El Bar (2017)

Een nieuwe film van Alex de la Iglesia. Alweer een tof film-vooruitzicht!

Rvdz

Normaliter hadden ze hun weg gewoon weer vervolgd, de mensen die aan het begin van El Bar aanwezig zijn in een regulier stadscafé. Een plotse gebeurtenis brengt dit bonte gezelschap echter samen. Of ze dat nu willen of niet. Twee schoten, twee doden. Eerst paniek, dan stilte. Waar Madrid in een permanente staat van bedrijvigheid was, is er nu niemand meer op straat te zien.

Even lijkt het haast of El Bar de vorm van een Agatha Christie moordmysterie aan gaat nemen: is er een moordenaar in het café aanwezig? Is de dubbele moord geënsceneerd? Is dit een droom? De interactie tussen de aanwezigen zorgt voor de nodige hilariteit, maar tegelijk is het bittere ernst. Als regisseur Álex de Iglesia (Balada Triste de Trompeta) iets goed doet, dan is het wel dat hij meerdere genres op een sterke wijze samenbrengt. El Bar is komedie, drama en thriller ineen en wisselt moeiteloos van toon.

De nadruk ligt daarbij uiteindelijk niet op de buitenwereld (wat is er gebeurd en waarom?), maar op de compleet verschillende personages en hun al dan niet tot mislukken gedoemde samenwerking. De Iglesia weet niet geheel te vermijden dat karikaturen en over de top-acties de regie overnemen, maar wil dat duidelijk ook niet: de zwarte humor werkt heerlijk relativerend.

Sociaal drama met een grote knipoog.

Soort van theater van de lach hectiek waarin alles mislukt wat er ook gedaan wordt. Tot grote hysterie. Dat zijn we op zich gewend van deze regisseur maar nu is het wel erg bont&blauw en het verhaal is daarnaast verre van opzienbarend.

Ik heb me uitstekend vermaakt met deze toch wel aparte film
Een halve bonusster voor Blanca Suarez in lingerie.

Zonder vooronderzoek aangeklikt op Netflix, research was ook niet nodig geweest want deze film is op geen enkele manier te omschrijven. Het is allemaal ontzettend vreemd terwijl geeneens bijzonder veel gebeurt, ook echte horror scenes bevat de film niet. Het is al met al voornamelijk een thriller met zwarte humor en de nadruk ligt het gedrag van mensen in een onwenselijke situatie waarin de ' dagelijkse hiërarchie' wegvalt. De personages konden mij aan het begin van de film niet zo bekoren maar hoe verder de film vorderde hoe meer ik ze ging waarderen. Dit alles maakt het een lastige film om te beoordelen, maar het voelde allemaal goedbedoeld aan dus een afronding naar boven. Drieënhalve ster, interessant begin van de challenge voor mij.

Leuk!

De plotomschrijving hierboven vermeld genoeg wat je moet weten over deze film. Regisseur de la Iglesia weet de leuk spelende cast vlot de film door te helpen.

De mengeling van genres welke wordt toegepast werkt erg goed en het laatste stuk wordt de spanning opeens in sneltrein vaart omhoog gegooid zonder al dat te voren teniet te doen.

Aanrader.

En voor degene die deze leuk vonden is dit Los Parecidos (2015) ook aan te bevelen.

Ja, dit was wel leuk inderdaad. Random gekozen om te kijken en heb me er best mee vermaakt.

Weer zo'n film waarbij je denkt: Wat zou ik in zo'n situatie doen? Hoe zou ik me voelen of gedragen, opgesloten met een stel vreemde mensen? De personages leer je steeds steeds beter kennen en de claustrofobische setting (vooral in de kelder en het riool sterk) weet de aandacht ook vast te houden. Al snel begon ik me het "wie, wat en waarom" af te vragen en bij de aftiteling was ik nog geen stap verder. Als iemand een theorie heeft over het einde, be my guest please.

Sátur was mijn favorietje (lieve vent), Trini irriteerde me mateloos met haar ondoordachte en lompe acties en de psychotische Jezus had ik na een tijdje ook wel gezien, maar toch leefde ik met ze mee en was ik benieuwd hoe ze het er vanaf zouden brengen.

Juist dat einde hè, dat wil bij mij nog niet zakken en laat vraagtekens achter. Beetje jammer, verder wel tof om gezien te hebben.
***1/2

Bijzonder aardig vermaak. Ik heb nog geen andere films van de regisseur gezien maar ik begrijp dat niet zijn beste is. Gezien de eerste helft lijkt het me inderdaad dat er meer uit te halen is. De tweede helft verzandt zelfs in een beetje hysterische, slapstickachtige toestanden. Jammer....het had zoveel meer kunnen zijn

Spanje's wat onderkende pareltje.

de la Iglesia is zo'n regisseur die altijd wel iets leuks weet te maken. Dit is toch al m'n 6de en nog steeds geen slechte film van gezien. Hij is iemand die graag met genre elementen aan de slag gaat, maar daar steeds z'n eigen ding mee doet. Hij blijft ook zelden binnen hetzelfde genre.

El Bar is zo'n film die zich grotendeels op één locatie afspeelt. Een aantal mensen die vastzitten in een gebouw zonder juist te weten wat er buiten gebeurt. Verschillende typetjes bij elkaar die proberen uitzoeken wat er aan de hand is en hoe ze verlost raken uit hun penibele situatie.

Eerste deel van de film is een beetje traag, maar naarmate de teller van overlevenden omlaag gaat wordt het steeds leuker. Net dat hysterische is wat de la Iglesia films zo leuk maakt. De zwerver is echt een geweldig personage, maar ook die beardy fella gaat vlotjes over z'n eigen grenzen heen. Die hele finale in de riolen is absoluut de moeite.

Het kon allemaal nog net iets gekker, liet de la Iglesia zelf al zien in eerdere films. Maar verder is dit echt topvermaak van een geweldige regisseur. Fijn dat Netflix oogt heeft voor deze man en zo af en toe een filmpje van hem oppikt.

3.5*

Aardig absurde vreemde film, voor komedie weinig gelachen. Een keer kijken en vergeten. 2.5

Lijkt een beetje op een dertien-in-een-dozijn film maar dan met een verrassend geestig en weird kantje. Ik moest erg lachen bij één van de eerste scènes waarin iedereen samenkwam en de dakloze al schreeuwend binnenstormde. Ja, de Spanjaarden maken hun reputatie van hysterisch volkje wel waar hier. Gelukkig stoorde het niet echt, Spaans is één van de weinige talen waarin ik zo’n geschreeuw kan verdragen. En ‘hijo de putaa!’ klinkt ook gewoon grappiger dan ‘son of a b*tch’.

Het verhaal kreeg soms vreemde wendingen en viel hierdoor niet helemaal te voorspellen, wat positief is. Pas wanneer duidelijk werd dat het om een infectie ging en ze ‘besmet’ waren, begonnen de maskers af te vallen. Mario Casas had ik al eens zien spelen, hij lijkt wel vaker gecast te worden als de hufter met twee gezichten dus dat verwonderde niet echt. Ieder personage werd duidelijk neergezet, sommigen zelfs een beetje te karakteristiek. Toch was het lang gissen waar men naartoe ging en wat er nog ging gebeuren. Het einde kon me daarin niet volledig bekoren.

Ik dacht ook vaak aan theater, de rode doeken waren er net niet bij op het einde van een scène en er werd regelmatig overdreven gegesticuleerd en luidop nagedacht. Toch zaten er ook best spannende stukken in, vooral naar het einde werd het wat donkerder en ruiger. Maar vernieuwend of serieus kan je het toch niet echt noemen. Gewoon lekker kijken en niet teveel over nadenken.

Zal wel aan mij liggen maar ik vond het een vervelende film. Te lang ook. Na een uurtje wilde ik hem uitzetten...maar je wacht op beter......en het Verhaal?. Nou daar word je als kijker mee het bos ingestuurd.Je komt niet achter hoe het nou werkelijk was. Maar misschien is dat de bedoeling van de maker. Het gaat om de interactie tussen de barbezoekers en er schijnt ook humor in te zitten.......hoezo humor??

El Bar

IJzersterke thriller met wat gruwelijke en komische kantjes. El Bar zou je ook nog als sociaal commentaar op hoe wij met elkaar omgaan kunnen zien, en op al deze gebieden overtuigd de film. Een groep vreemden komen vast te zitten in een bar (door een moord net buiten de deur) en de angst en paranoia nemen steeds meer toe.

Regisseur De la Iglesia gaat steeds een stapje verder, en vooral wanneer een groep in de kelder (en daarna het riool) terechtkomt wordt het steeds leuker. Horrorachtig bijna, met ook een komisch element. Vooral de rol van Ordonez als godsdienstwaanzinnige zwerver is sterk, maar ook Casas en Blanca Suárez (prachtige actrice) doen het geweldig. Het einde is voor meerdere interpretaties vatbaar, en dat maakt het leuk om te fantaseren over hoe het verder zou kunnen gaan.

Minder dan Witching & Bitching.

De film deed me heel erg denken aan The Divide maar dan met een wat minder serieuze insteek. Een aantal acteurs uit Witchting & Bitching die hier ook hun opwachting maken, dat was wel leuk om te zien. Verder nogal doorsnee en weing vernieuwend. Ook zat er wat minder geslaagde humor in dan gehoopt. Een keer of 3 gelachen en daar bleef het bij. Leuk om een keer gezien te hebben, maar hij zal me niet lang bij blijven.

2,5*

Tja gevoel dat bij mij overheerst is dat er toch veel meer in deze film had gezeten dan er wordt uitgehaald door de heer De la Iglesia. Dat heb ik vaker met de films van deze regisseur.
Het uitgangspunt is sterk en wordt ook aardig uitgewerkt maar door de godsdienstwaanzinnige zwerver en de tocht door het riool ben ik toch de aandacht kwijtgeraakt. Wat voegt zo'n voorspelbaar actie gericht einde toe vraag ik mij af? Enfin, voor mij vrijwel niets.

Vond het wel een leuk hectisch filmpje van Iglesias, maar niet echt bijzonder. Haalt bij lange na niet het niveau van Balada.

Leuk verhaal dat naarmate het verhaal vordert in stijgende lijn gaat betreft spanning en wendingen. Vooral de scènes in de kelder en in de riool komen sterk over. Blanca Suárez is overigens een sexy verschijning daarbij. De verschillende personages zijn boeiend om te volgen waarbij de zwerver een sterke rol vertolkt. Het enige minpunt wat ik kan plaatsen zijn de wat te lang uitgesponnen dialogen die op een bepaald moment wat overheersen. Dan heb ik het over de scènes voordat ze in de kelder gaan. Voor de rest een onderhoudende spannende film die gemakkelijk de middelmaat overstijgt. 7/10

Wat een leuke film!! Kwam als een verrassing.

Opbouw is leuk, zit genoeg horror in en ook een soort humor. Al met al leuk gedaan!

ik vond deze film zeer onsmakelijk en vooral heel kut. het begon als een slecht aftreksel van een ritmisch theater stuk. slecht geacteerd vooral door de wat verzorgdere oude dame waarbij elke regie aanwijzing zichtbaar was. totaal ongeloofwaardig. daarbij kon ik alle gebeurtenis vooraf voorspellen en de pogingen van de regisseur om moralistisch te zijn waren niet goed uitgewerkt. al met al was deze film een grote kwelling voor mij waar ik totaal nik uit heb kunnen halen of van kunnen leren dit sort films zouden verboden moeten worden omdat hun toevoeging aan de maatschappij nihil is. tog best lueke filum 5 sterren

Het had wel wat...... al die verschillende karakters zich te zien ontwikkelen in een crisissituatie....Knap gemaakt, het had van alles wat. En ondanks wat irritaties, vond ik de zwarte humor geweldig. Helaas was het einde vaag en onduidelijk. Maar ik heb me heerlijk vermaakt met deze film.

Toen ik de film ‘El Día de la Bestia’ had gezien van ‘Álex de la Iglesia’ was ik niet héél erg onder de indruk van de beste man. De zwarte humor was ook in die film zwaar aanwezig maar het was toch niet echt voor mij weggelegd. Ook ‘El Bar’ is een film waarvan ik wel denk wat ik er nou precies van moet denken, en hoewel ik hem vaak genoeg leuk vond heb ik hem vaak genoeg ook erg vaag gevonden!

De film begint luchtig, met twee vrij recent neergeschoten mensen en daarna toch een paniek situatie. Iglesia moet zich hieruit wel voortwerken want met nog een aardige afspeelduur kan de film in de setting al gauw vervelen. Toch werkt hij de panieksituatie erg fijn uit, met eerst een verdenking tot een terrorist in hun midden die vervolgens uitwerkt na een ebola situatie. Er gebeuren verschillende dingen in de film die de film ook echt goed weten te maken, met komische situaties naar toch soms wat serieuzere scenes, de film bevat het allemaal. De zwarte humor moet je soms even door heen en dat slaagt er ook niet altijd in voor succes.

Achja, het verhaal was wel geinig. We volgen een aantal mensen in Madrid die op een doodgewone dag in een café zitten. Er kwam ook een wat ziekere man binnen maar, daar werd nog niet zoveel aandacht aan geschonken. Tot op een zeker moment iemand de bar verlaat en vervolgens door zijn hoofd word geschoten. De paniek is nog erger en na wat rustiger te zijn geworden gaat men denken wat nou precies de schutter kon zijn, bedenken ze meerdere scenario’s wat natuurlijk alleen maar de verkeerde kant op kan gaan. Tot op een zekere moment het binnen schiet dat er misschien Ebola aanwezig is, zeker wanneer ze de zieke man ontdekken. Nog niet kort er na word het café in de fik gezet en moeten ze zien te ontsnappen via het riool. Ze ontdekken echter wat vaccinaties van het virus alleen zijn het er maar vier en zijn ze in totaal met vijf man. Nu moeten ze als nog vechten om wie de vaccinaties krijgt en blijft er eigenlijk maar eentje over, de knappe Blanca Suárez.

Inderdaad, Blanca Suárez in haar lingerie was zeker mooi meegenomen! Voor de rest deed de cast het aardig leuk en vond ik niemand echt héél irritant. Leuke film om eens gezien te hebben, soms een beetje vaag maar blijft stiekem wel geinig!

3.5*

Goeie film waarin een aantal mensen vast komt te zitten in een bar als er buiten schoten vallen. Ondanks dat de film zich nagenoeg op één locatie afspeelt, blijft het onderhoudend. Er gebeurd genoeg en naarmate de film zich vordert, wordt het ook steeds avontuurlijker. Verder is de groepsdynamiek van een groep onbekenden die in een stressvolle situatie zitten prima uitgewerkt en ook het einde is bevredigend.

Hey, a little respect.

We're all human beings here.

We have to stick together and stay calm.

“El bar” pretendeert een thriller-komedie te zijn, maar schiet iets tekort op beide vlakken. De film leunt eerder aan bij het komedie genre. Maar qua thriller is het echter maar slappe kost. Wat nu eigenlijk de uiteindelijke oorzaak is van het gebeuren waar een willekeurig aantal mensen getuigen van zijn, is niet echt duidelijk op het uiteinde. Zijn ze getuige van een terroristische aanslag? Of is het de zoveelste virale uitbraak? Of gaan we weer de zombie-toer op? Zou dit laatste het geval zijn, dan zou de film eerder in het horrorgenre passen. Het wordt niet duidelijk uit de doeken gedaan. Maar ik denk dat het een combinatie is van deze veronderstellingen. Als je naar de begingeneriek kijkt, vol met microscopisch kleine virussen en andere grillige creaturen uit de microben-wereld, dan ga je er al vanuit dat één of andere pandemie weer uitbreekt. Maar nogmaals, echt duidelijk is het niet.

Ik weet niet hoe het komt, maar ik beleef plezier aan het kijken van niet-Engelstalige films. Niet dat het vreselijk veel films zijn want het veelvuldig lezen van ondertitels blijft voor mij een storende factor. Dus na de Finse film “Euthanizer”, de Argentijnse Los Olvidados en de Russische film “T-34” twijfelde ik er niet aan om toch deze film “El Bar” te kijken. Ook al verstond ik er van meet af aan geen jota van (want mijn Spaans reikt niet verder dan de woorden “cerveza” en “paella”), slaagde de film er toch in om mijn aandacht vast te houden. En niet alleen omdat de beeldschone en sensueel ogende actrice Bianca Suárez direct in beeld verschijnt terwijl ze zich een weg baant door de drukke straten van Madrid. Het is ook de energieke beginsequentie. De wijze waarop de film zenuwachtig heen en weer springt tussen de soon-to-be slachtoffers, zorgt voor een intens gevoel. Niet alleen het hoge tempo van de film maar ook het druk gesticuleren van de hoofdpersonages heeft een opzwepend karakter. Misschien is het een grootstad trekje. Ofwel is het iets typisch Spaans. In ieder geval wordt elk gesproken woord hier precies uitgeschreeuwd, alsof men er zeker van wil zijn dat iedereen het gehoord heeft. Geen bedaarde, maar wel opgewonden en soms theatraal overkomende conversaties. Alleen op de momenten dat het uitroepen van zinsneden een dodelijke uitkomst garandeert, bedaren de gemoederen en schakelen de Spaanse heethoofden over op fluister-modus.

An sich is niet het vreselijke gebeuren, het neerschieten van twee onschuldigen, het belangrijkste aandachtspunt in deze film. Het is de manier waarop persoonlijkheden veranderen in een levensbedreigende situatie. Toegegeven, dat hebben we al meerdere keren meegekregen in een film. Een film zoals “The Divide” bijvoorbeeld. Hoe gemoedelijk het aanvankelijk eraan toegaat, ondanks de verschillen in karakter en temperament, zo dreigend en vijandig wordt het naderhand. De wisselende gemoedstoestanden maken deze film interessant genoeg. Net als in het echte leven zorgt het samenbrengen van personages van verschillend pluimage voor spanningen enerzijds en interessante ontwikkelingen anderzijds. Nogal overduidelijk dat zo iemand als Elena (Bianca Suárez) niet vaak zo’n establishment frequenteert als het eethuis waar ze binnenstapt om haar Gsm te kunnen opladen. Deze deftig geklede high-society dame beseft algauw dat ze zich onder mensen bevindt van een heel ander niveau qua standing.

De bar wordt uitgebaat door harde tante Amparo (Terele Pávez) die overduidelijk niet met zich laat sollen. Als hulpje heb je de zachtaardige, ietwat naïeve Satur (Secun de la Rosa). In de bar zijn er al enkele gasten aanwezig. Zo is er de nerveuze Trini (Carmen Machi), een huisvrouw die haar dagen slijt aan een gokautomaat. Vervolgens de iPod beluisterende creatieveling Nacho (Mario Casas) die voor een reclamebureau werkt en zonder schroom Elena tracht in te palmen. Ook zijn er nog twee heren van middelbare leeftijd (Joaquin Climent en Alejandro Awada). En tenslotte is er nog Israel (Jamie Ordóñez), de meest excentrieke en kleurrijkste figuur die op het laatste moment komt binnenstormen. Een dakloze clochard wiens onverzorgd uiterlijk en vreemdsoortig gedrag het humoristisch gehalte van de film ten goede komt.

Eenmaal de personages voorgesteld, is men klaar voor de ingrijpende gebeurtenis waarna men kan beginnen aan een spelletje blufpoker waarbij verdachtmakingen en verwijten heen en weer slingeren. Wat als een doorsnee dag begon, wordt algauw vervangen door een sfeer van ontreddering en paniek nadat de twee onschuldigen mannen worden neergeschoten. Als echter deze twee levenloze lichamen verdwijnen en een moddervette, dode man gevonden wordt op het toilet met een verzameling injectiespuiten, slaat de gehele sfeer om in hysterie en angst. Het allerlaatste hoofdstuk toont hoe overlevingsinstinct en het recht van de sterkste het overneemt. En dit alles wordt getoond met de nodige humor en agitatie. Hoogtepunt is natuurlijk het ontsnappingsplan via een afvoergat. Wie bij aanvang al stiekem zit te gissen hoe de bevallige Elena eruitziet onder haar stijlvolle kleding, zal op zijn wenken bediend worden. En ja, ik had ook erop gegokt dat ze voorzien zou zijn van sensueel ogende jarretelles. Alleen vroeg ik me af hoe zij slaagde in hetgeen Israel tevergeefs trachtte bereiken, ondanks dat zij voorzien is van een fraai gevormde voorgevel.

Ook al is “El Bar” bij momenten vermakelijk en intens, toch is het een film die men snel zal vergeten. Je kan deze film satirisch noemen. En toch geeft het ook een realistische kijk op onze huidige maatschappij. Een samenleving waarin terroristische aanslagen schering en inslag zijn. En ik kan me best voorstellen hoe angstig mensen reageren in zulke omstandigheden. De humor daarentegen is soms bijtend en subtiel (ik moest toch even grinniken bij de scene met de koffer). De meest in het oog springend acteerprestatie mag wel op het conto geschreven worden van Jamie Ordóñez. De manier waarop hij deze randfiguur portretteert is ronduit briljant. Zijn verschijning staat in schril contrast met dat van Bianca Suárez. Een soort “Beauty and the Beast”. De sensuele Spaanse schoonheid tegenover de aartslelijke, onverzorgde haat-prediker en ietwat geschifte hobo. Als je dus houdt van één-locatie films volgepropt met emotionele ontladingen en een snuifje donkere humor, dan is “El Bar” zeker de moeite waard.

“El Bar” is nu te bekijken op Netflix!

3*

Nogal vaag wat nu de aanleiding is van heel dit gebeuren. Dat is hier wel een minpunt. Ik vind niet dat alles moet voorgekauwd worden maar in dit geval is het eerder lazy writing.

Het schiet bovendien tekort op het vlak van zowel komedie als thriller. Gelukkig kunnen we soms wel eens lachen met de geschifte zwerver die heel verrassend erg gespierd is. In groot contrast ermee staat de charmante Bianca Suarez, die ik eerder zag spelen in Las Chicas del Cable.

Meer een film uit het segment absurd. Matig vermaak maar wel uitkijkbaar.

Ooit maakte ene Alfred Hitchcock een absurdistisch filmpje waarin de mensheid geplaagd wordt door een Bijbelse vogelplaag. De stille macht die zich opeens tegen onze soort keert en existentiële vragen afdwingt over waarom we op aarde zijn en met welk doel. In 'El Bar' (2017) van de Spaanse regisseur Álex de la Iglesia voltrekt zich een soortgelijke Bijbelse afrekening, maar zonder de inmenging van een bovennatuurlijke macht. Deze film is een zwarte komedie met horror- en thrillerelementen waarin complete vreemdelingen bij elkaar komen in een volkscafé. Zo één waar die oudere vrouw dagelijks achter de gokmachines zit en een onwelriekende zwerver poogt om geld of alcohol te bietsen. Maar van het ene op het andere moment komen de verschillende personages in een onbevattelijke crisis-situatie terecht en moeten ze samen zien te overleven. Door het sluiten van verbondjes en een beroep te doen op elkaars geweten, door onwelgevallige elementen buiten te sluiten of voor egocentrische motieven te gaan. De la Iglesia brengt de zelfvernietiging van de mens in beeld als een hobbelige achtbaanrit vol morele beslissingen, dom ongeluk en gewelddadige conflicten. Of - erger nog - wanneer het niks meer uitmaakt als de autoriteiten hebben besloten dat mensenlevens een weg te snoeien onkruid zijn voor het algemene belang.

Vermakelijke film met een prachtige Blanca Suarez. Al met al zeker de moeite waard om een keer gezien te hebben.

Heerlijke film.

Een paar Fantastische momenten en zeker goede acteurs die zeer goed overkwamen.

De zwerver vond ik geweldig ??.

Barslecht

Met name de eerste akte van El bar is prima gedaan. Er wordt een mysterieuze sfeer neergezet, redelijk geacteerd en je hebt geen enkel idee welke kant het verhaal uit zal gaan. Naarmate het duidelijk wordt dat het om een van de meest voor de hand liggende situaties gaat (lees: outbreak) wordt deze komedie/thriller in een rap tempo minder interessant.

Dit komt met name omdat het verhaal na de eerste akte steeds voorspelbaarder wordt, en de personages zich steeds irrationeler gaan gedragen. Zij gaan beslissingen maken die zelfs onder de noemer van groepsdruk, volslagen onlogisch zijn. Het meest storende vond ik dat werkelijk heel de groep van mening was dat zij zich moesten injecteren met een vaccin, terwijl dit bij de man die overleed ook niet geholpen bleek te hebben. Daarnaast vertoonde niemand ook maar een symptoom van een mogelijk virus, of het moeten hun irrationele gedragingen zijn. Ik ga er vanuit dat dit niet de bedoeling was van de regisseur, want dit zou namelijk de enige juiste verklaring zijn om de ridiculiteit aan acties te verklaren. Om hier maar een greep uit te geven: Waarom zat de zwerver vast in het rioolgat, terwijl Elena er met haar vergelijkbare figuur wel doorheen kwam? Waarom kwam men überhaupt niet eerder op het idee om het beton om de afvoerput weg te hakken toen hij vastzat en pas nádat Elena door het gat was? Waarom offerde de oudere vrouw zich op door zelfmoord te plegen, in plaats van dat zij eerst af zou wachten tot ze daadwerkelijk ziek zou worden? Waarom droegen Elena en Nacho de vaccins in het riool, de hele tijd bij zich terwijl zij deze ook meteen konden injecteren? Waarom renden zij überhaupt voor de zwerver weg terwijl zij met zijn tweeën waren en zijn enige wapen een stalen pijp was?

Zo kan ik nog wel even doorgaan, want na de eerste akte valt het prima opgebouwde mysterie weg, en wordt de focus zuiver gelegd op de onderlinge spanningen en paranoia die in de groep speelt. Helaas wordt dit dus niet op de beste en meest geloofwaardige manier gedaan, waardoor ik al snel al mijn interesse verloor. Ik heb veel positieve verhalen over deze Spaanse productie gehoord, maar in mijn ogen zijn deze zwaar overtrokken.

2,0*