Guys and Dolls (1955)

Musicals is eigenlijk niet mijn ding maar deze vond ik toch wel erg leuk. Leuke rollen van vooral Brando en Sinatra. De zang is goed en er zitten een paar mooie dansscènes bij. Leuk dat het verhaal van een stel oplichters eens is neergezet in de vorm van musical. Dit is eens wat anders en nog verrassender; het werkt gewoon! Het is een vrolijke muzikale oplichters film geworden!

Erg vervelend.

De saving grace van de meeste musicals is het luchtige sfeertje, deze film kent echter veel te veel kommer en kwel. Los van de wat muffe choreografieën en pover ingewerkte liedjes is vooral het acteerwerk Brando hier de belangrijkste reden voor. Een nogal irritant figuur die de schwung wat uit de film haalt.

Ook Sinatra past trouwens veel beter in een wat opgewektere rol. Verder dus duffe dansstukjes. Hoorde dat Sinatra liever Kelly in de rol van Brando had gezien, volgens mij had die inderdaad de film op meerdere vlakken kunnen opfleuren.

Verder een simpel romantisch verhaaltje dat echt veels en veels te lang gerekt wordt. Een zingende en dansende Marlon Brando mag dat historisch materiaal zijn, de film is gewoon crap, vervelend en langdradig.

0.5*

Heel matig en veel minder leuk, dan je mag hopen.

Zo af en toe pakken we nog weleens een musical mee en meestal ben ik dan de persoon die er het minst van kan genieten en ook hier was dat niet anders. Het verhaaltje is meestal dun, maar vind ik bij dit genre ook nooit zo belangrijk. Het is de muziek, het zingen en dansen en de vrolijkheid, die de boel moeten opfleuren. Dat gebeurt in deze Guys and Dolls maar sporadisch.

Het wordt hier al een paar keer gezegd, maar ook ik vond de rol van Marlon Brando een opvallende. Geen idee, waarom hij gecast is voor deze rol, maar hij brengt het er maar zwak vanaf. Ik vind hem vrij zwak in de rol van zanger, maar ook qua acteren komt hij niet bijster sterk uit de verf. Sinatra en Simmons zijn wel beter op dreef en passen hier ook veel beter. Ik vond de muziek echter tegenvallen. Weinig aansprekende nummers en veelal niet zo leuk. Er zitten wel wat uitzonderingen tussen, zoals die grote groep dansende dames, maar bij een film van zo’n speelduur is dat niet bijzonder veel.

Niet goed dus en het duurt allemaal veel te lang. Brando is overigens een prima acteur, maar ik hoop dat dit zijn enige uitstapje was naar dit genre, want hier hoort hij wat mij betreft gewoon niet thuis.

1,5*

Daddy, I got cider in my ear

Guys and Dolls was me altijd bijgebleven als één van de films waar Marilyn Monroe in geïnteresseerd was, maar waar ze op een of andere manier niet gecast was. Monroe had haar zinnen gezet op de rol van Adelaide, maar het was regisseur Joseph L. Mankiewicz (die met Monroe had samengewerkt tijdens All About Eve) die zijn veto stelde. Nog een reden waarom de film was blijven hangen was vanwege het feit dat het met een zingende en dansende Marlon Brando was. De lange speelduur hield me altijd wat tegen maar afgelopen weekend toch eens voor gaan zitten.

Ik begin te twijfelen of Mankiewicz wel een goede regisseur is voor mij. Dit is ondertussen de 5e film die ik van hem zie en het is de derde keer dat ik 3* of lager aan hem geef. Wat wel opvalt is dat zijn oeuvre stijgt in waardering naarmate Mankiewicz ouder werd dus misschien moet ik me eens aan zijn jaren '70 werk wagen. Soit, Guys and Dolls is een volbloed musical. Dat betekent dat de personages op gepaste en ongepaste momenten na een paar regels dialoog het opeens op een zingen zetten en daar is niets mis mee. Met een speelduur van 150 minuten duurt dit echter wel serieus te lang en is het elke keer weer zuchten als er een muzikaal intermezzo wordt gepland omdat die de vaart serieus uit de film halen. Het plot rond een weddenschap tussen twee gokkers had bovendien sowieso al niet enorm veel om handen.

Naar het schijnt was de relatie tussen Marlon Brando en Frank Sinatra er niet echt één van grote liefde. Het probleem lijkt hem eerder bij Sinatra te hebben gelegen (die was er niet goed gezind om dat Brando de rol van Masterson had gekregen en toen Brando vroeg om hem te helpen bij het instuderen van de nummers repliceerde Sinatra met de gevleugelde woorden dat hij niet geloofde in die Method crap), maar het mag duidelijk zijn dat de rol van Masterson inderdaad beter bij Sinatra had gepast. Het is een curiosum en daar stopt het dan ook wel bij. Brando is echter Brando en dat blijft toch een goede acteur. Sinatra is ook wel degelijk, maar het is vooral Jean Simmons (die als Sarah Brown het onderwerp van de weddenschap is) die nog echt leuk is. Wat niet gezegd kan worden over Vivian Blaine die misschien wel de vervelendste stem uit de filmgeschiedenis bezit.

Vrij vreemde choreografieën bij vlagen (bij de openingsscène had ik echt wel serieus mijn twijfels) en niet echt nummers die blijven hangen, hoewel Luck Be a Lady daar wel de uitzondering is. Een nummer dat volgens mij nog regelmatig door Sinatra werd gecoverd?

3*

Frank Sinatra, in zijn glorierijke Capitol-Years", als een vis in het water in een film die aanleunt bij zijn eigen persoonlijkheid : zanger, fun-seeker, drinker, gokker en niet onverschillig voor vrouwelijk schoon.

Maar daarnaast ook Marlon Brando, verrassend in die rol, en een goed spelende "sister" Jean Simmons.

Amerikaans vertier met knappe decors en costumering en natuurlijk de soundtrack die lang niet vergeten is.

Het begin belooft wat met veel schwung, leuke introductie van de karakters en spitsvondige dialogen. Tot en met de scènes in Havana, waar de brave Simmons hilarisch los gaat, heb ik er van genoten.

Alles wat daarna komt wordt helaas een beetje vermoeiend; de film duurt dus echt wat te lang.

Helemaal toppie. Het openingsnummer vond ik al meteen enorm aanstekelijk en leuk gedaan. Eén zwaluw maakt natuurlijk de lente niet dus ik was er op beducht dat het niveau nadien wel zou inzakken. Neen dus. Dit is voor mij classic Hollywood musical op z’n best. De verhaallijn voldoet en bevat genoeg verwikkelingen om het niveau van de gemiddelde musical te overstijgen. Verder hebben we te maken met dialogen waarin de geestigheden niet van de lucht zijn - the tongue in cheek way. Joseph Mankiewicz voegt hier als regisseur en scenarist een pareltje toe aan de enkele films die ik van hem reeds gezien heb. Straf hoe hij zo sterk is in uiteenlopende genres maar in die tijd was dat blijkbaar niet abnormaal. De film is gebaseerd op een stage musical dus waarschijnlijk moeten er toch zeker ook credits gaan naar de oorspronkelijke auteurs.

Qua setting vond ik het helemaal genieten van het uit karton gesneden New York. Het was de geplogendheid van een studiofilm maar zoveel jaren later vind ik dit als argeloze kijker erg passend in het totaalplaatje. Het voegt een beetje een cartoon kwaliteit toe aan een verhaal dat stevig loos gaat. Last but not least erg genoten van Brando en Sinatra. De eerste heeft me verrast met wat hij vocaal bracht en ook een dansje kon hij goed placeren. Sinatra vind ik ook erg sterk in zijn semi-komische rol. Verrassend misschien dat hij zo weinig zingt uiteindelijk maar hij heeft het niet eens nodig om zijn bijdrage te staven.