoofdrol zitten wel interessant in elkaar. Naar het einde toe wordt het misschien een tikkeltje te voorspelbaar, maar dat kan de pret niet drukken. Tot slot wel charmant dat beide zussen meestal een halsketting of broche dragen waaruit blijkt welke van de 2 het is, zodat we als kijker niet verward raken.

Olivia de Havilland slaagt erin de twee zussen een verschillende persoonlijkheid te geven. Terry is manupilatief en assertief; Ruth is schuchter en onzeker. Bij Ruth zie je de spanning in haar schouders en hoor je de twijfel in haar spreekstijl. In het begin dragen ze dezelfde kleren, maar later draagt "evil twin" Terry zwarte kleren, terwijl Ruth wit draagt. Het verdubbelingsmotief is ook aanwezig in de spiegel. Wanneer Terry ontmaskerd is, gooit ze een spiegel stuk.

Het psychologische onderzoek gebruikt methoden die toen in trek waren: de associatietest, de leugendetector en de rorschachtest, die van een rijke verbeelding getuigt. Het is een beklijvende psychologische thriller met een complexe dubbelrol voor De Havilland.

Van Olivia de Havilland heb ik nog niet veel gezien, maar in deze film krijg je er twee voor de prijs van één. Olivia de Havilland speelt de tweelingzusjes Ruth en Terry - zien ze er niet beeldig uit - in deze volbloed noir. Romantiek, misdaad en psycho-analyse krijg je hier netjes op je bord. Freud - graag geziene gast in de jaren veertig - heeft een meer dan aardig woordje te spreken via de figuur van psychiater Lew Ayres die de dames wil doorgronden. Eerlijk ben ik wel onder de indruk hoe men de scenes met de tweelingzusjes heeft klaargespeeld met de nodige truckage, waarbij ik geen seconde twijfelde aan de voorgestelde realiteit.

Tweeling, psycho-analyse en dan nog die titel van de film, kan je al raden dat er behoorlijk wordt gespeeld met symboliek die dan ook een visuele uitwerking krijgt. De film opent met een gebroken spiegel in een verduisterde kamer, en dit motief keert terug naar het einde toe. Het motief wordt zelfs letterlijk verklaard voor de eventueel niets vermoedende kijker. Ruth en Terry zijn enerzijds mekaars fysieke spiegelbeeld, anderzijds lijkt hun respectievelijke morele ingesteldheid tegenpolen. Op een bepaald moment heeft men het in de film over ‘split personality’ wanneer mensen - niet op de hoogte van hun tweelingschap - hen in aparte staat ontmoeten en ‘anders’ ervaren. De visuele uitwerking in de film zien we evolueren aan de hand van de outfits die ze dragen. Terry neigt naar het duistere, terwijl Ruth duidelijk voor lichte kleuren kiest. Verder is er een geweldige scène waarin Terry in het halfduister speecht tegen haar (letterlijk) verlichte zus. Een detail waar verder niets mee gedaan werd in de film: het viel me op dat Terry rookt (bad habit), maar Ruth heb ik dat niet zien doen. Vraag me af of de politie met dat kenmerk geen weg had kunnen vinden om hun omerta in de beginfase te doorbreken, met name wanneer men wil uitzoeken wie van de twee in het park heeft gesocialiseerd. De politie heeft haar zoektocht naar de moordenaar trouwens wel erg snel laten vallen. Verder is het de vraag of het zo geloofwaardig is dat Ruth de waarheid wilt verzwijgen om haar zus een alibi te verschaffen - ervan uitgaand dat ze gelooft dat haar zus onschuldig was - en niet wil meewerken aan de opheldering van de moord op haar geliefde vriend. Psychologisch lijkt me dit problematisch, maar op papier krijg je wel een scenario dat z’n werk doet.

Conclusie. Een noir met een origineel onderwerp, mooi vorm gegeven door meester Siodmak en co, en met een geweldige Olivia de Havilland. Het scenario heeft me nog een tijdje beziggehouden, alsof ik een collega was van de (eveneens prima acterende) Thomas Mitchell om mee de puzzel te leggen.

Een beetje minder dan de andere twee uitstekende noirs die ik van Siodmak zag (Phantom Lady en The KIllers). Leuk idee wel. Maar ook een iets te hoog een psychoanalyse for dummies gehalte . Begin is sterker dan het eindigt. De pas vorig jaar overleden Olivia de Haviland trekt bijna alles uit haar rol. En Siodmak haalt er veel sfeer uit. Met een paar liter schaduwen, spiegels en verwarring.

Olivia de Havilland speelt hier een sterke dubbelrol en de scenes zien er ook daadwerkelijk uit alsof er 2 personen zijn.
Er word al wel snel duidelijk dat het plot kiest voor de dader die het meest arrogant en zelfverzekerd overkomt .

Goeie film over een vrouw die verdacht wordt van moord, maar een identieke tweelingzus heeft. Een psychologisch drama met wat thriller elementen. Echt spannend wil het niet worden, maar het zit wel goed in elkaar. Een uitstekende dubbelrol van Olivia de Havilland, en ook technisch is het vrijwel naadloos gedaan.