The Razor's Edge (1946)

Inderdaad een fijne klassieker. Af en toe beetje soapachtig, en op de helft was ik een beetje bang voor een soort new-age gebeuren, maar het bleef allemaal redelijk goed op de rails.

Toch apart om zo'n redelijk psychologisch indringend drama te zien in die tijd.

Veel mooie rollen en wat gebeurt er toch ontiegelijk veel in dat soort oude films, blijf me er over verbazen.

Tempo ligt echt moordend hoog en ik heb het idee dat ik een hele serie heb zitten kijken ipv gewoon 2,5 uur film.

Ik vond het eigenlijk niet een bijzonder sterke film. Vooral omdat ik die hele ontwikkeling van Power als een soort van spirituele held niet voelde. Ik had de indruk dat de regie ook zeer afstandelijk en onpersoonlijk was. Gaf Goulding iets om dit onderwerp? Het wordt allemaal vlot, maar ook ietwat droog verteld, met ook een opvallende afwezigheid voor meer visuele scènes. Als een man de wereld rondtrekt op zoek naar zichzelf of het hogere goed, dan wil ik dat graag zien en niet dat er slechts achteraf over gepraat wordt, wat hier eigenlijk constant gebeurt. Ik heb niets tegen dialoogfilms, maar hier was het soms een gemiste kans. Als de film dan weer visueel wordt, zoals in India, blijkt Goulding overigens weinig aanleg voor zoiets te hebben. Daarnaast helpt Power niet mee in de hoofdrol. Een acteur met weinig uitstraling, die zijn dialogen nogal gevoelloos opleest, terwijl hij niet bepaald een gevoelloze rol heeft. Hij is niet afschuwelijk slecht of zo, maar een acteur met ietwat meer talent en ook een intelligentere uitstraling had wonderen kunnen verrichten.

Anderzijds is dit toch wel weer die typische oude Hollywooddegelijkheid. De film mag dan weinig ziel hebben, het verveelt ook nooit, door het hoge tempo en de vele ontwikkelingen. Baxter overdreef haar rol een beetje en Power had van mij ook vervangen mogen worden, maar de rest van de cast is erg sterk. Gene Tierney is even goed als brave vrouw en als bitch, wat we al zagen in respectievelijk Laura en Leave Her to Heaven. Hier speelt ze een iets complexer personage, waarvoor ze beide rollen mag combineren en ze doet dat geweldig. En er is ook die andere Laura-held, Clifton Webb, die wederom de show steelt. Acteurs als hem mis ik tegenwoordig een beetje.

3*

Dramatisch liefdesverhaal met een ascetisch sausje. Tamelijk zware kost en niet helemaal mijn ding. Ik ben sowieso geen liefhebber van de boeken van W. Somerset Maugham.

Maar er wordt goed geacteerd en ook het einde is best de moeite waard.

Toch een film uit de jaren 40 waar ge toch niet volledig onverschillig kunt voor blijven al kwam de invloed van het Indisch avontuur op het hoofdpersonage eerder ongewoon over. Het is evenwel een film over goedheid en hoe ge de sterkte om het te bereiken opbouwt, wat één en ander verklaart.

Het blijft in zijn geheel evenwel een melodrama maar dan ééntje van de betere soort met een sterke rolbezetting en uiteindelijk zijn er toch niet minder dan 6 personages die voortdurend de aandacht opeisen. De dialogen zijn eerder eenvoudig, maar duidelijk en de muziek (niet voortdurend aanwezig) wel mooi en het script, al moet ge soms afrekenen met verrassende tijd- en plaatssprongen, toch best geslaagd.

Via de introductie van de film vernam ik dat oorspronkelijk Cukor van plan was deze Somerset Maugham-roman te verfilmen en wel met Gregory Peck en Jennifer Jones maar dat het ten slotte Golding was, die Tyrone Power er bijhaalde en met de film succes boekte.