No et Moi (2010)

Lou is niet voor niets nieuwsgierig naar daklozen - ze is er zelf ook een beetje een. Die symboliek, en de tragiek van de echt dakloze No komen bij elkaar - en ja, je kan het verhaaltje over No natuurlijk heel simpel platslaan, maar ik vind dat je de film daar echt heel erg te kort mee doet. Want dan zie de de magie tussen No en Lou niet, en snap je ook niet hoe sterk die twee elkaar nodig hebben.

Julie-Marie Parmentier is goed aan het spelen, maar vooral Nina Rodriguez is het engeltje van deze film. Benieuwd of ze ook een andere rol zo mooi doen kan.

En de soundtrack is helemaal ok!

Een redelijk dramafilm...

Prima acteerwerk...

Redelijk verhaal...

Het gaat over haar zwerver, haar leven...

Prima Franse film...

Mooi HD kwaliteit...

Niet zo echt moeite waard...

Goeie film waarin een jong meisje en haar ouders, naar aanleiding van een spreekbeurt, een dakloos meisje in huis nemen. En de ongebruikelijke vriendschap tussen deze twee meisjes staat centraal hier en komt ook geloofwaardig over (mede door het uitstekende spel van de jonge acteurs die perfect gecast zijn). Klein, ingetogen, soms wat eentonig en het einde komt oprecht en ontroerend over.

Wat een integer, mooi en lieve film was dit. Ook een film die zeker voor jongeren heel geschikt is. Vanaf het begin had het verhaal me te pakken. De vriendschap die opbloeit tussen No en Lou is zo puur en diep. Wat prachtig om dat te zien ondanks de twee verschillende werelden waar ze uitkomen waarvan het leven van No zo hard en zwaar is.

Er wordt hier ook heel eenvoudig maar duidelijk getoond waar het probleem met jongeren en drug's kunnen liggen. Het komt in het begin over alsof je alleen maar van het leven aan het genieten bent en je ziet de gevaren hiervan gewoon niet op je afkomen tot het te laat is. Gelukkig had No dit ook op tijd door en liet ze Lou achter op het station. Wat een ontroerend moment was dat.

Ik vind het voor volwassenen een goede film maar ook een aanrader om met je wat oudere kind te bekijken.

Franse films... Ik heb er goede ervaringen mee. Le Petit Nicolas en Taxi vond ik bijvoorbeeld erg leuke films. Les Choristes en Intouchables vond ik zelfs ronduit goed te noemen. Wat dat betreft valt No et Moi helaas toch een beetje buiten die Franstalige boot.

Het boek heb ik niet gelezen, dus ik kan geen uitspraak doen over hoe de verfilming eruitziet ten opzichte van het boek. Het verhaal is wel een leuk gegeven, maar qua uitwerking stond het me toch niet helemaal aan. Een meisje dat zich ontfermt over een zwervertje, haar in huis neemt en vervolgens de kwalijke consequenties onder ogen moet zien is niet bepaald een luchtig verhaal, maar op de een of andere manier wordt het dat toch wel. Luchtig in de zin van 'onbelangrijk'. De film kent echter geen gebrek aan diversiteit: er gebeurt genoeg in de film om je tijdens het speelduur te vermaken. De film kijkt dan ook lekker weg, maar het voelde bij vlagen toch een beetje leeg aan.

Het acteerwerk is best degelijk, al heeft de jonge cast nog wel wat te leren. Nina Rodriguez was van dit hele stel wel de positieve uitschieter. Die toonde best wel wat potentie. Maar nogmaals, de rest van de cast was ook niet verkeerd. Toch kreeg ik niet bepaald een band met het personage waar ik een band mee zou moeten krijgen: No. Ik weet niet waar het aan lag, maar ondanks alle pech die ze heeft meegemaakt en de situatie waarin ze zich bevindt kon ik niet altijd met haar meeleven en vond haar soms zelfs irriterend. De vriendschap tussen de twee is duidelijk, maar kwam soms wel iets 'geforceerd' naar voren. Alsof Lou een obsessie had met No. Overigens wel fijn dat er niet gekozen is voor een cliché, standaard happy end, maar dan weer jammer dat het een beetje kortaf was.

No et Moi is geen slechte film. Met name door de eenvoud heeft het wel wat sympathieks. Toch kent de film nadelen. Door deze nadelen verloopt het niet altijd even vlot, maar het vrij korte speelduur doet dat weer een beetje overschaduwen. Aardig om eens gezien te hebben, maar ik heb sterk het idee dat er nog meer uitgehaald kon worden.

2,5*

Teder omwille van de overtuigende jeugdige liefde die uitstraalt van tiener Lou (schitterend vertolkt door Nina Rodriguez) naar iemand (even gevat vertolkt door Julie-Marie Parmentier) van een totaal andere sociale klasse.

Hard omwille van de flitsen van het harde bestaan van een dakloze die steeds verder afzakt en de houding van het tienermeisje tov de ouders.

Het zijn de youngsters die de film dragen en al zakt hij in het midden even in, het slot is dan weer mooi en ontroerend.

Ver van een meesterwerkje, maar knap.

Sterke coming of age film! 100% arthouse en daar moet je wel van houden. Verwacht geen mooie zoete film. Dit is puur realisme, soms wat rauw, soms lief. Een prachtig klein verhaal over een hoogbegaafd meisje dat een vriendschap sluit met een dakloos meisje. Het zet aan tot denken: waarom lopen de zaken zoals ze lopen? Ook het spreekwoord 'wie voor een dubbeltje wordt geboren wordt nooit een kwartje' spookt door je hoofd. De sfeer is continu gespannen: wanneer gaat het fout? Of blijft het goed gaan? Mooie lange shots die rust in de film brengen zonder dat het gaat vervelen. Maar Je kunt water en olie mengen, uiteindelijk scheidt het weer in olie en water. Een prachtig ontroerend einde hoe No eigenlijk voor Lou kiest. Het hoogbegaafde meisje helpt het dakloze meisje, maar aan het eind kun je je afvragen: wie heeft nu wie geholpen. . Goed geacteerd, karakters ontwikkelen zich mooi en naturel. Geen karikaturen, geen goed en slecht. Je observeert. Een film die indruk maakt en je bijblijft. 4 sterren en een half punt extra voor de soundtrack (met als hoogte punt het 'nothing else matters' van Metallica uitgevoerd door Apocalyptica op vier cellos)

Een pakkend tienerdrama over een scholiere, die in verband met een spreekbeurt op school bevriend raakt met een dakloze tiener. Aanvankelijk een goedgevoel film, maar geleidelijk aan versombert de sfeer.

Bijzonder mooie rol van Nina Rodriguez, die heel naturel overkomt. Haar tegenspool Julie-Marie Parmentier doet nauwelijks voor haar onder. Regisseur Zabou Breitman, die zelf de depressieve moeder speelt, heeft een handvol mooie films op haar conto staan. Dit is een van haar beste, waarin zij louter registreert en zich onthoudt van commentaar.