Tacones Lejanos (1991)

Na het ontroerende Hable con Ella en het tegenvallende La Mala Educacion werd ik toch aangenaam verrast door deze film. Bijzonder aardig hoe een misdaadverhaaltje wordt gecombineerd met het wat zwaardere thema van de moeder-dochter relatie. Verder is het een hele vrije film, met ruimte voor een travestiet-optreden, een dans in een vrouwengevangenis, dat soort gekke dingen. Almodovar laat met de spuuglelijke kleurcombinaties weer zien dat hij een eigen stijl heeft. Daar houd ik wel van.

Hilarisch was het tv-optreden met de bekentenis. Vooral de uitspraak: "voor de goede orde: niet met mij".

Geweldige grap en dat werkt door in de hele film. Erg leuk avondje gehad zodoende. 3,5*

Zeer veel dialoog, zelfs voor een Almodovar. Wel een leuk verhaaltje en best goed geacteerd. Alleen is het niet zo echt boeiend tot het einde. Wel heeft de film z'n mooie momenten. Niet z'n beste film, maar heb toch genoten.

Nadat de opwaartse lijn werd ingezet met Woman on the edge of a Nervous Breakdown en Atame vind ik High Heels weer een tikkeltje minder. Ondanks dat het geheel onderhoudend is weet de film me niet echt te pakken, misschien dat ik de laatste week teveel Almodovars heb gezien, want ik heb tot nu toe niet echt het idee dat er heel veel onderscheid zit in zijn films. Ik kom toch veelal dezelfde soort personages tegen. De travestieten e.d. ken je zo langzamerhand wel.

Aan de andere kant werkt het drama wel aardig en is het een fijn gevoel dat ik bijna bij de "toppers" van Almodovar ben aanbeland.

2,5*

Ook deze film van Almodovar heb ik al eens gezien, maar ik herinner me er helemaal niets meer van. Misschien moet ik Almodovar om die reden toch maar eens wat lager gaan waarderen. Echt indruk weet ie bij mij dus kennelijk niet te maken.

Er gebeurt ontzettend veel in deze film en de film zit ook zo vol plotwendingen dat hij me zeker niet snel ging vervelen. Ook wordt er best goed geacteerd. Maar de overdaad aan verrassingen en veranderingen was zo groot dat de film ook erg vermoeiend werd en ik na afloop het gevoel had, alsof ik een complete serie afleveringen van Goede Tijden Slechte Tijden in 112 minuten had bekeken.

Bovengemiddelde Almodovar....al moeten we het met slechts één belangrijke travestiet doen.

Wel krijgen we nog een geweldig lesbo-dansje en de gebruikelijke zuurstokkleurtjes.

Voornamelijk moeder-dochter-drama dat al wat van het nog betere "All About My Mother" ademt.

Al krijgen we hier ook te maken met een moordzaak die naarmate de film vordert steeds bizarder wordt. Wel heel typische Almodovar dus...zelfs een soort van gemiddelde van wat in zijn films te zien is, zal dus bij zijn liefhebbers beter scoren dan bij de toevallige passant.

Tacones lejanos heeft een thrillerachtige plot, maar dat is slechts een kapstok om een verhaal aan op te hangen dat het vooral moet hebben van de psychologische oorlogsvoering tussen de personages.

De titel betekent letterlijk "verre hielen". Rebeca (Victoria Abril) kon als kind pas inslapen wanneer ze in de verte het geluid hoorde van de hoge hakken van haar moeder Becky (Marisa Paredes) die thuiskwam. In enkele flashbacks krijgen we te zien dat ze opgroeide met een dominante moeder en een afwezige vader. Dit leidde tot een mengeling van idolatrie en rivaliteit. Wanneer Becky haar bezoekt in de gevangenis, toornt ze hoog boven haar dochter uit. Nadat Rebeca haar vergelijkt met Ingrid Bergman in Höstsonaten, gaat ze echter vrijwillig zitten.

Manuel (Féodor Atkine) gedraagt zich als een berlusconiaanse macho. Hij lokt een vrouw zijn bed in met beloften over een carrière in de media, maar een tijdje later vervangt hij haar door een jonger exemplaar. Hij verdient dan ook om vermoord te worden. Op een foto is te zien dat Manuel een erectie krijgt wanneer de travestiet Letal ("dodelijk") tegenover hem zit.

Het enige sympathieke mannelijke personage is de rechter-travestiet-informant (Miguel Bosé). Hij verkleedt zich als vrouw, maar is wel degene die Rebeca zwanger maakt. Zelfs als je het weet, is het vrijwel onmogelijk om te zien dat deze drie een en dezelfde persoon zijn.

De rechter gebruikt make-up om zijn geslacht te maskeren; Becky om haar leeftijd en haar hartziekte te verbergen. (In Almodóvars volgende film Kika zal make-up zelfs gebruikt worden om de dood te maskeren.) Op het podium zien we Becky's verrimpelde rug, die verraadt dat ze veel ouder is dan ze van voren lijkt. De grenzen vervagen tussen jong en oud, tussen goed en kwaad, tussen mannelijk en vrouwelijk. Zelfs in de vrouwengevangenis zit een omgebouwde man (Bibi Andersen - niet te verwarren met).

Make-up, felle kleuren, overdreven sexy kleren, grote oorbellen, hoge hakken en beschilderde benen creëren een kitscherig milieu, alsof het leven één grote dragshow is.

De Spaanse zangeres Luz Casal brengt een hartverscheurende versie van Piensa en mi van de Mexicaanse componist Agustín Lara. Para nada, para nada...

Een variant op het “schuld en boete”-thema over de problemen van een moeder en dochter, die na een scheiding van tientallen jaren van elkaar vervreemd zijn. Hun aspiraties én hun onderling verweven liefdesrelaties geven de onderhuidse spanningen tussen hen beiden een extra dimensie.

Naar mijn mening niet Almodóvar’s beste werk, maar nog steeds een prima film. Piepklein bijrolletje van Javier Bardem.

Terecht wijst Dievegge op de prachtige vertolking van "Piensa en mi".

Goeie film over een moeder en volwassen dochter die elkaar na jaren weer zien. De moeder dochter relatie wordt soms een beetje overschaduwd door de moord, maar het maakt de film wel onderhoudend. Bovendien levert het ook de beste scene uit de film op (de bekentenis op tv). Met bonte kleuren en grote oorbellen in beeld gebracht.

Almodovar heeft denk ik geen film gemaakt waarin hij zijn invloeden zo duidelijk etaleert. Dit is een mix van klassiek Hollywood (noir, melodrama en musical vooral, maar ook de kleding van de vrouwen in de film van die tijd), Europese B-films, Jacques Demy, Ingmar Bergman en allerlei bronnen van queer culture. In zijn vroegste films zit ook nog een beetje punk maar dat is hier wel afgesleten. Verder is dit een overgangsfilm tussen de vroege Almodovar die perverser en komischer is. En de latere waar het melodrama meer gaat overheersen.

Van al Almodovars films heeft deze misschien wel de dikst aangezette plottwisten. Dat moet je kunnen hebben, ik vond dat wel leuk en vind het knap dat Almodovar soms films maakt die op psychologisch gebied geloofwaardig zijn en tegelijk een over de top plot hebben. Niet zijn beste film, daarvoor ontbrak net dat kleine beetje extra waardoor ik echt van de film ging houden, maar leuk was het wel.