Le Million (1931)

De film was een grote inspiratiebron voor illustere namen als Charlie Chaplin en The Marx Brothers. Ook latere Hollywood-musicals zijn door deze film beïnvloed. In tegenstelling tot zo'n opvolgers uit Hollywood onderbreken de musical elementen de verhaallijn niet, maar leuken ze hier de minder interessante stukken op, zoals het naar boven lopen naar de kamer van Michel. eel van de dialogen worden ook begeleid door muziek en vormen zo een soort liedjes. Dit zagen we later in het extreme in Jacques Demy's Les Parapluies de Cherbourg.

Dit levert een erg charmante film op. Het eenvoudige verhaal biedt genoeg vaart en momenten om als kapstok te dienen voor een klein anderhalf uur vermaak. Het openingsshot en scene is er mooi en pakt je aandacht meteen vast en om die vervolgens niet meer los te laten.

****

Ik weet niet wat ik verrassender vond, dat een lijstjesfilm als Le Million pas 2 berichten heeft, of dat ik naast Entr'acte (1924) en Paris Qui Dort ook nog twee speelfilms van Clair blijk te hebben gezien uit de jaren ‘40, nadat hij (tijdelijk) naar de Verenigde Staten was geëmigreerd vanwege het uitbreken van de oorlog. Dit was dus mijn vijfde, en misschien wel de grootste titel van zijn hand.

Wat Le million zelf betreft, de invloeden die de film moet hebben uitgeoefend zijn duidelijk zichtbaar. Helaas deden de liedjes en muziek mij niet bijster veel en ligt mijn voorkeur dit genre toch echt bij de pre-code musicals waar Busby Berkeley aan meewerkte, zoals Gold Diggers of 1933. Het klinkt erg onaardig, maar dit is me dan toch net iets te kneuterig en te braaf, noch kan ik veel met het plotje van achter een winnend lot uit de loterij aanzitten.

Clair was nooit een voorstander van de komst van de geluidsfilm. Hij vreesde dat het de complexe beeldtaal die in het stomme tijdperk was opgebouwd zou ondermijnen. Dat verbaast niet als je Le Million ziet, want hoewel een geluidsfilm, staat de film nog steeds met één been in de silent era. De opera op het einde is inderdaad een fijn stukje cinema, en dat haalt de waardering net omhoog.

3,5*

Zalige film. Om helemaal vrolijk van te worden! De tweede geluidsfilm van René Clair en wat vind ik dit een vooruitgang t.o.v. Sous les Toits de Paris (1930). Opnieuw zien we lange stukken silent vermengd met dialoog, maar deze keer wordt het naadloos gebracht en getimed. Echt genoten van de gekke humor, knotsgekke muzikale toestanden, de surrealistische feel, de milde maatschappijkritiek en de geslaagde acteerprestaties. Zou hem zo opnieuw kunnen bekijken. Ik ga dan ook voor de volle score.