They Live (1988)

Lekkere jaren 80 film, met een jaren 80 matje in de nek. Goed bedacht en uitgevoerd al was de vechtscene inderdaad te lang.

Carpenter's beste film. Hier laat hij zien meer te kunnen maken als pure platte gore horror.

They Live is een pure maatschappijkritische prent over de Nieuwe Wereld Orde, de financiële elite van topbankiers en industriëlen, de Bilderberg-groep, de Big Brother-overheid, de GEDAchten POlitie (GEDAPO, huidige variant van de Gestapo), de politiestaat.

De aliens moeten vrijmetselaars/zionisten of de banksters voorstellen die het klootjesvolk in de greep houden met hun tv-programma's, tijdschriften, kranten, magazines en hersenloze talkshows en zenders. Een strikt georganiseerde consumptiemaatschappij waarin mensen slechts consumenten zijn die kopen voor het kopen en hun leven vernielen zonder het grote plaatje te zien. De bankiers, oligarchen, monarchen en alle andere tycoons houden hun macht in stand door deze status quo te handhaven.

Roddy Piper komt in het bezit van een bril waardoor hij dit systeem kan laten crashen.

Een tijdloze klassieker deze film, een ietwat gesimplificeerde en actievolle versie van Kubrick's Eyes Wide Shut, maar de thema's en de boodschap zijn strikt hetzelfde.

Fantastische film....maar helaas gezien op het verkeerde tijdstip.

Als je net op het journaal de Kalashnikovs in Parijs hebt horen schieten, krijg je toch een wat naar gevoel bij soortgelijke geluiden in de film ... tsja zolang het allemaal fantasie en fun blijft ... anderzijds laten we natuurlijk geen enkele "Allum Hakkenbar" maar even vertellen wat we wel en niet leuk mogen vinden vanavond.

Obey, Marry and Reproduce, Consume, Believe .... yep de aliens zijn op Aarde en indoctrineren ons via de televisie, maar dankzij een speciale zonnebril ziet onze held de wereld opeens zoals hij werkelijk is.

Veel geschiet, vlot tempo, maar ook een knokpartij die volgens mij wel 10 volle minuten duurt, stripachtige aktie, maar één van Carpenter's beste films.

Heeft hij ooit pure platte gore horror gemaakt? Enkel The Thing is goor, maar verre van plat. Zijn horrorfilms moeten het juist vooral van sfeer en grondig opgebouwde spanning hebben.

Daarnaast heeft hij ook een biopic, een komedie, sf films, actie, satire en romantiek als genre op zijn naam staan.

Carpenter is juist enorm veelzijdig. Minder dan de helft van zijn werk is horror en zelden plat.

John Carpenter is het gelukt een zo, op het eerste oog moeilijk en ontwrichtend thema, om te zetten in een onderhoudende satirische (op de Amerikaanse stijl van leven) paronoïde fantasiefilm, vol met actie en trash, al kachelde het verhaal (hoe doods en zielloos het mensdom kan zijn; ze kunnen geen echte gevoelens laten zien) na een veelbelovende start wel wat in, hadden de personages meer diepgang kunnen gebruiken en zagen de aliens er te kitscherig uit.

Roddy Piper zeten vermakelijk personage neer die haast een ode lijkt aan de jaren '80 actiefilmheld (Stalone, Schwarzenegger, enz.). Net als in die actiefilms hebben we wel te maken met een weinig diepgaand personage, maar dat mag de pret niet drukken.

Hij weet samen met Keith David zich prima door deze film te werken, dan weer vechtend met David en even later weer met het machinegeweer in de hand.

Dat gevecht met David (volgens mij het eerste en enige gevecht uit de filmgeschiedenis om het opzetten van een zonnebril) werd op den duur zo buitenproportioneel lang dat het meer een satire leek te worden dan dat deze scene serieus genomen kon worden.

De look van de aliens (veelal gespeeld door één en dezelfde persoon als ik het goed begrepen heb) is best apart en doet meer aan robots denken.

Wat ik ook wel kan waarderen is dat Carpenter de kijker genoeg ruimte heeft gegeven om zelf conclusies of invullingen te kunnen geven aan bepaalde dingen. Zoals hoe het kwam dat Foster's personage op het einde toch weer omsloeg.

Een toffe film waarmee Carpenter bewijst meer te kunnen dan enkel het maken van horrorfilms.

"I have come here to chew bubblegum and kick ass... and I'm all out of bubblegum."

Weer een erg gave John Carpenter. In tegenstelling met wat je door de titel misschien zou denken is dit geen zombiefilm maar een gave orwelliaanse Science-fiction met de nodige actie en humor.

Gebaseerd op het korte verhaal Eight O'Clock in the Morning van Ray Nelson. They Live vertelt het verhaal over een dakloze die vreemde taferelen ontdekt in de kerk naast hun daklozen kamp. Er worden vreemde zonnebrillen gemaakt en tv uitzendingen vanuit overgenomen. Als de politie het hele kamp ontruimt en de kerk in brand zit merk hij dat het goed fout zit. Hij komt in het bezit van een zo'n zonnebril en dan ziet hij de afschuwelijke waarheid. En dan begint het pas echt. Gaaf verhaal, het had wellicht veel serieuzer en spannender gekund maar deze action-pact komische aanpak kon ik ook nog wel waarderen.

Roddy Piper is misschien wel de enige worstelaar die een beetje kan acteren. Hij doet het tenminste best goed en is erg vermakelijk. Meg Foster en Keith David, die eerder al met John Carpenter heeft gewerkt met The Thing waren ook wel goed. De chemie tussen David en Piper is vooral erg vermakelijk. Dat gevecht tussen de twee was een beetje uit de hand gelopen, de twee acteurs vonden het allebei zo gaaf dat ze een tijdje doorgingen, behalve de klappen tegen het hoofd en in het kruis is het gevecht wel echt. Dat doet er echter niets vanaf dat 5 minuten echt veel te lang is.

Carpenter doet weer de muziek. En zoals gewoonlijk weer heerlijke synthesizers. Wel weer een beetje herhalend gezien er niet veel muziek is geschreven maar dat maakt niet echt uit. De muziek past goed bij de film en heeft positief invloed op de sfeer.

Goede cinematografie. De hele film is erg mooi opgenomen. De zwart-wit beelden met de aliens als iemand een zonnebril opzet deden me erg denken aan Science-fiction films uit de jaren '50. De effecten waren goed, al had het van mij wat bloederiger gemogen als een Alien word neergeknald. They Live is een erg gave film en heel vermakelijk.

Aanrader.

Hmm, het idee dat de aliens al onder ons zijn, deed me denken aan één van de meer bezopene complottheorieën, namelijk die van de Reptilians. Sowieso past They Live prima in het straatje van complottheorieën met al die subliminale boodschappen-shizzle. Enfin, ik vond dat het maar weinig overtuigend gebracht werd en dat het meer een doorsnee sf/actie-filmpje werd, dat nog net genoeg weet te vermaken. De hele tijd datzelfde synthesizerdeuntje ging overigens ook irriteren.

Heb me prima vermaakt met deze They Live. Ik vond het redelijk origineel hoe het gemaakt werd! Leuke scene's gezien en toch een beetje de humor ervan inzien ook! De muziek is ook weer heel goed verzorgd! Ik vond het een prima filmpje!

Roddy Piper (They Live) overleden | It's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

RIP

No more bubblegum...

Redelijke film over een man zonder baan die erachter komt dat de bevolking stiekem onderdrukt wordt. Een leuk en ook wel boeiend gegeven dat hier wat onevenwichtig is uitgewerkt. Soms uiterst vermakelijke pulp met een soort van boodschap, maar zo is het begin nogal saai en ook het minutelange gevecht valt uit de toon.

Een kort verhaal, gebaseerd op 1 idee, kun je best verfilmen, maar als er een film van 1,5 uur van gemaakt moet worden dan heb je een goede scriptwriter nodig die wat extra's inbrengt. De hoofdpersoon probeert alles met geweld op te lossen. Na een saai begin wordt duidelijk dat er een omvangruijk probleem is en enkele minuten daarna staat hij al schietend in een bankgebouw. Zelfs wanneeer hij iemand probeert te overtuigen om een bril op te zetten leidt dat tot een minutenlang gevecht. Kortom, een infantiel plot.

Okay, iemand heeft de film niet begrepen.

Ik zou hier wel eens een remake van willen zien, in eren modern jasje. Zou tof zijn!

Volgens mij heb je wel een beetje geduld nodig. Dat kan echter aan de 28 jaar liggen.

Zou de zoveelste mislukking worden. Het werk van Carpenter is veel te cool voor een herverfilming. Dat is nu wel vaak genoeg gebkeken.

Das waar, maar kunnen het altijd proberen.

Ondergewaardeerde sci-fi comedy uit de 80's wat mij betreft.
Grappig gevonden dat je door de zonnebril de aliens kunt herkennen.
Het allergrappigst vond ik eigenlijk wel de vechtscène in de steeg die eigenlijk nèt iets te lang door ging om functioneel te zijn.

Geweldige film met als thema They are among us. Geniaal bedacht, dat je met een zonnebril kan zien dat er Aliens onder ons zijn. En dit alles vanuit een maatschappij kritisch standpunt. (wat anno nu nog steeds actueel is) De aliens zien eruit of dat ze zo uit een jaren `50 film zijn weggelopen. Wat goed werkt in de film. Roddy Piper doet het voor een worstelaar toch redelijk goed. Al met al een erg leuke en solide thrashy B-film.

De film wordt eigenlijk minder op het moment dat John die zonnebril vind; tot die tijd is de film erg vermakelijk; waarbij John een beetje rondhangt en alles op zich af laat komen. Een belachelijke vechtpartij tussen hem en Frank leidt een actievolle climax in. Piper is vermakelijk in zijn knulligheid en de muziek werkt sfeervol.

They Lie About ‘They Live’: John Carpenter and the Neo-Nazi Quagmire | Decider

Die goede oude tijd dat gespierde mannen met geruite overhemden, spijkerbroeken, lumberjack boots en matjes nog alieninvasies bevochten met machinegeweren. Roddy Piper kan niet acteren, maar hij is een perfecte lead die ingespannen op dingen schiet en getergd in de camera kijkt. Voor Keith David geldt eigenlijk hetzelfde. De beste vechtscène heeft bizar genoeg helemaal niks met de aliens te maken, maar het gaat om een explosieve uitbarsting van mannelijk machismo in een vuistgevecht tussen Piper en David. Regisseur John Carpenter drukt zijn stempel op het actiefestijn door de zwoele soundtrack en een mysterieuze opbouw waarin de karakters ontdekken dat er een verborgen wereld schuilgaat achter hun alledaagse werkelijkheid. Al blijkt dat verhaal vooral in dienst te staan van een idioot hoge body count.

Dit is geen film, maar een documentaire.

Samen met Escape from LA een fascinerede tweeluik die Trump's Amerika wist te voorspellen.

https://media.giphy.com/media/l3q2TG7HKUh7hWIYE/giphy.gif

Aan de andere kant zou je ook kunnen zeggen dat het dóór dit soort films is dat Trump kon winnen. Zijn campagne werd gevoed door complotdenken en een wantrouwen naar de elite en de gevestigde orde. Hij vond zichzelf de rebellenleider tegen een alieninvasie.

Deze eens bekeken en vond het wel een interessant uitgangspunt. De film ziet er natuurlijk al een beetje gedateerd uit, maar verder was de film nog goed te pruimen. Sommige scènes mochten misschien iets korter, maar over het algemeen was het wel de moeite om eens gezien te hebben.

cool man

30 jaar na dato is de film actieler dan ooit. Meesterwerkje!

“You see, I take these glasses off, she looks like a regular person, doesn't she? Put 'em back on...formaldehyde-face!”

John Carpenter. Als je me had gezegd dat ik pas vier films van hem had gezien, had ik je niet geloofd. En dat zegt wat. Zo’n gevestigde naam zijn met slechts vier titels, dat is niet iedereen gegeven. Halloween, Escape from New York, The Thing en Christine. Eigenlijk is het schandalig dat ik titels als Dark Star, Assault on Precinct 13 en The Fog nog niet gezien heb. Ik heb notabene 9 soundtracks van de man in mijn collectie. Daar moet dus wat aan gedaan worden.

Waarom dan ‘They Live’ de eerste titel is die gekeken wordt van die achterstand, is mij ook niet helemaal duidelijk, op de nu lopende horrorchallenge na; het is niet echt een film waar ik vaak iets over hoor. Toch, het was op ‘lijstjesvlak’ de meest aanwezige horrorfilm van Carpenter die ik nog niet gezien had, en dat was vermoedelijk dat. Maar het is geen doorsnee horrorfilm.

Aliens die de wereld over proberen te nemen hebben we vaker gezien, met name in jaren ’50 met films als Invasion of the Body Snatchers (1956). Carpenters versie is hier minder ver van verwijderd dan je in de eerste instantie misschien zou denken, blijkend uit de in zwartwit geschoten scènes, waarin Roddy Piper dankzij zijn zonnebril de aliens kan zien. De effecten zijn theatraal, maar het werkt verrassend genoeg volledig. Sterker nog, ik verlang stiekem naar de niet bestaande jaren ’50 variant in zwartwit, als ik die scènes zie. Dit is gewoon gemaakt voor McCarthyism, al geeft Carpenter er een andere draai aan, door het om Reaganomics te laten draaien, met een sterke boodschap over de kracht van commercie en hoe makkelijk mensen gemanipuleerd worden door reclame.

En dan dat bejubelde gevecht tussen Roddy Piper en Keith David. ‘Tuur door die fucking zonnebril, en kijk eens wat je dan ziet!’. En gewoon niet willen, die gast. Onwillekeurig moet je dan toch even aan de NRA, creationisten en klimaatverandering-ontkenners denken. Helaas is het in de realiteit minder komisch en lichtvoetig dan in de film, en zijn de gevolgen niet fictioneel.

Gelukkig deden de laatste 30 seconden een grote glimlach op mijn gezicht verschijnen, al weet ik niet wat dat over mij zegt.

3,5*