Till det Som Är Vackert (2009)

Uitstekende film over een jonge, promiscue vrouw die bij toeval een baantje krijgt bij een concertgebouw. Een mooi portret over een vrouw met twee gezichten. Indringend doordat de camera dicht op het hoofdpersonage blijft waardoor de onderhuidse emoties goed zichtbaar zijn (ook ten verdienste van de overtuigende rol van Alicia Vikander).

Een film met twee gezichten. De eerste helft over een jonge vrouw, die tracht te ontsnappen aan haar asociale milieu en vervolgens een verhouding krijgt met een dirigent, is zonder meer heel aardig. Het tweede deel waarin zij ten koste van alles haar nieuw verworven status in stand wil houden en de ontknoping, doen de geloofwaardigheid van het verhaal evenwel geen goed. Niettemin verdient de film een ruime voldoende vanwege het prima acteerwerk van Alicia Vikander bij haar bioscoopdebuut.

Till det Som är Vackert

Wat een natuurtalent is die Alicia Vikander. Het is puur genieten geblazen in deze intense Zweedse film. Vikander speelt op fantastische wijze een jonge vrouw met heel veel problemen, die een passie ontwikkeld voor klassieke muziek.

Maar de problemen blijven en ze gaat steeds verder om haar nieuw ontdekte passie niet te verliezen. Vikander is het ene moment euforisch blij, maar kan het andere moment totaal ontploffen in razernij. Perfect geacteerd en net zoals de camera raak je maar niet uitgekeken naar dat expressieve gezicht van haar. Het verhaal stelt niet zo heel veel voor, maar het acteren en de geweldige muziek maken dit meer dan goed. Genoten.

Niet onaardig. Lange tijd lijkt deze film de begaande paden te betreden van een meisje uit een lager milieu dat nooit dat kwartje wordt en zo ook wat begint te slepen en weinig interessant is, maar het laatste kwartier maakt veel goed met een geweldige scène als Vikander gaat dansen in het kamertje van de dirigent en daarna een cynisch maar o zo bevredigend einde. En tot die tijd is het vooral (en alleen) genieten van Vikander met al haar emoties op haar gelaat, geweldig actrice, toen blijkbaar al. Alleen is zij zo vol klasse dat je niet begrijpt dat ze met al die losers omgaat. De muziek verder is wel aardig, maar ook een beetje de bekende klassieke nummers. Dat had best origineler mogen zijn. Locaties zijn prima, lekker grauw zonder dat het er te dik op ligt zoals ik vorige week zag in Gruz 200. 3,5*.

Fijn filmpje.

Goed om ook weer eens herinnerd te worden aan het Requiem van Mozart - een van de weinige stukken van zijn hand die ik verdraag, en wellicht omdat ik daar zelf ooit in meegezongen heb. Geniale film ook, Amadeus, trouwens, maar daar gaat het nu niet over.

Het meiske Katarina komt in een concertzaal terecht, maar heeft ondanks haar tokkiemilieu nooit geleerd dat er assholes zijn - of dat dirigenten de grootste assholes ooit zijn. Even een harde leerschool, maar ze komt er wel bovenop, met wat dank aan Kierkegaard bereik je toch je doel. In Zweden kan dat, daar hebben ze dat gezegde over dubbeltjes en kwartjes niet.

Ernstig fijn gespeeld door Vikander, vanzelf, want ook daar gaat de film om - zonder haar was het niet hetzelfde geworden. En wat mooi ook dat ze van dit al hoge niveau nog zoveel verder gegroeid is in een hele serie karakterrollen, waarvan de laatste net in de serie Irma Vep. Knap, en wat een knappe meid ook.

Mijn Zweeds is overigens niet zo goed, maar ik denk de originele titel beter te vertalen als 'totdat het mooi is', kan iemand daar een licht over laten schijnen?