Brestskaya Krepost (2010)

Lyrisch als de voorgangers (en eerdere stemmers) ben ik niet.

Je zou haast denken dat de Sovjet-Unie nog steeds bestaat, want deze 'Brest Fortress' is een sterk staaltje patriottistische cinema. Ook niet echt onvoorspelbaar, er wordt nog steeds gepronkt met de eretitel 'heldenfort'. Tijd dus voor een film.

Eerlijk is eerlijk, alles ziet er verzorgd uit. Helaas is de film geschoten in harde HD kwaliteit vol schokkende (lees: wiebelende/blijf-met-je-poten-van-de-montageknipschaar-af) beelden waar het CGI-bloed uit lichamen spuit en soms op de lens terecht komt. Realistisch blijkbaar, overdrijven is ook een vak. Liever gezegd, spuuglelijk. En veel ook nog in slow motion, ondersteund door een overdramatische (korenslag?) soundtrack.

En dan natuurlijk nog het script. Een vertelling door de vijftienjarige hoofdrolspeler (op latere leeftijd) (en let op de prachtige finale) die natuurlijk alle subplotjes aan elkaar weet te weven. Maar ook hier gaat het de mist in, want het subplotje van de romance tussen de reizende bioscoopman en het kruideniersmeisje is juist geforceerd en past niet in het plaatje.

Toch valt er genoeg te genieten, maar de moderne cinema-snufjes zijn echt niet mijn ding. Gelukkig is het tussen de bedrijven (gevechten) door veelal de 'good old stuff'. Een kleine ode aan de Sovjet-oorlogscinema weet de regisseur dan ook nog eens te brengen door een kraanvogel over te laten vliegen. Je zou bijna een tissue vol kunnen snuiten...

Groots opgezet, maar weinig imponerend.

Wat Mug al zegt, vaak ziet de film er verzorgd uit, wel wat te degelijk, maar het is vooral jammer dat alles continu digitaal bijgewerkt wordt waardoor de continu aanwezige ontploffingen er erg blokkerig en kil uitzagen. Dieptepunt vond ik echter nog wel de luchtgevechten, die vliegtuigjes konden écht niet. De soundtrack is verder erg saai en identiteitsloos, niet dat je je er aan stoort, maar zulke details zorgen wel voor sfeer (of de afwezigheid ervan). Ook het acteerniveau vond ik (met name in het begin) erg matig.

Maar buiten dat kon ik er ook amper van genieten. Het verhaaltje is als geschiedenisles nog wel aardig, maar verder vond ik het aardig doordeweeks hoe gek ook, heb het allemaal wel eerder gezien, dan zet ik liever Idi i Smotri nog een keer op. Een film uiteindelijk die weinig indruk kon maken en waar ik me vrijwel niet van kan voorstellen dat ik er binnen een jaar nog iets bijzonders aan kan herinneren.

2*

Goed uitziende oorlogsfilms, nadeel is ... er zijn al heeeeel veeeeeel films over WO2.

In zijn soort zeker niet de slechtste, doet wel wat denken aan een Russische/Sovjet-versie van Saving Private Ryan.

Niet slecht, de moeite waard, maar zal snel ondersneeuwen in die hele berg WO2-films.

Aardige indrukwekkende Russische oorlogsdrama. Het verhaal is best boeiend en wordt ook realistisch weergegeven (regelmatig best grof) en het einde vond ik best aangrijpend.

De film zal de russen behoorlijk wat gekost hebben want het zag er best indrukwekkend uit allemaal. Men heeft wel wat geld bespaard op de cast want die was nu niet bepaald indrukwekkend

Ze deden het wel overigens goed.

Redelijk sterke film.

Een ebetje jammer van het digitale aspect in de film en zeker het cgi bloed. Haalt me toch vaak wat uit de film dan dat het me echt kan meeslepen. Aan oorlogs geweld geen tekort in Brest Fortress. Er komen een aantal erg schokkende en imponerende beelden voorbij. In de karakter ontwikkeling en drama schiet de film wel iets te kort. Erg jammer, waardoor het niet heel erg meeslepend wordt. Wel is de film erg patriotistisch, maar is toch nergens echt storend. Verder een meer dan prima film

Dat The Brest Fortress zou ondersneeuwen in de massa oorlogsfilms die al bestaan is een understatement. De complete film bestaat uit clichés en scènes die ik elders al gezien heb. Dus veel opofferingen, heldhaftige sterfscènes, het perspectief van een kind, grootse aanvallen, schurken die onschuldige burgers in koele bloede vermoorden, etc. etc. Niets nieuws onder de zon. Uiteraard wordt het ondersteund met dramatische close-ups en bombastische, overemotionele score. De veel te heldere, soms zelfs warme beelden zorgen voor verzachting van all ellende en schokken die je eventueel zou kunnen krijgen en de slechte CGI verstoord nog eens extra het gevoel voor realisme. Voor mij persoonlijk komt er nog eens bij dat ik patriottitische, heldenoorlogsfilms vaak ook de minst boeiende vorm van het genre vind. Er is dan ook weinig bestaansrecht voor de film te bedenken, of je moet de achtergrondgeschiedenis van deze specifieke verdediging interessant vinden, maar of deze overgedramatiseerde verfilming daar het beste beeld van geeft betwijfel ik. De actiescènes houden het nog enigzins boeiend, maar het eindresultaat heeft toch vooral een achterhaald gevoel.

2*

Ik zit echt met een 'Tsja' gevoel...

De film kwam op bepaalde punten wel een beetje amateuristisch op mij over.

Zo vond ik het acteerwerk (op een enkele uitzondering daargelaten) soms behoorlijk matig, alhoewel dat naar het einde toe wel beter leek te worden.

Ook de special effect's zijn niet om over naar huis te schrijven. Vooral die vliegtuigen zagen er te nep uit.

De gevechten op de grond kwamen ook vaak een beetje amateuristisch op mij over. Denk aan soldaten die dood neervallen terwijl er geen kogelinslag op hun lichaam valt te bespeuren en soldaten die maar wat gaperig blijven staan terwijl ze onder vuur liggen. Op dat vlak hadden ze wel de hulp van een militair expert in mogen roepen om het allemaal wat realistischer te doen lijken.

De Duitsers spraken ook echt Duits, dat gelukkig wel, maar dat Duits bestond eigenlijk uit niets meer dan wat oneliners en kwam nogal geforceerd en nep over. Een soort 'Jiskefet' Duits.

Maar goed, daar staan ook wel degelijk een paar pluspunten tegenover.

Het verhaal zelf vond ik wel interessant en ik bleef benieuwd hoe het af zou gaan lopen. Ook het camerawerk vond ik er puik uitzien.

Daar komt bij dat het gevoel van wanhoop mij ook wel wist te bereiken. Op een gegeven moment is het een decor van dood & verderf met passende muziek en indrukwekkende camera shots. Dat kwam allemaal goed over.

Met een iets groter budget ten bate van de bijrollen, special effect's, de Duitsers en de militaire kennis had dit zomaar een topper kunnen zijn.

Nu kom ik helaas niet verder dan een kleine 3,0*

In het begin lijkt deze film veel op een wat moderne actiefilm doordrenkt van moralistisch gebral, zoals je dat ook in het mwa-mwa Rigas sargi ziet.

Later, wanneer de wanhoop en uitputting toeslaan, biedt de film enkele adembenemende momenten. Door middel van geweldige make-up wordt de aftakeling griezelig overtuigend weergegeven. Hoogtepunt is de fantastische cinematografie! Deze zorgt voor onbeschrijflijke momenten en brengt de waanzin van de oorlog geweldig goed in beeld.

Iets minder vind ik de verplichte voice-ver die wat mij betreft weinig toevoegt.

Russische productie over de verdediging van het fort van Brest (‘krepost'-geroj’) tijdens de eerste dagen van Operatie Barbarossa. Het onderwerp is interessant en origineel, maar de film is niet best. Het grootste gedeelte van de film toont gevechtsscènes, meestal vanuit het perspectief van de hoofdpersoon, een jongetje van een jaar of 11. De uitvoering hiervan is erg clichématig en weinig opzienbarend, behalve dat het geheel behoorlijk wat propagandistische (pro-Russische) trekjes heeft.

Ik kreeg weinig binding met de personages. De leukste gedeeltes van de film zitten aan het begin, voor het vechten losbarst, en helemaal aan het eind, waar de verteller als oude man met zijn kleinzoon bij het reusachtige oorlogsmonument in Brest staat.

Ik heb altijd een wat ambivalent gevoel bij oorlogsfilms. Al die vuurgevechten en explosies of wat dies meer zij doen mij doorgaans helemaal niets en ervaar ik vaak eerder als storend, al weet ik dat die scènes natuurlijk onmisbaar zijn voor een geloofwaardig geheel. Ook in deze reconstructie van de slag uit 1941 om het Fort Brest is al dat geweld overvloedig aanwezig. Maar daar tussendoor is gelukkig ook plaats voor het wel en wee van soldaten en burgers, die te midden van al dat geweld psychisch en fysiek in de verdrukking raken. Dat maakt dat deze film boven de middelmaat uitstijgt. Patriottisch? Zeker! Maar niet meer of minder dan oorlogsfilms uit andere landen.

Heb hier niet echt van genoten. Veel van hetzelfde en door de vertelstructuur ook nog voorspelbaar.

Twee uur naar kannonnenvoer kijken is me toch iets teveel van het goede.

Deze film blijft maar door mijn hoofd spelen. Er is namelijk een scène die ver boven de rest uitsteekt;

Het is 22 juni 1941; 3:58 in de morgen. Sasha en Anya zijn aan het vissen in een sprookjesachtige omgeving. Men waant zich als het ware in het paradijs. Na 2 minuten klokslag 4:00 verandert dat paradijs plotseling in een hel. Het geluid van overvliegende bommenwerpers gevolgd door het geluid van de neervallende bommen, paniek etc. Operatie Barbarossa is begonnen. Nog nooit is de overgang van vrede naar oorlog zo beklemmend in beeld gebracht.

Het is duidelijk dat mijn waardering van 3,5* toch een beetje te laag is.

Waardering; verhoogd naar 4,0*

De bommenaanval die het onheil inluidde en de vele gevechten die zullen volgen zijn indrukwekkend en het leed is ondraaglijk.

Werkelijk verbluffend in beeld gebracht. Zag zelden of nooit dergelijke suggestieve, onmenselijke taferelen die je nagenoeg evenzeer aangrijpen als de vreselijkste scènens die het hebben over deportaties en concentratiekampen. Kortom, niets dan lof voor deze Russische film.

Indrukwekkend en grotendeels waargebeurd. De Russische setting in oorlogfilms heeft wel wat, en deze film haalt daar het maximale uit. Het verhaal gaat over de begindagen van WO-II, wanneer Duitsland de Sovjet-Unie binnenvalt. Op een strategische plek, een eilandje omringd door rivieren aan de grens met Polen, werd in 1830 het fort van Brest gebouwd. 110 jaar later was het inmiddels verouderde fort nog steeds door de Sovjetmilitairen in gebruik. De militairen reageren met ongeloof op geruchten dat er oorlog met Duitsland komt, het leven in Brest en in het fort gaat gewoon verder. Totdat Brest en het fort plots worden gebombardeerd.

Die aanval vormt in deze film een van de indrukwekkendste oorlogsscenes die ik ooit gezien heb. Wat volgt is een dagenlange waargebeurde belegering door de Duitsers van het Russische fort waar diverse aanvallen over en weer plaatsvinden. Terwijl de Duitsers Rusland verder intrekken weigeren de in het fort omsingelde Sovjetmilitairen zich over te geven en het strategische fort aan de Duitsers te overhandigen.

De film volgt hoofdzakelijk de groep militairen in het fort, maar ook twee andere groepen elders op het eiland en in Brest. Ook is er aandacht voor de bevolking van Brest, waarvan een deel in het fort komt schuilen. The Brest Fortress is een indrukwekkende kwaliteitsfilm met een goede balans tussen drama en oorlogsgeweld. Na een korte inleiding, als de oorlog eenmaal begint, houdt het je aan het scherm gekluisterd. Het is duidelijk dat de regie over een groot budget beschikte, explosies e.d. komen zeer realistisch over en het acteerwerk is zeer overtuigend. De gruwelen van de oorlog en het leed onder de bevolking komen zo door het scherm. Absolute aanrader. Ruim 4*, richting de 4,5*.

22 juni 1941 Het Duitse Derde Rijk en zijn bondgenoten lanceerde Operatie Barbarossa, een grootschalige invasie in Rusland. Het fort van Brest-Litovsk, verdedigd door een garnizoen van tussen de drie- en achtduizend mannen, vrouwen en kinderen, was het toneel van de eerste grote krachtmeting tussen nazi-Duitsland en de Sovjets. De verdedigers van het fort, volledig afgesloten van de buitenwereld en met een tekort aan water en munitie, hielden het acht dagen vol tegen de Duitse overmacht. Het verhaal begint aan de vooravond van de aanval en laat de gebeurtenissen zien door de ogen van een jongen van vijftien, Sasha Akimov (Alexey Kopashov) en focust op drie belangrijke zones waar weerstand werd geboden. De grote helden in de film zijn de drie belangrijkste leiders van de verdediging: majoor Pyotr Mikhailovich Gavrilov (Alexander Korshunov), volkscommissaris Efim Moiseevich Fomin (Pavel Derevyanko) en luitenant Andrey Mitrofanovich Kizhevatov (Andrey Merzlikin). Verder is in dit met een bescheiden zeven miljoen dollar kostende oorlogsspektakel natuurlijk het nodige portie onvervalst patriottisme te vinden. Daarnaast is het ook een eerbetoon aan de dappere strijd van het Rode Leger en een herinnering aan de gruwelijkheid van de Tweede Wereldoorlog. Kortom een uitstekend gemaakte film.

En gezien! Niets minder dan T-34!

Tot nu toe zijn dit wel de 2 toppers in het oorlogsgenre en zie ik een prima toekomst voor de Russen als ze met films zoals deze is gemaakt, verder gaan! Het verhaal, de locaties en de acteurs, nergens heb ik een grove fout in gezien en heb veel respect voor deze club.

Een prachtfilm in het genre en daarom een ruime 8 voor deze film!

Pfff het eerste half uur was alleen maar bla bla. dan komt het bombardement en denk je eindelijk gaat het gebeuren. dan komen de man tegen man gevechten en gaat de camera heel snel van links naar rechts zodat het net buiten beeld word gebracht (wat heb ik daar toch een hekel aan) zodat je het niet meer kan volgen en er misselijk van word. waarschijnlijk is het goedkoper om het niet goed te laten zien. daarna word het langdradig , Nee wat een rotfilm is het. na 70 minuten heb ik hem op iets anders gezet want het is totale verspilling van tijd. 0,5 ster van mij omdat je minder niet kan geven want liever gaf ik helemaal niks..

verbaasd me dat mensen dit zo goed vinden. the longest day bv, dat is pas een oorlogsfilm. daar zie je tenminste rustig wat er gebeurd

maar tegenwoordig moeten er allemaal snelle beelden gemaakt worden alsof het een computer spelletje is. wat erg storend en film verpestend is.. om die reden kijk ik liever oudere films. daar krijg je tenminste nog iets te zien. en die benaderen kwa beeld veel meer de realiteit. bezitten ook geen animatie wat ik zo nep vind.

Oorlogsfilm die vooral overtuigt op visueel vlak en de gebrachte oorlog, iets minder wat betreft het verhaal en perspectief.

Rustige aanloop van het fort in vredestijd wat tevens een redelijk beeld geeft van de onverwachte aanval ondanks alle signalen. Het Russische leger had weinig overtuigend geacteerd in de winteroorlog tegen Finland, en Hitler zei dat het Russische leger als een oud gebouw was, zodra men de deur ingetrapt had zou de zaak instorten wat ook nog ten dele waar was. Er werd alleen niet stil gestaan bij de onuitputtelijke voorraden aan mensen en materiaal. Een quote die op dat vlak aansluit is dat het Duitse leger als een olifant in een mierennest was, het zou niet uitmaken hoeveel mieren men plat stampte want uiteindelijk zouden de mieren de olifant tot op het bot kaal vreten. Dat Stalin aan zijn eigen zuiveringen een chaos en een leger zonder degelijke leiding had overgehouden was duidelijk en komt subtiel in de film naar voren. Overigens ook een subtiele nuances is dat de gemiddeld politiek officier in Europese films als monster of wreed persoon neer wordt gezet lijkt een Fomin bijvoorbeeld hier vrij normaal en geaccepteerd terwijl dat toch veelal anders was. Politiek officieren werden gehaat en soms als een grotere vijand gezien als de echte vijand.

De behoorlijk voorspelbare en onvoorkomelijke invulling, zoals in zoveel Russische oorlogsfilms inmiddels, is weer daar. De Russen stuk voor stuk patriottische helden, stevige integere simpele boerenknapen, helden tegen wil en dank tegen de Duitse agressors met hun snauwerige valse koppen en laag bij de grond aanval. Overigens sterven ook al die Russen als helden, niet één huilt of roept om mama. Desondanks schetst de film een innemend beeld in de aanloop naar de slag en overtuigt de film vooral qua achtergrond, details en daadwerkelijke gevechten. Een aardige staaltje verouderde Russische tactiek komt voorbij en meer dan behoorlijke man tegen man gevechten, de rauwste en hardste die ik ooit gezien heb. En dit allen in een combinatie van een soort korrelige authenticiteit en mooie passende kleurenfilters. Verder zijn er nog een aantal mooie en overtuigende dingen zoals de zware bom en de korte 'schimmenwereld' die men daarna in beeld brengt, de ontmoeting tussen Anja en haar vader mag er zijn met zijn opbouw en de scene met de accordeon spelende Rus, hoewel kort, is beklijvend. De uitleg achteraf over de erkenning van het fort en haar verdedigers is typisch Russische en mosterd na de maaltijd.

Brestskaya Krepost blijft qua werkelijke nuances, binnen het Russische leger en onder Stalin, in de safe zone om het zomaar te zeggen, en tekent een beeld die verre van neutraal is. Desondanks overtuigt de film toch als kick ass oorlogsfilm met veel visueel gebracht spektakel en een realistisch beeld van oorlogsvoering en tactieken in die tijd en niet te vergeten de ontberingen van de belegerden. Vervelen doet de film bepaalt niet en in die zin is het een fijn avondje actie.