She Fought Alone (1995)

Hm.

TV-Amerika. Het lijkt allemaal wel een beetje op elkaar, maar deze is heel soms wel iets meer op zichzelf, alhoewel het nooit ver buiten de lijntjes kleurt. Als het überhaupt al buiten de lijntjes kleurt. Deze film stond ooit plots op mijn kijklijst en toen heb ik hem uiteindelijk maar eens opgezet.

Het is allemaal niet heel vervelend om tegenaan te kijken. High-school is sowieso wel mijn genre, dus dat geeft het een extra duwtje in de rug. Nu speelt dit zich niet echt op een middelbare school af, maar de vibe is genoeg aanwezig om mij vermaakt te houden.

Acteerwerk is wel oké. Er heerst wat zoutzakkerij en enkele tieners lijken niet zo blij te zijn met de types die ze moeten spelen, maar het was niets storends. Thiessen doet het best oké, maar de heren Lipper en Green dansen op het randje. Het had allemaal wat enthousiaster gekund, maar zoals ik eerder aangaf, het is niets storends.

Er gebeurd best wel wat, er zijn een hoop traantjes en een hoop problemen maar uiteindelijk speelt de film zijn kaarten best veilig. Enkele stukjes zijn verrassend, maar vaak draait de film bij of praat eroverheen. Zoals de moeder die haar dochter eerst niet gelooft bijvoorbeeld. Het had allemaal iets confronterender en harder gemogen. Het wil dit namelijk wel zijn, maar is het gewoon niet.

Het duurt niet te lang en de boodschap is duidelijk, maar toch zie ik liever iets unieks. Dit is eigenlijk te vaak net zoals de andere TV-films qua uitvoering en daar zijn er al zo veel van. Toch, omdat deze op enkele momenten toch iets anders doet ken ik het geen hele lage onvoldoende toe. Het was tenslotte ook niet zo slecht, maar ook niet heel goed op z'n beurt.